Wynagrodzenia rady nadzorczej spółki z gminą to informacja publiczna, uznał WSA

Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2026 r. B. C. wystąpiła do M. S.A. z siedzibą w G. (dalej też jako "spółka" lub "podmiot") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji o łącznej kwocie wynagrodzeń przyznanych poszczególnym członkom Rady Nadzorczej M. S.A. z tytułu pełnienia przez nich funkcji w tym organie, od momentu ich powołania do dnia realizacji niniejszego wniosku. Zaznaczono, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji o ww. kwotach w odniesieniu do nowo powołanych czterech członków Rady Nadzorczej ww. spółki, tj. E. K., K. K., S. S. i Z. C.

M. S.A. w G. udzieliły drogą elektroniczną odpowiedzi na powyższy wniosek w dniu 29 czerwca 2026 r. (data przesłania odpowiedzi pocztą elektroniczną). W udzielonej w tej formie odpowiedzi, spółka stanęła na stanowisku, że w zakresie wnioskowanej informacji nie jest podmiotem obowiązanym do jej udostępniania w trybie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej jako "u.d.i.p."). Zgodnie bowiem z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym. Wskazując na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka zaznaczyła, że sam status spółki z udziałem publicznym nie przesądza automatycznie o obowiązku udostępnienia każdej żądanej informacji. Jest ona bowiem ograniczona przedmiotowo - obejmuje wyłącznie tę sferę aktywności podmiotu, która wiąże się z wykonywaniem zadań publicznych lub gospodarowaniem mieniem publicznym. Informacje dotyczące pozostałej, czysto gospodarczej działalności podmiotu pozostają poza zakresem zastosowania u.d.i.p.

Podmiot zaznaczył, że nie jest spółką prawa handlowego utworzoną w celu realizacji zadań publicznych, a wynagrodzenia członków rady nadzorczej nie są finansowane ze środków publicznych, lecz z bieżącej działalności spółki, tj. ze środków własnych spółki. W konsekwencji zdaniem spółki wnioskowane informacje dotyczące wynagrodzeń członków rady nadzorczej nie są informacją publiczną - nie odnoszą się do sfery zadań publicznych, ani gospodarowania mieniem publicznym, lecz dotyczą wewnętrznej działalności spółki finansowanej z jej własnych środków. Dodano również, że w spółkach, w których gmina Miasta Gdańska ma swoje udziały – a tak jest w przypadku M. S.A. z siedzibą w G., zasady według jakich wynagradzani są członkowie Rady Nadzorczej opublikowane są w Biuletynie Informacji Publicznej.

W dalszej kolejności B. C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność M. S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej jej wnioskiem.

Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1/ art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

2/ art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wystosowanie do skarżącej zwykłego pisma odmawiającego udzielenia informacji, zamiast wydania formalnej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co doprowadziło do stanu bezczynności.

W związku z tym skarżąca wniosła o:

1/ zobowiązanie M. S.A. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 czerwca 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2/ stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności;

3/ zasądzenie od spółki na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że odpowiedź organu na wniosek skarżącej nastąpiła zwykłym pismem, gdy zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej przez podmiot obowiązany do jej udzielenia następuje wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej. Wystosowanie do wnioskodawcy zwykłego pisma o charakterze informacyjnym lub argumentacyjnym nie wywołuje skutków prawnych decyzji, a w konsekwencji oznacza, że wniosek obywatela nie został prawidłowo załatwiony. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych sytuacja ta konstytuuje stan bezczynności podmiotu obowiązanego.

W ocenie skarżącej, przede wszystkim jednak należy uwzględnić, że M. S.A. z siedzibą w G. są spółką z większościowym udziałem Gminy Miasta Gdańska, która dysponuje w niej pakietem kontrolnym akcji. Spółka ta gospodaruje mieniem komunalnym (majątkiem publicznym) i realizuje zadania o charakterze publicznym na rzecz lokalnej społeczności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmioty reprezentujące podmioty prywatne, dysponujące majątkiem publicznym, są bezwzględnie obowiązane do udostępniania informacji publicznej. Żądana informacja dotycząca wynagrodzeń członków Rady Nadzorczej bezwzględnie stanowi informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz informację o gospodarowaniu majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Skarżąca wskazała, że struktura wydatków spółek zależnych od samorządu, w tym wydatki na wynagrodzenia osób zasiadających w ich organach nadzorczych, podlega społecznej kontroli i transparentności. Środki te pochodzą pośrednio lub bezpośrednio z majątku publicznego, a osoby powołane do rady nadzorczej współdecydują o jego losach.

W odpowiedzi na skargę M. S.A. z siedzibą w G. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania i podkreślono, że u.d.i.p. nie zawiera definicji "sprawy publicznej", którą posługuje się art. 1 ust. 1, a wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 ma charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Punktem wyjścia dla wykładni tego pojęcia pozostaje art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który prawo do uzyskiwania informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych ogranicza do zakresu, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Już z normy konstytucyjnej wynika zatem, że przymiot informacji publicznej przysługuje wyłącznie informacjom odnoszącym się do tej sfery, tj. wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania majątkiem publicznym, nie zaś do całokształtu aktywności podmiotu. Konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymuje się pogląd, zgodnie z którym od podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., nie należy żądać innych informacji niż odnoszących się do zakresu wykonywania zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Żądanie ujawnienia informacji spoza tej sfery stanowiłoby nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów i mogłoby wiązać się dla nich z negatywnymi konsekwencjami.

Zaznaczono, że spółka nie jest gminną osobą prawną. W piśmiennictwie i orzecznictwie dominuje bowiem pogląd, zgodnie z którym za gminną osobę prawną uznaje się spółkę, w której jednostka samorządu terytorialnego dysponuje całością kapitału zakładowego. Zatem spółka o mieszanej strukturze właścicielskiej charakteru takiego nie posiada. Przyjmuje się zatem, że w przypadku spółek, w których gmina albo Skarb Państwa dysponują całością udziałów lub akcji składających się na kapitał zakładowy, działalność spółki stanowi przejaw gospodarowania mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa i w takim wypadku informacje dotyczące tej działalności stanowiłyby informację publiczną. Nie dotyczy to natomiast spółki, której akcjonariat ma charakter mieszany i obejmuje również podmioty prywatne.

W tym kontekście podkreślono, że publicznego charakteru informacji nie można zatem domniemywać z samej tylko formy organizacyjno-prawnej podmiotu, lecz konieczne jest każdorazowe zbadanie, czy konkretna żądana informacja mieści się w tak zakreślonych granicach przedmiotowych. Potwierdza to również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który w wyroku z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 44/26 wskazał, że ustalenie, czy dany podmiot realizuje zadania publiczne, wymaga zbadania charakteru wykonywanych przez niego czynności oraz podstawy prawnej, z której cecha taka miałaby wynikać.

Spółka jest spółką prawa handlowego, a majątek, którym dysponuje, nie stanowi własności organów publicznych, lecz jest własnością spółki rozporządzającej swoim mieniem na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych. Rozróżnienie to ma znaczenie zasadnicze. W ocenie spółki, tylko informacja dotycząca gospodarowania mieniem publicznym podlega udostępnieniu, natomiast dane dotyczące dysponowania majątkiem własnym spółki, wypracowanym w toku jej działalności gospodarczej, pozostają poza zakresem u.d.i.p.

Zadaniami publicznymi są zadania, których obowiązek wykonywania został nałożony ustawami na władze publiczne lub inne podmioty publiczne i które służą zaspokajaniu potrzeb ludności o charakterze powszechnym, a więc mają na celu korzyść ogółu; o publicznym charakterze działania przesądza jego bezpośredni cel. Bieżąca, komercyjna działalność spółki, prowadzona na własny rachunek i finansowana z wypracowanych przez nią przychodów, cech takich nie wykazuje, a przez to nie może być utożsamiana z wykonywaniem zadań publicznych. Tak więc żądane dane, dotyczą wewnętrznej, korporacyjno-organizacyjnej sfery funkcjonowania spółki. Świadczenia te pokrywane są z bieżących dochodów spółki uzyskiwanych z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej o charakterze targowym, wystawienniczym i najmu powierzchni, a więc ze środków własnych spółki, nie zaś ze środków publicznych. Nie są to też świadczenia ponoszone w związku z realizacją zadań publicznych.

W ocenie spółki, przyjąć należy, że żądania skarżącej nie są zgodne z celami u.d.i.p. Przypisane imiennie kwoty wynagrodzeń poszczególnych członków Rady Nadzorczej dotyczą wewnętrznej, organizacyjno-płacowej sfery podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i pozostają bez związku z wykonywaniem zadań publicznych czy gospodarowaniem mieniem publicznym. Ujawnienie tych danych nie służy kontroli sprawowania funkcji publicznych ani wydatkowania środków publicznych, a więc tym wartościom, których ochronie ma służyć wskazana ustawa.

Spółka podkreśliła, że w swojej odpowiedzi z dnia 29 czerwca 2026 r. nie powoływała się na prawo do tajemnicy przedsiębiorstwa ani na postanowienia statutu spółki. Jej stanowisko opierało się bowiem na tym, że żądane informacje nie stanowią w ocenie spółki informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Ponadto spółka wskazała, że nietrafne jest założenie skarżącej, jakoby na wniosek o udostępnienie informacji publicznej można było odpowiedzieć negatywnie wyłącznie w drodze decyzji o odmowie. Decyzja taka jest właściwa jedynie wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, a podmiot odmawia jej udostępnienia mając ku temu podstawy prawne np. tajemnica przedsiębiorstwa. W sytuacji zaś, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, podmiot powiadamia o tym wnioskodawcę, co organ w niniejszej sprawie uczynił.

Reasumując, spółka oceniła, że rozpoznała przedmiotowy wniosek w ustawowym terminie, w prawidłowej formie i w oparciu o ocenę prawną charakteru żądanej informacji. W konsekwencji brak jest podstaw zarówno do zobowiązania organu do innego rozpoznania wniosku, jak i do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu jednak nie z wszystkich powodów w niej wskazanych.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania.

W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta przewiduje też że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje więc sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Co istotne, podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań:

1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej. Decyzję administracyjną, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia informacji, można zaś wydać jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter informacji publicznej, lecz z przyczyn określonych w ustawie – takich jak ochrona informacji niejawnych, ochrona prywatności, ochrona tajemnicy przedsiębiorcy, niewykazanie szczególnie istotnego interesu dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej – dana informacja publiczna nie może zostać udostępniona.

Udzielenie informacji publicznej w formie wystosowanego do wnioskodawcy pisma zawierającego żądaną informację oraz wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej nie wyczerpują zatem katalogu dostępnych organowi dopuszczalnych sposobów załatwienia wniosku złożonego z powołaniem się na przepisy u.d.i.p.

Organ ten może bowiem w określonych sytuacjach poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Taka formuła załatwienia wniosku o udzielenie dostępu do informacji publicznej znajdzie zastosowanie m.in. gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej.

Z powyższego wynika, że podjęcie określonych czynności przez ww. podmiot, w postaci udostępnienia informacji, wydania decyzji o odmowie udzielania informacji lub wystosowania pisma informacyjnego, zależy od wcześniejszego rozstrzygnięcia przez podmiot do którego skierowano wniosek, jakiej informacji żąda wnioskodawca, to jest po pierwsze, czy jest to informacja publiczna, a jeżeli tak, to czy znajduje się w posiadaniu organu oraz jaki posiada charakter - w zakresie tego, czy jest przetworzona lub nieprzetworzona lub czy podlega wynikającym z ustawy wyłączeniem co do jej udostępniania z uwagi na prywatność osoby, tajemnicę przedsiębiorcy, czy ochronę informacji niejawnych.

Sąd nie kwestionuje, że w przypadku uznania, że informacja nie jest informacją publiczną, do strony kierowane jest zwykłe pismo informacyjne. Kwestia uzasadnienia wskazanego pisma, a zatem motywów jego wystosowania do strony, nie jest jednak obojętna dla kwestii oceny wystąpienia lub niewystąpienia bezczynności w sprawie. Wskazuje bowiem na to, czy w okolicznościach danej sprawy organ podjął adekwatne rozstrzygnięcie.

Oceniając zarzut bezczynności, Sąd ma bowiem rozważyć nie tylko to, czy w terminie 14 dni od otrzymania zapytania od wnioskodawcy została podjęta "jakaś" czynność przez organ, ale czy była to czynność adekwatna do okoliczności sprawy, w tym, czy organ rozważał i prawidłowo przyjął, że żądana informacja jest lub nie jest informacją publiczną.

Wskazanie przez podmiot, do którego wystosowano wniosek, że dana informacja jest lub nie jest informacją publiczną niesie bowiem za sobą istotne konsekwencje. Sąd ma wtedy możliwość oceny, czy podjęte przez organ działanie mieszczące się co do "formy" w dopuszczalnym katalogu czynności podejmowanych po uzyskaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, rzeczywiście było uprawnione.

Jeżeli okoliczności sprawy nie uprawniały do odmowy udzielenia informacji poprzez wystosowanie zwykłego pisma informacyjnego, Sąd ma z kolei podstawy aby stwierdzić, że w sprawie doszło do bezczynności organu, ponieważ w sprawie nie podjęto działań adekwatnych i uzasadnionych z punktu widzenia przepisów u.d.i.p.

Jak zostanie wykazane poniżej, w ocenie Sądu, spółka nie podjęła takich adekwatnych do okoliczności sprawy działań i pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku.

Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność M. S.A. z siedzibą w G. w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 czerwca 2026 r. złożonego w trybie u.d.i.p. o udostępnienie łącznych kwot wynagrodzeń, przyznanych od czasu powołania do rozpoznania wniosku, każdemu z poszczególnych, wymienionych z imienia i nazwiska przez wnioskodawczynię, czterech, nowo powołanych członków Rady Nadzorczej ww. spółki.

Na wstępie wyjaśnienia zatem wymaga, że imiona i nazwiska osób wchodzących w skład organów ww. spółki, w tym skład Rady Nadzorczej, są ujawnione w BIP tej spółki i są też na bieżąco zgłaszane do KRS. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1907), publikacji w BIP Urzędu Miejskiego w Gdańsku podlegają uchwały określające zasady wynagradzania członków organów spółek, w których prawa z akcji i udziałów wykonuje gmina Miasta Gdańska i w stosunku do których posiada uprawnienia takie, jak przedsiębiorca dominujący w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym zakresie z opublikowanej w BIP uchwale Walnego Zgromadzenia spółki określono, że miesięczne wynagrodzenie członków Rady Nadzorczej M. S.A. określa się jako iloczyn podstawy wymiaru, to jest przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz mnożnika 0,8 za wyjątkiem Przewodniczącego Rady Nadzorczej, dla którego przyjmuje się mnożnik 1.

Jeżeli chodzi o przedmiot żądania, uwzględnić zatem należało, że skarżąca nie domagała się podania tylko zasad wynagradzania. Nie domagała się także podania wysokości poszczególnych wynagrodzeń i premii danej osoby, lecz podania zbiorczych kwot, jakie z wypłacono z tego rodzaju tytułów dla każdego ze wskazanych członków Rady Nadzorczej spółki przez okres pełnienia funkcji w tym organie.

Podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia ww. informacji – M. S.A. z siedzibą w G. – mieści się, w ocenie Sądu, w katalogu podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie bowiem z powołanym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

M. S.A. z siedzibą w G. są zaś niewątpliwie podmiotem, do którego odnosi się art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Zgodnie z informację umieszoną w BIP spółki, gmina Miasta Gdańska jest akcjonariuszem spółki M. S.A. z siedzibą w G., posiadając 58,928% udziałów w kapitale zakładowym.

Zgodnie z uchwałą nr XXII/538/25 Rady Miasta Gdańska z dnia 18 grudnia 2025 r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie wyrażenia woli objęcia akcji w spółce M. S.A. z siedzibą w G., w harmonogramie obejmowania akcji zaplanowano, że w latach 2025-2040 łączna kwota dokapitalizowania w złotych wyniesie ok 55 mln 718 tysięcy złotych, gdzie wskazano, że środki finansowe na spłatę zobowiązań powstałych w wyniku objęcia akcji spółki w 2025 r. ujęte są w budżecie Miasta Gdańska na rok 2025, a całość jest ujęta w Wieloletniej Prognozie Finansowej Miasta Gdańska.

W ocenie Sądu, pierwszym powodem, dla którego spółkę M. S.A. z siedzibą w G. należy zaliczyć do podmiotów z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest okoliczność, że choć nie jest to oczywiście spółka komunalna, jest to osoba prawna, w której gmina Miasta Gdańsk ma pozycję dominującą, co potwierdzają także zapisy umieszone w BIP Urzędu Miejskiego w Gdańsku oraz BIP spółki. Gmina jako już teraz dominująca spośród innych akcjonariuszy, stale dąży jednocześnie do umocnienia swojej pozycji, co obrazuje opisany wyżej harmonogram obejmowania dalszych akcji spółki.

Jednocześnie zwrócić należy, uwagę, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obejmuje także inne niż wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 u.d.i.p. podmioty i jednostki, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym.

Z tego względów M. S.A. z siedzibą w G. są podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., także jako spółka, która wykonuje zadania publiczne, które mają umocowanie w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j: Dz.U. z 2026 r. poz. 662, dalej jako "u.s.g") i są to zadania promocji gminy - w tym przypadku promocji gminy Miasta Gdańska.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.s.g. do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Przepis art. 7 ust. 1 u.s.g. precyzuje w tym zakresie, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminny, gdzie jednym z wprost wymienionych w ustawie zdań własnych gminy, a więc zadań publicznych, jest: promocja gminy (art. 17 ust. 1 pkt 18 u.s.g.).

Zgodnie z obowiązującym zarządzeniem Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 6 grudnia 2024 r. nr 2340/24 w sprawie nadzoru właścicielskiego nad spółkami, w których gmina Miasta Gdańska jest udziałowcem lub akcjonariuszem – zasady nadzoru właścicielskiego ujęto w załączniku do ww. zarządzenia. W załączniku tym sprecyzowano, że podstawa do wykonywania uprawnień w spółkach z udziałem gminy oraz nadzoru właścicielskiego wynika m.in. z ustawy o samorządzie gminnym. Sprawując nadzór właścicielski wg. ustalonych w zarządzeniu zasad, w punkcie 4.7. załącznika zaznaczono, że do każdej ze spółek z udziałem gminy Miasta Gdańska należy podchodzić indywidualnie pod kątem celu i realizowanych przez nie zadań publicznych. W podpunkcie [...], odnoszącym się M. S.A. z siedzibą w G., wskazano w tym zakresie jako realizowane przez spółkę zadania publiczne: "promocja gminy" ([...]) oraz cel: "współuczestniczenie w pobudzaniu rozwoju gospodarczego i aktywności gospodarczej mieszkańców Gminy Miasta Gdańska i regionu, przyciąganiu inwestycji oraz promowaniu Miasta Gdańska i regionu" ([...]).

Sąd zgadza się zatem z tezą, że publicznego charakteru informacji w przypadku takiego podmiotu jak M. S.A. z siedzibą w G. nie należy wyprowadzać z samej formy organizacyjno-prawnej podmiotu, lecz należało przeanalizować fakt, czy spółka realizuje zadania publiczne gminy.

Spółka niewątpliwie natomiast, zdaniem Sądu, realizuje zadanie publiczne wyszczególnione w ustawie o samorządzie gminnym i jest skutecznym narządzeniem promocji gminy Miasta Gdańsk, jako gminy atrakcyjnej dla sektora handlowego, przedsiębiorców, sektora kultury, jako miejsce organizacji wydarzeń, targów, kongresów, także z wykorzystaniem infrastruktury w postaci należącej do spółki hali [...]. Jest to też powód, dla którego jednym z założonych strategicznie celów gminy Miasta Gdańsk, która posiada już w spółce ponad 58% udziałów jest stałe zwiększenie tego wskaźnika i inwestowanie środków gminy w dalsze obejmowanie udziałów - do 2040 r. zaplanowane w dużej skali, rzędu ok. 55 mln zł. Sąd nie ma przy tym też wątpliwości, że realizacji zadania publicznego w postaci promocji gminy służy całość działalności spółki, która buduje pozytywny wizerunek Miasta Gdańska nie tylko poprzez organizację wydarzeń na zlecenie gminy (jak np, Jarmark [...], czy Jarmark [...]), ale także innych imprez kulturalnych, biznesowych i tematycznych. Całokształt działalności spółki ma zatem przysłużyć się do pobudzenia rozwoju gospodarczego i aktywności gospodarczej, przyciąganiu do Gdańska nowych inwestycji oraz jego promocji. Działalność spółki jako całokształt buduje tym samym wizerunek Miasta Gdańska jako miejsca atrakcyjnego dla przedsiębiorców i wystawców, aktywnego zarówno w sferze wydarzeń kulturalnych, jak i atrakcyjnego dla inwestycji w zakresie biznesu i przedsiębiorczości.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, żądana we wniosku z dnia 17 czerwca 2026 r. informacja mieści też w zakresie dotyczącym spraw publicznych.

Wskazać w pierwszej kolejności należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda istniejąca wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych lub gospodarowania mieniem komunalnym, czy majątkiem Skarbu Państwa. Przepis art. 6 u.d.i.p. przewiduje przy tym katalog otwarty, gdzie wskazuje się przykładowo, jakiego rodzaju informacje, jako publiczne, w szczególności podlegają udostępnieniu. W ramach tego katalogu wskazano zaś m.in. w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p., że udostępnieniu podlega informacja o dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, (a więc także jednostki samorządu terytorialnego – jak gmina Gdańsk), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat.

Miasto Gdańsk, jako gmina, posiadając 58% udziałów w spółce M. S.A. z siedzibą w G. niewątpliwie ma pozycję dominującą w tej spółce prawa handlowego. Spółka podkreśla jednocześnie w odpowiedzi na skargę, że sama finansuje swoją działalność. Oznacza to zatem, że ze swoich dochodów pokrywa również świadczenia przyznane i należne członkom swojej Rady Nadzorczej. Żądana informacja dotycząca podania zbiorczej kwoty środków jaka została wypłacona poszczególnym nowo powołanym członom Rady Nadzorczej jest w ocenie Sądu informacją publiczną, do której odmosi się art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p. Jest to bowiem informacja o dochodzie spółki.

Reasumując, w ocenie Sądu w odniesieniu do spółek prawa handlowego, które poprzez całokształt swojej działalności realizują zadania publiczne służące promocji gminy, w których to spółkach gmina ma jednocześnie pozycję dominującą, informacja w jakiej części dochód spółki został przeznaczony na wynagrodzenia i inne świadczenia dla członków rady nadzorczej spółki jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Jak wskazano wyżej, spółka jest podmiotem o którym mowa art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a żądana informacja niewątpliwie znajduje się w posiadaniu spółki i ma w ocenie Sądu charakter informacji publicznej.

Z tych względów Sąd uznał za zasadny zarzut bezczynności. Mając na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony w dniu 17 czerwca 2026 r., termin 14 dni na rozpoznanie wniosku upłynął z końcem dnia 1 lipca 2026 r. W tym terminie, ani też na dzień wniesienia skargi, względem strony nie dokonano czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji, ani też nie wydano decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Czynności tych nie podjęto także później.

Jak wskazano wyżej, okoliczności sprawy nie uprawniały do odmowy udzielenia informacji z powołaniem się na brak publicznego charakteru informacji, a to z kolei legitymuje Sąd do stwierdzenia, że w sprawie doszło do bezczynności organu. W sytuacji gdy podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, na gruncie przepisów u.d.i.p. za bezczynność tego podmiotu należy uznać sytuację gdy w obowiązującym go terminie ani nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji, ani nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku B. C. z dnia 17 czerwca 2026 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy w tym zakresie uwzględnić, że żądana informacja stanowi informację publiczną.

Jednocześnie w punkcie 2 wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność spółki nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Spółka nie zlekceważyła wniosku strony i odpowiedziała na niego bezpośrednio po jego otrzymaniu. Jednocześnie pozostawała w błędnym przekonaniu, że poprzez wystosowanie odpowiedzi z dnia 29 czerwca 2026 r. prawidłowo rozpoznała wniosek i nie musi dokonywać innych czynności w sprawie. Jak wykazano wyżej, dokonana czynność nie była jednak adekwatna, ponieważ w przypadku informacji publicznej nie ma podstaw prawnych, aby odmówić jej udostępnienia poprzez wystosowanie zwykłego pisma informacyjnego. Sąd uwzględnił zatem ww. okoliczności łącznie z założeniem, że dokonanie błędnej wykładni obowiązujących przepisów prawa, nie może stanowić podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Stwierdzona bezczynność, była zaś spowodowana właśnie tym, że spółka dokonała błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., w zakresie tego, jakie informacje stanowią informację publiczną.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej w punkcie 3 sentencji wyroku kwotę 100 zł. Zasądzona kwota odpowiada wysokości uiszczonego przez skarżącą uprzednio wpisu od skargi.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.