Dokumenty wewnętrzne bez odpowiedzi na wniosek o informację. Sąd zobowiązał burmistrza

W dniu 16 lipca 2026 r. M. P. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie rozpoznania pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 10 jego wniosku z dnia 23 czerwca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Burmistrzowi Miasta i Gminy zarzucono:

1. naruszenie art. 13 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. przez niezałatwienie pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 10 wniosku w żadnej z form przewidzianych ustawą;

2. naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. przez zbiorcze i nieweryfikowalne zakwalifikowanie wszystkich żądanych informacji, jako "dokumentów wewnętrznych", bez uwzględnienia różnic pomiędzy poszczególnymi punktami wniosku, ich treścią i funkcją;

3. naruszenie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 u.d.i.p. przez niewydanie decyzji administracyjnej w zakresie, w którym żądane informacje stanowią informację publiczną, lecz zdaniem organu miałyby podlegać ograniczeniu z uwagi na ustawowo chronioną tajemnicę albo inne dobro prawnie chronione.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 10 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 czerwca 2026 r.;

2) zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia wskazanych punktów wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej, tj. odpowiednio przez:

a) udostępnienie informacji publicznej pozostającej w posiadaniu organu,

b) jednoznaczne pisemne poinformowanie, że organ nie posiada określonej informacji lub dokumentu,

c) wydanie decyzji administracyjnej, jeżeli organ uzna, że informacja ma charakter publiczny, lecz dostęp do niej podlega ograniczeniu na podstawie ustawy;

3) zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości [...] zł, według norm przepisanych.

Skarżący wskazał, że 23 czerwca 2026 r. skierował do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej przygotowania pisma Burmistrza Miasta i Gminy znak [...], skierowanego do M. P. w związku ze sprawą funkcjonowania boiska szkolnego przy Zespole Szkół. W jego nagłówku omyłkowo wskazano rok 2025, chociaż znak sprawy, treść pisma i okoliczności jego sporządzenia dotyczą roku 2026.

Pismo to miało charakter oficjalny i zewnętrzny. Zostało podpisane przez Burmistrza, skierowane do skarżącego oraz przekazane do wiadomości innym osobom i podmiotom. Burmistrz przedstawił w nim oficjalne stanowisko organu dotyczące funkcjonowania boiska, ocenił kierowane przez skarżącego pisma oraz wskazał możliwość podjęcia wobec niego odpowiednich kroków prawnych.

W zakresie objętym skargą skarżący zwrócił się o następujące informacje:

1. w pkt 1 - czy organ posiada metrykę sprawy, kartę sprawy, wpis w systemie EZD, rejestrze kancelaryjnym albo innym rejestrze spraw dotyczący pisma znak [...], a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - o kopię;

2. w pkt 4 - czy organ posiada utrwaloną informację wskazującą osobę, komórkę organizacyjną albo podmiot zewnętrzny, który przygotował projekt pisma;

3. w pkt 5 - czy organ posiada utrwaloną informację wskazującą osobę, komórkę organizacyjną albo podmiot zewnętrzny, który zaakceptował projekt pisma przed jego podpisaniem;

4. w pkt 6 - czy organ posiada opinię prawną, analizę prawną, stanowisko radcy prawnego, stanowisko adwokata albo inną utrwaloną ocenę prawną dotyczącą treści pisma;

5. w pkt 7 - czy organ posiada utrwaloną informację dotyczącą oceny prawnej fragmentu pisma obejmującego zapowiedź podjęcia przeciwko skarżacemu "odpowiednich kroków prawnych";

6. w pkt 10 - czy organ posiada wpisy w rejestrze korespondencji, systemie EZD, rejestrze spraw albo innym rejestrze obejmujące obieg wewnętrzny pisma od momentu utworzenia projektu do momentu podpisania pisma.

Każdy punkt został sformułowany odrębnie i dotyczył innego rodzaju informacji lub dokumentu.

W piśmie z dnia 2 lipca 2026 r., organ stwierdził zbiorczo, że informacje objęte wnioskiem, jako "dokumenty wewnętrzne Urzędu Miasta i Gminy w [...]", nie stanowią informacji publicznej.

Organ nie wskazał jednak czy posiada poszczególne dokumenty lub dane; których konkretnie punktów dotyczy przyjęta kwalifikacja; czy wszystkie dokumenty istnieją; czy nie posiada żadnego z żądanych dokumentów; czy posiada tylko część informacji; czy określone dokumenty zawierają zarówno informacje publiczne, jak i niepubliczne; czy podstawą nieudostępnienia jest niepubliczny charakter informacji, czy ustawowe ograniczenie dostępu. Organ nie udostępnił żadnej informacji i nie wydał decyzji administracyjnej.

Skarżący zauważył, że w odpowiedzi z dnia 2 lipca 2026 r. organ opisał jego wniosek, jako dotyczący "dokumentów wykorzystanych przy sporządzaniu pisma". Tymczasem nie jest to pełne ani prawidłowe odzwierciedlenie jego treści.

Pkt 1 dotyczył metryki, karty sprawy oraz formalnych wpisów w systemach i rejestrach. Pkt 4 i 5 dotyczyły utrwalonej informacji o osobie, komórce organizacyjnej albo podmiocie zewnętrznym uczestniczącym w przygotowaniu i akceptacji pisma. Pkt 10 dotyczył formalnych wpisów dokumentujących obieg pisma. Pkt 6 i 7 dotyczyły istnienia określonej utrwalonej oceny prawnej i jej ewentualnej treści.

Wniosek nie sprowadzał się, zatem do żądania udostępnienia bliżej nieokreślonej "wewnętrznej korespondencji".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Burmistrza przedmiotowy wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskodawca dopytywał, bowiem o informacje techniczne dotyczące sporządzania pisma nie będącego decyzją administracyjną lub innym aktem jakkolwiek ingerującym w sferę praw i obowiązków osób trzecich oraz wewnętrznego obiegu dokumentacji w ramach urzędu. Informacje te zawarte są w dokumentach o charakterze wewnętrznym, a więc niekwalifikujących się jako informacja publiczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiotem bezczynności w niniejszej sprawie skarżący uczynił brak udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 23 czerwca 2026 r. o udostepnienie informacji publicznej w zakresie rozpoznania pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 10, a mianowicie:

1. czy organ posiada metrykę sprawy, kartę sprawy, wpis w systemie EZD, rejestrze kancelaryjnym albo innym rejestrze spraw dotyczący pisma znak [...], a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - o kopię;

2. czy organ posiada utrwaloną informację wskazującą osobę, komórkę organizacyjną albo podmiot zewnętrzny, który przygotował projekt pisma;

3. czy organ posiada utrwaloną informację wskazującą osobę, komórkę organizacyjną albo podmiot zewnętrzny, który zaakceptował projekt pisma przed jego podpisaniem;

4. czy organ posiada opinię prawną, analizę prawną, stanowisko radcy prawnego, stanowisko adwokata albo inną utrwaloną ocenę prawną dotyczącą treści pisma;

5. czy organ posiada utrwaloną informację dotyczącą oceny prawnej fragmentu pisma obejmującego zapowiedź podjęcia przeciwko skarżącemu "odpowiednich kroków prawnych";

6. czy organ posiada wpisy w rejestrze korespondencji, systemie EZD, rejestrze spraw albo innym rejestrze obejmujące obieg wewnętrzny pisma od momentu utworzenia projektu do momentu podpisania pisma.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

O bezczynności na gruncie u.d.i.p. można mówić wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., w określonym w art. 13 ust.1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia, nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia wpłynięcia wniosku, oraz przyczynach niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.).

Nie budzi wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy jako organ władzy publicznej, jest zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Odnosząc się natomiast do kwestii czy objęte wnioskiem z dnia 23 czerwca 2026 r. informacje stanowią informację publiczną Sąd wyjaśnia, że na gruncie u.d.i.p. informacja publiczna jest rozumiana bardzo szeroko, choć oczywiście zawsze na gruncie konkretnej sprawy i okoliczności zachodzi konieczność sprecyzowania w tym względzie.

Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej to w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 w pkt 1-5 u.d.i.p., gdzie ustawodawca wymienił rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Zwrot "w szczególności" wskazuje bezpośrednio, że katalog opisany wspomnianym przepisem nie ma charakteru zamkniętego, a stanowi jedynie przykładowe wyliczenie, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (zob. np. T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast.; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.).

Wyżej wymienione przepisy u.d.i.p. stanowią konsekwencję ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która gwarantuje dostęp do informacji o sprawach publicznych. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Należy też zauważyć, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP ogólną zasadą jest udostępnianie informacji publicznej. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu. Przy czym na wnioskodawcy nie ciąży obowiązek wykazania, że wnioskowana przez niego informacja stanowi informację publiczną.

Za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Podkreśla się, iż u.d.i.p. jak i samo prawo do takiej informacji ma służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Umożliwia to monitorowanie takich działań i ewentualną społeczną reakcję na powstające nieprawidłowości. Obywatele mają też prawo do poznania mechanizmów podejmowania decyzji, które się do nich odnoszą, bo wiedza o otaczającej ich rzeczywistości jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie.

Wyliczenie zawarte w art. 6 ust. 1 pkt 2-4 u.d.i.p. ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oraz "w tym". W konsekwencji nawet, jeśli dana informacja nie mieści się w katalogu określonym w art. 6 ust. 1 pkt 2-4, nie oznacza to, że nie stanowi ona informacji publicznej, o ile dotyczy zasad funkcjonowania podmiotu publicznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2024 r., II SAB/Wa 675/23 utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 14 listopada 2024 r., III OSK 1704/24).

Sąd za błędne uznał stanowisko organu, według którego dokumenty objęte wnioskiem skarżącego mają charakter wewnętrzny i nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W ocenie Sądu treść przedmiotowego wniosku nie stanowi stricte dokumentów wewnętrznych, a przynajmniej część z nich jest informacją publiczną. Skarżący zwrócił się do organu o podanie szczegółów dotyczących genezy przygotowania pisma Burmistrza Miasta i Gminy znak [...], skierowanego do skarżącego-M. P..

Organ w odpowiedzi na wniosek – pismem z 2.07.2026 r. stwierdził tylko ogólnikowo, że wnioskowane informacje maja charakter techniczny lub wewnętrzny. Przytaczając przy tym sygn. akt wyroków. Organ zbiorczo zakwalifikował wszystkie żądane informacje, jako "dokumenty wewnętrzne", bez uwzględnienia różnic pomiędzy poszczególnymi punktami wniosku, ich treścią i funkcją. Ponadto skarżący wnosił o informację czy organ jest w posiadaniu tych dokumentów, metryki sprawy lub numeru rejestru itd. Organ nie odpowiedział na to pytanie.

Wewnętrzny charakter dokumentu nie przesądza automatycznie o tym, że nie stanowi on informacji publicznej. W przypadku aktów wewnętrznych decydujące znaczenie ma nie tylko ich forma, lecz również treść, co łącznie rozstrzyga o tym, czy dotyczą one, czy też nie, kwestii wskazanych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p..

Co do zasady informacje dotyczące obiegu dokumentów, rejestrowania spraw oraz przygotowywania pism przez Burmistrza lub urząd gminy mogą stanowić informację publiczną. Nie oznacza to jednak, że każdy dokument w całości musi zostać udostępniony. Decydujące znaczenie mają charakter informacji, jej związek z wykonywaniem zadań publicznych oraz ewentualne ustawowe ograniczenia dostępu.

Metryka sprawy zawiera informacje o czynnościach podejmowanych przez organ i osobach uczestniczących w ich podejmowaniu. Metryka jest obowiązkowym elementem akt sprawy na zasadach określonych w art. 66a k.p.a.

Numer, znak sprawy lub numer rejestracyjny pisma to dane dotyczące ewidencjonowania i obiegu korespondencji urzędowej. Ich udostępnienie może pozwalać na ustalenie, czy pismo zostało zarejestrowane i jak je identyfikowano.

Informacje o zarejestrowaniu pisma, dacie, numerze, przebiegu obiegu dokumentu czy wykonanej czynności mogą dotyczyć funkcjonowania urzędu i realizacji zadania publicznego. Sam fakt zapisania danych w systemie informatycznym nie przesądza jednak o ich udostępnieniu.

Dlatego organ zobowiązany był przeanalizować wszystkie punkty wniosku i do każdego z nich się odnieść. W sytuacji, gdy przygotowanie odpowiedzi na wniosek wymagałoby dodatkowej pracy i znacznego nakładu pracy, należy uznać, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, a organ winien wówczas wezwać skarżącego do wykazania interesu prawnego.

Odnośnie koncepcji "dokumentu wewnętrznego", na którą powołał się organ w odpowiedzi na wniosek skarżącego, należy wyjaśnić, iż u.d.i.p. nie definiuje tego pojęcia, a jedynie pojęcie "dokumentu urzędowego". Zgodnie, bowiem z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Przykłady ich wymienione zostały w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Natomiast koncepcja tzw. "dokumentu wewnętrznego" nie jest założeniem normatywnym. Żaden akt prawny nie zawiera definicji "dokumentu wewnętrznego" i jest to termin wypracowany wyłącznie przez doktrynę i judykaturę, przy czym, jego stosowanie odbywa się wyłącznie w niektórych wyjątkowych, ściśle określonych sytuacjach. Oznacza to, że pojęcia tego nie wolno rozszerzać poza ściśle określone kryteria, gdyż jego wdrażanie na przypadki im niepodpadające narażałoby na zarzut naruszenia konstytucyjnej gwarancji dostępu do szeroko rozumianych informacji o sprawach publicznych. W przypadku stosowania przepisów u.d.i.p. nie należy, zatem nadużywać zaczerpniętej z doktryny i orzecznictwa koncepcji "dokumentu wewnętrznego", która istotnie ogranicza sferę dostępu do informacji publicznej.

Jak wynika, zatem z powyższych rozważań należy z ogromną ostrożnością odnosić się do kwalifikowania dokumentów, jako wewnętrznych, aby w sposób nieuprawniony nie ograniczać zagwarantowanego konstytucyjnie i ustawowo prawa dostępu do informacji publicznej. Mając na uwadze wyłączenie dokumentów wewnętrznych z reżimu u.d.i.p. pojęcie to powinno być interpretowane wąsko, a uzasadnienie takiej interpretacji przez organ powinno być konkretne i szczegółowe. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., III OSK 50/24).

W orzecznictwie przyjmuje się, że waloru informacji publicznej nie mają na przykład: wewnętrzna korespondencja, która służy wymianie informacji a także gromadzeniu niezbędnych materiałów do rozstrzygnięcia sprawy, nie zawiera jednak ani informacji, co do sposobu załatwienia sprawy, ani takich, które można byłoby uznać za wyrażenie stanowiska organu; korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne z jej współpracownikami nawet, jeżeli w jakiejś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych (korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeśli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważeniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia).

Mając na uwadze powyższe uznać należało, że organ nie załatwił w ustawowym terminie wniosku skarżącego z dnia 23 czerwca 2026 r. gdyż nie udzielił odpowiedzi na żądanie w zakresie pkt 1, 4, 5, 6, 7 i 10 wniosku, nie wydał decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie, nie wezwał o wykazanie interesu prawnego. Tak, więc w niniejszej sprawie organ był bezczynny, o czym orzeczono w pkt II wyroku.

Z powyższych względów w punkcie 1 sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia w całości wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku.

W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w pkt 2 wyroku. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Brak prawidłowej realizacji wniosku w ww. zakresie stanowił zdaniem Sądu skutek błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 3) wyroku.