Sąd oddalił apelację Funduszu, ojciec dostanie kolejne 50 tys. zł po śmierci syna

Wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 05 listopada 2025 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Kielcach zasądził od strony pozwanej Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z siedzibą w W. na rec powoda W. S. kwotę 50 000 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty:

-

30 000 złotych od dnia 16 października 2020 r. do dnia zapłaty;

-

20 000 złotych od dnia 19 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty.

Powołany wyrok zapadł w następującym ustalonym przez Sąd Okręgowy stanie faktycznym sprawy:

W dniu 13 lutego 2019 r. śmierć, w wyniku wypadku samochodowego, poniósł syn powoda W. S. — Ł. S. (1). Winę za spowodowanie tego zdarzenia ponosi T. B., który kierując samochodem osobowym wykonał niedozwolony na autostradzie manewr zawracania, a następnie poruszał się po jezdni w kierunku przeciwnym do obowiązującego, po czym pozostawił samochód osobowy w poprzek jezdni autostrady i oddalił się, co doprowadziło do zderzenia z prawidłowo jadącym z naprzeciwka pojazdem, którego pasażerem był Ł. S. (1). W wyroku skazującym za ten czyn orzeczono obowiązek uiszczenia przez T. B. na rzecz W. S. kwoty 50 000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za krzywdę. Postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania tej kwoty okazało się bezskuteczne.

T. B. w dniu zdarzenia nie posiadał zawartej umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

W chwili wypadku Ł. S. (1) pozostawał w związku partnerskim z P. W., z którą miał syna N.. Mieszkali oni w O. w odległości ok. 1,5-2 km od miejsca zamieszkania W. S.. Powód utrzymywał z synem regularny kontakt. Widywali się oni najczęściej w weekendy, ponieważ Ł. S. (1) prowadził własną działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą sprzętu (...), co wiązało się z wyjazdami służbowymi w dni powszednie. Rozmawiali również telefonicznie. Wspierali się finansowo. Powód odwiedzał także

wnuka N., któremu często przywoził świeże pieczywo. Po śmierci Ł. S. (1) P. W. wraz z synem N. wyprowadziła się do J.. Powód i jego żona mają ustalone sądowo kontakty z wnukiem — spotykają się oni 2 razy w miesiącu.

Relacja pomiędzy powodem a jego synem była prawidłowa, istniała pomiędzy nimi więź emocjonalna. W. S. trudno jest pogodzić się ze śmiercią syna. W okresie po śmierci Ł. S. (1) powód próbował sobie radzić z zaistniałą sytuacją poprzez czynności zastępcze, które pomagały mu odsunąć od siebie przykre emocje. Ograniczeniu uległy jego kontakty społeczne oraz aktywność, która dotychczas była dla niego atrakcyjna (np. wyjazd na ryby). Ma kłopoty ze snem. W zasypianiu i zapomnieniu o stracie syna bezpośrednio po zdarzeniu pomagało mu picie alkoholu, czego obecnie zaprzestał. Korzysta z pomocy psychiatrycznej, farmakologii. Śmierć Ł. S. (1) spowodowała u powoda pogorszenie stanu psychicznego — wywołała w nim przygnębienie i smutek. W początkowym okresie wystąpiły zaburzenia adaptacyjne pod postacią ostrej reakcji na stres, w późniejszym czasie o obrazie reakcji depresyjnej przedłużonej o nasileniu dystymii. W. S. wciąż nie zakończył żałoby po zmarłym synu. Początkowo codziennie chodził na cmentarz, aby odwiedzać grób syna, obecnie jest to 3-4 razy w tygodniu.

W. S. w okresie od dnia 4 stycznia 2006 r. do dnia 28 listopada 2012 r. leczył się w (...) Centrum (...) w O. z rozpoznaniem zaburzenia lękowego. Następnie powód podjął dalsze leczenie w dniu 13 lutego 2019 r., gdy dowiedział się o śmierci syna.

W tak ustalonym stanie faktycznym zważył Sąd Okręgowy, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

Zgodnie z art. 98 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2277) do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, w granicach określonych na podstawie przepisów rozdziałów 2 i 3, za szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na osobie, w mieniu, w mieniu i na osobie, gdy posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem szkodę tę wyrządzono, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady, gdyż na etapie postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi kwotę 40 000 złotych tytułem zadośćuczynienia.

Sąd wziął pod rozwagę po śmierci syna powód załamał się, wymagał pomocy psychiatrycznej, którą podjął jeszcze tego samego dnia, gdy powziął wiadomość o tragicznym w skutkach wypadku samochodowym. Powód obecnie nie odczuwa radości z zajęć, które dotychczas sprawiały mu przyjemność np. łowienia ryb. Dokonał przewartościowania swojego życia i ograniczył kontakty towarzyskie. Cierpi na zaburzenia snu. Wciąż nie zakończył okresu żałoby. Jednocześnie Sąd miał na względzie, że Ł. S. (1) w chwili śmierci był dorosłym ( miał (...) lat ) samodzielnym człowiekiem, tworzącym własną rodzinę z partnerką P. W. i synem N.. Nie zamieszkiwał z ojcem, który musiał pogodzić się z tym, że Ł. S. wybrał własną ścieżkę życia. Ojciec nie został z niego usunięty, ale też nie stanowił jego centrum.

Przy oszacowaniu rozmiaru krzywdy W. S. należy nadto wziąć pod uwagę, że ma on jeszcze jednego syna, na którego pomoc winien liczyć obecnie i w przyszłości. Uwzględnić należało również fakt, że negatywny wpływ na intensywność krzywdy miały także okoliczności poboczne, takie konflikt z P. W. — partnerką syna, co do wykonywania kontaktów z wnukiem i sposobu przeprowadzenia postępowania spadkowego po Ł. S. (1).

Zdaniem Sądu okoliczność, że jeszcze przed śmiercią syna powód cierpiał na zaburzenia depresyjno-lękowe i był z tego powodu leczony farmakologicznie nie mogą umniejszać krzywdy powoda, doznanej na skutek zdarzenia z dnia 13 lutego 2019 r. Ze zgromadzonej dokumentacji medycznej powoda wynika bowiem, że leczenie psychiatryczne podjęte przed śmiercią syna zakończył on w dniu 28 listopada 2012 r. Niewątpliwie zaś podjęcie tego leczenia w dniu 13 lutego 2019 r. związane było z tragiczną śmiercią Ł. S. (1), co potwierdzają adnotacje lekarzy psychiatrów w dokumentacji medycznej.

Całokształt ujawnionych powyżej okoliczności doprowadził Sąd do wniosku, że odpowiednią sumą zadośćuczynienia za krzywdę powoda stosownie do art. 446 S4 k.c. będzie kwota 90 000 złotych. Należało ją pomniejszyć o kwotę dotychczas wypłaconego zadośćuczynienia w kwocie 40 000 złotych. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego przez stronę pozwaną, że kwota należnego powodowi zadośćuczynienia powinna zostać pomniejszona również o kwotę 50 000 złotych zasądzoną na jego

rzecz w wyroku skazującym T. B.. Kwota ta nie została bowiem uiszczona przez T. B., a egzekucja komornicza zmierzająca do wyegzekwowania tej należności okazała się bezskuteczna. W powyższych okolicznościach pomniejszenie odpowiedniego zadośćuczynienia o należność, której powód nie ma szans uzyskać od sprawcy szkody, spowodowałoby, że krzywda powoda nie zostanie zrekompensowana. Ponadto dopiero spełnienie świadczenia przez jednego z dłużników in solidum prowadzi do wygaśnięcia długu pozostałych, co na chwilę orzekania przez Sąd nie nastąpiło. Powyższy pogląd jest prezentowany także w orzecznictwie sądów powszechnych (por. m. in. wyrok SA w Szczecinie z

30.04.2021 r., I ACa 216/21, LEX nr 3216587, wyrok SO w Olsztynie z 16.01.2014 r., IX Ca 738/13, LEX nr 1868083, wyrok SO w Poznaniu z 28.10.2014 r., Il Ca 761/14, LEX nr 1853200).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 455 k.c., art. 481 S 1 k.c. i art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych,

Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jak wynika z akt sprawy znajdujących się na płycie CD (k. 55) powód w związku ze zdarzeniem z dnia 13 lutego 2019 r. wezwał do zapłaty odszkodowania (...) S.A. z siedzibą w W., przy czym nie sprecyzował jakiej kwoty i z jakiego tytułu się domaga. (...) S.A. z siedzibą w W. przekazał akta sprawy Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W. celem przeprowadzenia dalszego postępowania likwidacyjnego. Następnie Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny z siedzibą w W. przyznał i wypłacił powodowi kwotę 40 000 złotych po śmierci syna. W. S. nie odwołał się od przedmiotowej decyzji i nie wezwał pozwanego do zapłaty zadośćuczynienia w wyższej wysokości, niż dotychczas wypłacona, lecz w dniu 12 sierpnia 2020 r. wystąpił z pozwem o zapłatę kwotę 30 000 złotych tytułem zadośćuczynienia, którego odpis został stronie pozwanej doręczony w dniu 15 września 2020 r. Następnie w dniu 19 lipca 2021 r. pozwanemu został doręczony odpis pisma procesowego powoda z dnia 29 czerwca 2021 r., w którym powód rozszerzył powództwo o kwotę 50 000 złotych. W ocenie Sądu skoro powód na etapie postępowania likwidacyjnego nie wskazał jakiej konkretnie domaga się kwoty ani nie odwołał się od decyzji pozwanego przyznającego mu kwotę 40 000 złotych tytułem zadośćuczynienia, to pozwany mógł pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wypłacona kwota w całości rekompensuje szkodę powoda. Skoro powód dopiero w pozwie wskazał, że domaga się od pozwanego kwoty 30 000 złotych tytułem uzupełniającego zadośćuczynienia, to pozwany pozostaje w opóźnieniu w spełnieniu tego świadczenia po upływie 30 dni od dnia doręczenia mu odpisu pozwu tj. od dnia 16 października 2020 r. Analogicznie - skoro powód rozszerzył żądanie pozwu w piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2021 r. do kwoty 80 000 złotych, to pozwany pozostaje w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia w kwocie 20 000 złotych po upływie 30 dni od dnia doręczeniu mu odpisu pisma z rozszerzeniem powództwa tj. od dnia 19 sierpnia 2021 r. W okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od należności głównej od dnia wyrokowania. Roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia ma bowiem charakter bezterminowy, a zatem staje się ono wymagalne po upływie terminu z wezwania do spełnienia świadczenia. W aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że zadośćuczynienie przysługuje z odsetkami od dnia opóźnienia, czyli wezwania do zapłaty, a nie od dnia jego zasądzenia (por. wyrok SN z dnia 8 sierpnia 2001 r., I CKN 18/99, OSNC 2002 nr 5, poz. 64; wyrok SN z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005 nr 2, poz. 40; wyrok SN z dnia 16 lipca 2004 r., I CK 83/04, M. Praw. 2004, nr 16, s. 726; wyrok SN z dnia 14 stycznia 2011 r., I PK 145/10, OSNP 2012, nr 5—6, poz. 66). Podkreślić należy, że pozwany jest profesjonalistą w dziedzinie ubezpieczeń, miał wszelkie niezbędne narzędzia do samodzielnego ustalenia swojej odpowiedzialności za zdarzenie z dnia 13 lutego 2019 r. i wysokości należnego na rzecz powoda zadośćuczynienia. Bierne oczekiwanie pozwanego na rozstrzygnięcie Sądu odbyło się na jego własne ryzyko.

W związku z powyższym powództwo podlegało oddaleniu w pozostałym zakresie jako wygórowane.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., a o nieuiszczonych kosztach sądowych na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł pozwany, na podstawie art. 367 § 1 i 2 k.p.c. zaskarżając w części:

1 . zasądzającej od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz Powoda W. S. kwotę 30.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 16 października 2020r. do dnia zapłaty (pkt.

l. Wyroku)

2.rozstrzygającej o kosztach postępowania w pkt. III. oraz V. Wyroku.

Strona pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1 naruszenie przepisu prawa procesowego art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania polegający na tym, że Sąd I instancji:

a. pominął, że biegły psychiatra w swojej opinii wskazał, że:

jego zdaniem relacje Powoda z synem były poprawne, ale dość powierzchowne; ii. na przeżywanie straty przez Powoda większy wpływ niż realne relacje miało jego wewnętrzne przeżywanie syna — idealizowanego jego obrazu.

na przeżywanie żałoby przez Powoda wpływ miały inne okoliczności nadużywanie alkoholu i brak stabilnego zatrudnienia.

wpływ mogły mieć też relacje w rodzinie i trudności z ułożeniem kontaktów z matką wnuka, a tym samym Sąd bezzasadnie wywiódł, że pomiędzy Powodem a Poszkodowanym istniała szczególna więź, której zerwanie spowodowało realną i ponadnormatywną więź, co doprowadziło do zasądzenia wygórowanej sumy zadośćuczynienia.

2. naruszenia przepisu prawa procesowego art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie przez Sąd I instancji oceny dowodów w sposób przekraczający granicę swobodnej ich oceny oraz w sposób niewszechstronny i nielogiczny polegający na tym, że Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że pomiędzy Powodem a Poszkodowanym istniała na tyle silna więź uzasadniająca przyznanie na rzecz Powoda zadośćuczynienia aż w kwocie po 90.000 zł, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na relacje najwyżej poprawne, a tym samym pozwala na ustalenie odpowiedniej sumy zadośćuczynienia w wysokości 60.000 zł.

2. naruszenia przepisu prawa materialnego art. 446 § 4 k.c. poprzez błędną wykładnię i pominięcie, że powstanie szkody niemajątkowej stanowi zasadniczą przesłankę odpowiedzialności, zatem nie jest to zadośćuczynienie bezpośrednio za śmierć (pozbawienie życia) osoby najbliższej, lecz za rzeczywistą, ponadnormatywną i co najważniejsze udowodnioną rzeczywistą krzywdę wynikającą z jej śmierci. W związku z tym zadośćuczynienie nie może być traktowane jako naprawienie szkody niemajątkowej polegającej na spowodowaniu śmierci osoby najbliższej, lecz ma na

celu wyłącznie wynagrodzenie krzywdy wyrządzonej osobom najbliższym wskutek jej śmierci;

3. naruszenia przepisu prawa materialnego art. 446 § 4 k.c. poprzez:

a.

przyznanie wygórowanej sumy zadośćuczynienia w sytuacji, gdy nie istniały rzeczywiste i silne więzi pomiędzy Powodem a Poszkodowanym, bowiem Powód dokonywał idealizacji osoby, więzi i wizerunku zmarłego.

a.

błędną wykładnię i pominięcie, iż sąd na gruncie tego przepisu zobowiązany jest przyznać sumę odpowiednią, z czym stoi w sprzeczności rozstrzygnięcie Sądu I instancji, gdyż kwota zasądzona na rzecz Powoda jest rażąco wygórowana, przez co winna podlegać zmianie w toku kontroli instancyjnej;

b.

błędną jego wykładnię i pominięcie, iż Sąd na gruncie tego przepisu uprawniony jest do przyznania tytułem zadośćuczynienia kwoty „odpowiedniej”, a więc znajdującej oparcie w krzywdzie poniesionej na skutek śmierci osoby najbliższej, podczas gdy zadośćuczynienie przyznane na rzecz Powoda nie znajduje podstaw w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i przekracza krzywdę doznaną przez Powoda na skutek straty Poszkodowanego;

c.

błędną jego wykładnię i zasądzenie kwoty nieadekwatnej do rodzaju i rozmiaru doznanej przez Powoda krzywdy; e.

d.

błędną jego wykładnię i zasądzenie kwoty nieutrzymanej w rozsądnych graniach, która prowadzić będzie do nieuzasadnionego wzbogacenia Powoda; pominięcie, że pamięć o zmarłym i wspominanie go nie jest elementem krzywdy danej osoby, a normalnym procesem pamięciowym każdego człowieka po stracie bliskiej osoby;

Wobec tak postawionych zarzutów strona pozwana wniosła o:

1 .zmianę zaskarżonego Wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej

części;

2. zmianę rozstrzygnięcia o kosztach sądowych i zwrocie kosztów zastępstwa procesowego w I instancji poprzez stosunkowe zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania w I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

2. zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania przed sądem Il instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny stwierdza, iż zarzuty dotyczące popełnionego błędu w ustaleniach stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzeczenia nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy uwzględnił bowiem wszystkie przeprowadzone w tej sprawie dowody, wyciągnął z nich wnioski logiczne, poprawne, w sposób obiektywny, jak również wszechstronny rozważył wszystkie okoliczności ujawnione w toku tego postępowania, a także w oparciu o nie dokonał prawidłowych ustaleń, nie naruszając wskazanych przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. O poprawności tych wniosków świadczą pisemne motywy uzasadnienia skarżonego wyroku, w których przedstawione zostały wszystkie okoliczności stanowiące jego podstawę, a także omówione dowody ze wskazaniem, dlaczego dano im wiarę. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu dokładnie bowiem opisał proces decyzyjny i przyczyny, jakimi kierował się wydając skarżony wyrok.

Przypomnieć należy, że z sformułowanej w treści art. 233 §1 k.p.c. zasady swobodnej oceny dowodów wynika obowiązek wyprowadzenia z zebranego materiału dowodowego wniosków logicznie poprawnych i znajdujących pokrycie w dowodach, a do kryteriów oceny wiarygodności oraz mocy dowodowej należą: doświadczenie życiowe, poprawność logiczna oraz prawdopodobieństwo wystąpienia określonych zdarzeń. Jeżeli jednak z dowodów wyprowadza się wnioski logicznie poprawne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to ocena ta musi być uznana za prawidłową, chociażby w równym stopniu z tego samego materiału można byłoby wysnuwać wnioski odmienne. Stąd zarzuty apelacji, dla swojej skuteczności, nie mogą polegać na przedstawieniu przez skarżącego własnej wersji wydarzeń i wybiórczym przedstawieniu pewnych faktów, czy okoliczności. Skarżący musi więc wykazać, że oceniając materiał dowodowy, sąd in meriti popełnił uchybienie polegające na braku logiki w wiązaniu faktów z materiałem dowodowym albo też, że wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej lub, że sąd wbrew zasadom doświadczenia życiowego w ogóle nie uwzględnił jednoznacznych związków przyczynowych i skutkowych. Powyższe oznacza, że rolą skarżącego jest obalenie wersji zdarzeń przyjętych przez sąd orzekający, nie zaś zbudowanie własnej.

Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny stwierdza, że Sąd I Instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.

Niespodziewana śmierć bliskiej osoby, wywołana przyczyną zewnętrzną, a nie przykładowo chorobą, powoduje u najbliższych, przekonanie, że gdyby nie doszło do zdarzenia, osoba ta mogłaby żyć przez wiele lat, w ciągu których rodzina spędziłaby ze sobą jeszcze wiele szczęśliwych chwil. Nadto w przypadku nagłego odejścia nie ma możliwości pożegnania się z osobą bliską i pogodzenia się z jej odejściem. Dodatkowo, cierpienie towarzyszące utracie najbliższego członka rodziny należy do skrajnie negatywnych, a jego następstwa przez znaczny okres czasu mogą stanowić istotną przeszkodę w wielu sprawach życiowych. W orzecznictwie wskazuje się, że zadośćuczynienie musi być zawsze relatywizowane do okoliczności konkretnej sprawy. Na jego wysokość wpływ mają zarówno okoliczności dotyczące przebiegu samego zdarzenia sprawczego (np. intensywność winy sprawcy, wiek zmarłego członka rodziny), jak również całokształt następstw dla pokrzywdzonego zarówno w sferze emocjonalnej, czy też psychicznej (dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny, wywołany śmiercią osoby najbliższej, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem tego odejścia np. nerwicy, depresji), jak i inne związane z utratą osoby bliskiej, a dotyczące zniweczenia wspólnych planów życiowych - rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, stopień i zdolność zaakceptowania przez pokrzywdzonego nowej rzeczywistości, leczenie doznanej traumy, wiek pokrzywdzonego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w sprawie sygn. akt I ACa 953/15).

Jak wynika z ustaleń dokonanych przez Sad Okręgowy śmierć Ł. S. (1) bez wątpienia była bardzo mocnym przeżyciem dla powoda. Wystąpiły u niego zaburzenia w funkcjonowaniu społecznym — trudno jej było utrzymywać relacje z innymi ludźmi. Na skutek nagłej utraty syna u powoda rozwinęły się zaburzenia adaptacyjne. Bezpośrednio po zdarzeniu wystąpiło u niej obniżenie nastroju, smutek i przygnębienie, poczucie bezsilności, lęk o przyszłość, apatia oraz zaburzenia snu. Powód zmuszony był korzystać z pomocy lekarza psychiatry, wymagał wsparcia farmakologicznego z uwagi na rozpoznanie reakcji depresyjnej, która następnie utrzymywała się w dłuższym okresie czasu. W. S. wciąż nie zakończył żałoby po zmarłym synu.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że rozmiar cierpień psychicznych powoda w związku z nagłym odejściem syna był szczególnie nasilony.

Z tych przyczyn podzielić należy zapatrywanie wyrażone przez Sąd Okręgowy, że zasądzoną na rzecz powoda kwotę tytułem zadośćuczynienia uznać należy za jak najbardziej adekwatną do rozmiaru doznanych przez niego cierpień. Zgromadzony materiał dowodowy, wbrew zarzutom apelacji, nie pozwala na stwierdzenie, aby relacje powoda z synem pozostawać miały jedynie na powierzchownym i co najwyżej poprawnym poziomie. Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów relacja pomiędzy powodem a synem była dobra, typowa dla prawidłowych relacji rodzinnych. Mieli oni regularny kontakt — z racji częstych wyjazdów służbowych Ł. S. (1) spotykali się w weekend i dzwonili do siebie. Mogli liczyć na swoją wzajemną pomoc finansową. Powód był zaangażowany w życie syna, miał częsty kontakt z jego dzieckiem ( wnuczkiem), któremu starał się zapewnić opiekę. Jednocześnie ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd Okręgowy prawidłowo uwzględnił, że Ł. S. (1) w chwili śmierci był dorosłym ( miał (...) lat) i samodzielnym człowiekiem, tworzącym własną rodzinę z partnerką P. W. i synem N.. Nie zamieszkiwał z ojcem, który musiał pogodzić się z tym, że Ł. S. wybrał własną ścieżkę życia. Ojciec nie został z niego usunięty, ale też nie stanowił jego centrum.

Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.