Policja udostępniła decyzje o broni dopiero po skardze. Sąd stwierdził bezczynność

Pismem z dnia 22 czerwca 2026 r. P. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżące Stowarzyszenie") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło organowi naruszenie art. 1 ust 1 oraz art. 6 ust. 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) – dalej jako: "u.d.i.p." w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez ograniczenie prawa do informacji o działalności władzy publicznej, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji, przy jednoczesnym jej nieudostępnieniu oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie żądanej informacji w ustawowym terminie oraz niepowiadomienie skarżącego o powodach opóźnienia i nowym terminie załatwienia sprawy, wnosząc o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżące Stowarzyszenie stwierdziło, że wniosło w dniu 5 czerwca 2026 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści decyzji administracyjnych wydanych przez organ na podstawie art. 155 k.p.a. w zakresie zmiany pierwotnej decyzji zezwalającej na zakup i posiadanie broni palnej (tzw. rozszerzenie pozwolenia na broń), wydanych w pierwszym kwartale 2023 r. Strona wskazał, że organ pozostaje całkowicie bierny w załatwieniu wniosku.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o umorzenie postępowania w całości z uwagi na dokonanie czynności udostępnienia informacji publicznej, ewentualnie o oddalenie skargi.

Organ stwierdził, że w dniu 24 czerwca 2026 r. organ udostępnił skarżącemu zanonimizowane kopie decyzji administracyjnych wydanych na podstawie art. 155 k.p.a. w zakresie wskazanym we wniosku, czym osiągnięto cel skargi. Postępowanie stało się zatem bezprzedmiotowe. Przekroczenie terminu miało charakter nieznaczny i wyniosło zaledwie kilka dni. Organ podejmował działania zmierzające do przygotowania odpowiedzi zgodnej z wnioskiem, analizował rejestry decyzji administracyjnych, odszukiwał akta administracyjne, w tym przez kwerendę dokumentów archiwalnych, po czym przeprowadził szczegółowa anonimizacji dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W świetle akt sprawy przyjąć trzeba, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 5 czerwca 2026 r. Świadczy o tym załączony do odpowiedzi na skargę wydruk wiadomości wysłanej na adres poczty elektronicznej organu. Oznacza to, że w dniu tym rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Na gruncie u.d.i.p. przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ w terminach zakreślonych przez ustawodawcę nie udostępnił żądanej informacji, nie prolongował terminu jej udostępnienia, ani nie wydał decyzji odmownej. Czternastodniowy termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej upływał z dniem 19 czerwca 2026 r.

Z odpowiedzi na skargę i załączonych do niej dokumentów wynika, że udostępnione zostały Stowarzyszeniu decyzje administracyjne objęte wnioskiem. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Stowarzyszenie, którego pełnomocnikowi doręczono odpis odpowiedzi na skargę.

Wskazane powyżej okoliczności faktyczne dowodzą, że w okresie od 20 do 24 czerwca 2026 r. organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z dnia 5 czerwca 2026 r. Udostępnienie żądanej informacji po wniesieniu skargi nie oznacza jednak, by zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w oparciu o wskazany przez organ przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. , bowiem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. W przypadku załatwienia sprawy przez organ poprzez wydanie decyzji po wniesieniu skargi przez stronę , a przed wydaniem przez sąd wyroku, ustawodawca przewidział konieczność wydania merytorycznego orzeczenia przez sąd w sposób określony przepisem art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czyli poprzez orzeczenie, że organ się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ze względu zatem na to, że żądana informacja została przed wydaniem wyroku udostępniona stronie skarżącej Sąd stwierdził w punkcie 1. sentencji wyroku, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku dopuścił się bezczynności (art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym – bez żadnej wątpliwości i wahań – można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest więc naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, którego nie można zaakceptować w demokratycznym państwie prawa i które wywołuje dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz czasową skalę przekroczenia przez organ terminu załatwienia sprawy – niespełna miesiąc – Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 2. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), a także wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżące Stowarzyszenie (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118).