Sąd oddalił apelację ubezpieczyciela, zadośćuczynienie za śmierć ojca zostaje

Powodowie O. L., O. O. (1), A. O. (1), A. O. (2), R. L., H. L. (2), Ł. L. wnieśli o zasądzenie od pozwanego (...) (...) (...) (...) z siedzibą w U. kwot:

1) 60.000,00 zł – na rzecz O. L.,

2) 60.000, 00 zł - na rzecz O. O. (1),

3) 60.000,00 zł – na rzecz R. L.,

4) 60.000,00 zł – na rzecz Ł. L.,

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12.02.2021 roku do dnia zapłaty,

5) 30.000,00 zł – na rzecz A. O. (1),

6) 30.000,00 zł – na rzecz A. O. (2),

7) 30.000,00 zł – na rzecz H. L. (1),

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26.01.2023 roku do dnia zapłaty,

tytułem zadośćuczynienia za krzywdę po śmierci osoby najbliższej –odpowiednio ojca i dziadka powodów.

Wnieśli także o zasądzenie na rzecz każdego z powodów kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej, tj. 10.800,00 zł odnośnie powodów: O. L., O. O. (1), R. L., Ł. L. oraz kwoty 7.200,00 zł odnośnie powodów: A. O. (1), A. O. (2) i H. L. (1) oraz kwoty po 17,00 zł dla każdego z powodów (119,00 zł łącznie) tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, bądź wg spisu kosztów w razie złożenia.

Jednocześnie wskazali, że kwota łączna tytułem zadośćuczynienia po śmierci ojca to 120.000,00 zł, natomiast po śmierci dziadka – 60.000,00 zł. Oni natomiast domagają się połowy tej kwoty w związku z przyczynieniem się do zaistnienia szkody zmarłego V. L. w 50%.

W uzasadnieniu wskazali, że w dniu 11 lutego 2020 roku w miejscowości R., gmina H. doszło do wypadku drogowego, w trakcie którego kierująca pojazdem marki V. (...), o nr rej. (...) O. O. (2) na prostym odcinku drogi, jadąc w kierunku miejscowości A. potrąciła pieszego V. L. – ojca i dziadka powodów, idącego lewą stroną drogi w kierunku miejscowości R., w wyniku czego doznał on ciężkich obrażeń ciała, które skutkowały długotrwałym leczeniem i pobytem w szpitalach, a które to doprowadziły ostatecznie do zgonu pacjenta w dniu 6 marca 2020 roku.

V. L. przed wypadkiem był osobą samodzielnie funkcjonującą, zaś od dnia wypadku nie powrócił do normalnego funkcjonowania, był osobą leżącą, niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymagającą nieustannej opieki i pomocy osób trzecich – aż do 6 marca 2020 roku, w którym to dniu nastąpił jego zgon, na co niewątpliwie miało wpływ zdarzenie szkodowe. W dniu wypadku pojazd mechaniczny kierowany przez sprawcę wypadku ubezpieczony był w pozwanym zakładzie ubezpieczeń polisą OC nr (...).

W sprawie wypadku toczyło się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w (...), sygn. (...), prawomocnie umorzone postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2020 roku, z uwagi na stwierdzenie, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2020 roku Sąd Rejonowy w (...), II Wydział Karnym, sygn. akt (...) nie uwzględnił zażalenia powodów na zaskarżone ww. postanowienie i utrzymał je w mocy. Mimo wzywania pozwanego do spełnienia świadczenia, tj. zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę – pozwany nie uznał roszczenia, uznając, że wyłączną winę za zdarzenie szkodowe ponosi zmarły ojciec i dziadek powodów, gdyż w dacie zdarzenia poruszał się w sposób nieprawidłowy po jezdni, a nadto w ocenie pozwanego brak jest związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy zdarzeniem szkodowym a śmiercią ich ojca. Powodowie zaś nie zgodzili się z decyzją pozwanego, bowiem niespodziewany wypadek i nagła śmierć członka bliskiej rodziny przyniosła im ból i cierpienie biorąc pod uwagę silny związek emocjonalny powodów ze zmarłym V. L..

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pozwany zakwestionował powództwo co do zasady i co do wysokości. Wskazał, że brak jest podstaw do jego odpowiedzialności co do zasady za śmierć V. L., ponieważ wyłączną przyczyną zdarzenia z dnia 11 lutego 2020 roku było zachowanie poszkodowanego. W toku postępowania likwidacyjnego ustalono, że poszkodowany bezpośrednio przed zdarzeniem poruszał się poza terenem zabudowanym, jezdnią zamiast poboczem w warunkach ograniczonej widoczności, bez elementów odblaskowych. Kierująca zaś pojazdem marki V. poruszała się z prędkością 75 km/h, nie stanowiąc zagrożenia na drodze, nie mogła jednak przewidzieć, że na jezdni może znajdować się pieszym którego to dostrzegła dopiero przed potrąceniem, ale odległość nie pozwalała na uniknięcie wypadku przy zastosowaniu hamowania. Zatem też kierująca nie naruszyła, chociażby nieumyślnie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Pozwany wskazał, iż w przypadku przyjęcia, że odpowiedzialność pozwanego za śmierć V. L. jest usprawiedliwiona ze względu na okoliczności wypadku, to należy przyjąć, iż poszkodowany przyczynił się do zaistnienia szkody w 90%. Strona pozwana zakwestionowała także związek przyczynowy pomiędzy wypadkiem komunikacyjnym a śmiercią V. L., a także z ostrożności procesowej zakwestionowała wysokość przedstawionego roszczenia, wskazując na rażąco wygórowaną kwotę, której dochodzą powodowie. Jednocześnie z ostrożności procesowej pozwany wskazał, iż niezasadne jest żądanie od pozwanego odsetek od kwoty zadośćuczynienia od daty wskazanej w pozwie.

Wyrokiem z dnia 25 marca 2026 roku Sąd Rejonowy w (...):

I. zasądził od pozwanego (...) (...) (...) (...) w U. na rzecz powódki O. L. kwotę 50.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 12 lutego 2021 roku do dnia zapłaty;

II. oddalił powództwo O. L. w pozostałym zakresie;

III. zasądził od pozwanego na rzecz powódki O. L. kwotę 6.209,13 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

IV. zasądził od pozwanego (...) (...) w U. na rzecz powódki O. O. (1) kwotę 50.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 12 lutego 2021 roku do dnia zapłaty;

V. oddalił powództwo O. O. (1) w pozostałym zakresie;

VI. zasądził od pozwanego na rzecz powódki O. O. (1) kwotę 6.209,13 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

VII. zasądził od pozwanego (...) (...) (...) (...) w U. na rzecz powoda R. L. kwotę 50.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 12 lutego 2021 roku do dnia zapłaty;

VIII. oddalił powództwo R. L. w pozostałym zakresie;

IX. zasądził od pozwanego na rzecz powoda R. L. kwotę 6.209,13 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

X. zasądził od pozwanego (...) (...) w U. na rzecz powoda Ł. L. kwotę 50.000,00 złh wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 12 lutego 2021 roku do dnia zapłaty;

XI. oddalił powództwo Ł. L. w pozostałym zakresie;

XII. zasądził od pozwanego na rzecz powoda Ł. L. kwotę 6.209,13 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

XIII. zasądził od pozwanego (...) (...) (...) (...) w U. na rzecz powoda A. O. (1) kwotę 25.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 26 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty;

XIV. oddalił powództwo A. O. (1) w pozostałym zakresie;

XV. zasądził od pozwanego na rzecz powoda A. O. (1) kwotę 3.776,12 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

XVI. zasądził od pozwanego (...) (...) (...) (...) w U. na rzecz powoda A. O. (2) kwotę 25.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 26 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty;

XVII. oddalił powództwo A. O. (2) w pozostałym zakresie;

XVIII. zasądził od pozwanego na rzecz powoda A. O. (2) kwotę 3.776,12 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

XIX. zasądził od pozwanego (...) (...) (...) (...) w U. na rzecz powoda H. L. (1) kwotę 25.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od tej kwoty od dnia 26 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty;

XX. oddalił powództwo H. L. (1) w pozostałym zakresie;

XXI. zasądził od pozwanego na rzecz powoda H. L. (1) kwotę 3.776,12 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

XXII. nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w (...), tytułem brakujących wydatków od pozwanego (...) (...) z siedzibą w U. kwotę 675,15 zł oraz od powodów O. L., O. O. (1), A. O. (1), A. O. (2), R. L., H. L. (1) i Ł. L. kwoty po 19,75 zł.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł pozwany zaskarżając go w części tj. w zakresie pkt. I, III, IV, VI, VII, IX, X, XII, XIII, XV,XVI, XVIII, XIX, XXI oraz XXII. Zaskarżonemu orzeczeniu pozwany zarzucił:

I. Naruszenie norm prawa procesowego, mające istotny i bezpośredni wpływ na wynik

sprawy, a to:

1) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz na dokonaniu oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a polegający w szczególności na:

a) częściowym pominięciu zeznań złożonych na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 roku przez świadka O. O. (2);

b) częściowym pominięciu treści oraz wniosków opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych G. H.;

2) art. 224 § 1 k.p.c. w zw. z art. 316 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, które miały wpływ na jego treść, a polegające na błędnym ustaleniu, że kierująca pojazdem w chwili zdarzenia miała obowiązek poruszać się z włączonymi światłami drogowymi pomimo tego, iż obowiązek ten nie wynika z przepisów powszechnie obowiązujących;

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 446 § 4 k.c. poprzez jego zastosowanie oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów zadośćuczynienia pomimo tego, że brak jest podstaw do odpowiedzialności pozwanego co do zasady, a wyłączną winę za zdarzenia z dnia 11 lutego 2020 roku ponosi poszkodowany V. L.

2) art. 362 k.c. poprzez (w przypadku uznania odpowiedzialność pozwanego za zdarzenie z dnia 11 lutego 2020 roku co do zasady) jego błędną wykładnię, która doprowadziła do przyjęcia, że poszkodowany V. L. przyczynił się do zaistnienia zdarzenia w 50 %, podczas gdy poziom jego przyczynienia wynosi 90%.

Mając powyższe zarzuty na uwadze pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W odpowiedzi na apelacją powodowie wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów kosztów postępowania apelacyjnego, w tym 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym tj. dwukrotności stawki minimalnej.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Apelacja była niezasadna w całości, a podniesione przez stronę apelującą zarzuty okazały się nietrafne.

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny apelacji wskazać godzi się, że postępowanie apelacyjne jest kontynuacją postępowania merytorycznego. Zawarty w art. 378 § 1 k.p.c. zwrot „sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach apelacji” oznacza, iż sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę merytorycznie w granicach zaskarżenia, w tym dokonuje własnych ustaleń faktycznych, prowadzi lub ponawia dowody albo poprzestaje na materiale zebranym w pierwszej instancji, ustala podstawę prawną orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji, będąc ewentualnie związanym oceną prawną lub uchwałą Sądu Najwyższego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2017 r. w sprawie II CSK 554/16).

W kontekście powyższego zauważenia wymaga, że Sąd I instancji trafnie ocenił żądanie pozwu pod kątem merytorycznym, czyniąc prawidłowe i znajdujące należyte odzwierciedlenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym ustalenia, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje i przyjmuje za własne. Powyższe zbędnym czyniło powielanie tychże ustaleń i uprawniało Sąd II Instancji do ograniczenia pisemnych motywów do oceny poszczególnych zarzutów apelacyjnych (art. 387 § 2

1 pkt 2 k.p.c.).

Na gruncie podniesionych zarzutów w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Jako, że ocena dowodów ma bezpośredni wpływ na treść wydanego orzeczenia, a wnioski wyprowadzone w ramach oceny przedmiotowego zarzutu implikują rozważania w kwestii pozostałych zarzutów apelacyjnych, zasadność podniesienia tegoż zarzutu należało rozważyć w pierwszej kolejności .

Moc i wiarygodność dowodów jest oceniana przez Sąd, podług kryterium własnego przekonania, poprzez wszechstronne rozważanie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sam proces oceny dowodów sprowadza się zaś do ich zbadania i rozstrzygnięcia, czy w okolicznościach sprawy wykazana została prawdziwość faktów, z których każda ze stron postępowania wywodzi skutki prawne. Obowiązek Sądu sprowadza się w tym zakresie do poczynienia ustaleń, pozwalających końcowo na określenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Poczyniony w sprawie osąd winien przy tym odpowiadać zasadom w zakresie logicznego myślenia i wnioskowania, jak również uwzględniać zasady doświadczenia życiowego, stanowiące granice dopuszczalnych wniosków, jak też prawdopodobieństwo wystąpienia ich w konkretnej sytuacji.

W kontekście powyższego podniesiony zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. jest jedynie polemiką w stosunku do zapadłego rozstrzygnięcia, której skarżący nie poparł żadnymi podstawami natury merytorycznej. Fakt, że pogląd Sądu Rejonowego nie pokrywa się z poglądem jednego z zainteresowanych w przedmiotowej sprawie, nie świadczy sam przez się, że orzeczenie będące wyrazem stanowiska Sądu Rejonowego jest błędne i stanowi o uchybieniach wymienionych w zarzutach apelacji.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka O. O. (2) złożonych na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 roku, a poczynione na ich podstawie ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Świadek w sposób konsekwentny opisała zarówno warunki panujące w chwili zdarzenia jak i sposób jego przebiegu. Wskazała, że było ciemno, panowała szarówka, jezdnia była mokra jednakże nie padał deszcz. Świadek zeznała również, że pieszy poruszał się praktycznie środkiem jezdni, ubrany był w ciemną odzież i nie posiadał elementów odblaskowych. Sąd Rejonowy dał wyraz tym zeznaniom, przytaczając ich treść w uzasadnianiu zaskarżonego wyroku. Bezsporne pozostawało przy tym, że kierująca pojazdem w chwili zdarzenia poruszała się przy włączonych światłach mijania, bez włączonych świateł drogowych, co wynikało z jej zeznań składnych w postępowaniu cywilnym prowadzonym przez Sąd Okręgowy w (...) w sprawie I C (...). Okoliczność ta pozostawała poza sporem i została prawidłowo uwzględniona przez Sąd Rejonowy.

Nie sposób również podzielić zarzutu skarżącego dotyczącego częściowego pominięcia bądź wadliwej oceny wniosków wynikających z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych G. H.. Sąd I instancji przyjął bowiem za biegłym, że poszkodowany poruszał się nieprawidłowo, tj. jezdnią, a nie poboczem, bez elementów odblaskowych, a nadto że nie ustąpił pierwszeństwa kierującej pojazdem. Ponadto Sąd Rejonowy uwzględnił ustalenie, że kierująca pojazdem dostrzegła pieszego przed potrąceniem z odległości 25-30 m, a na zatrzymanie pojazdu poruszającego się z prędkością około 70-80 km/h, a więc poniżej prędkości dopuszczalnej, potrzebowała odcinka drogi o długości około 58 m. Uwzględniono również, że jazda z taką prędkością w zaistniałych warunkach drogowych i atmosferycznych nie stanowiła zagrożenia na drodze. Jednocześnie apelujący pomija dalsze istotne wnioski opinii biegłego, z których wynikało, że przy włączonych światłach drogowych kierująca zauważyłaby poszkodowanego z odległości kilkuset metrów i mogłaby go ominąć lub wyprzedzić lub zatrzymać pojazd, co pozwoliłoby jej odpowiednio wcześniej podjąć właściwy manewr obronny, w szczególności ominąć lub wyprzedzić pieszego bądź zatrzymać pojazd, a tym samym uniknąć jego potrącenia. Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom pozwanego uwzględnił zatem całokształt wniosków opinii biegłego G. H. dokonując ich oceny w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Ocena ta pozostaje przy tym logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i nie daje podstaw do przyjęcia, aby Sąd I instancji pominął jakikolwiek istotny element opinii bądź dokonał jej oceny w sposób wybiórczy.

Powyższe wymaga również odniesienia do kwestii obowiązku używania świateł drogowych, która miała istotne znaczenie dla możliwości uniknięcia przedmiotowego zdarzenia. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 24 października 2008 r. ((...), LEX nr (...), Prok.i (...), X..(...)

(...)

(...)), zgodnie z którym przepis art. 51 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie nakłada na kierującego pojazdem obowiązku stosowania świateł drogowych. Przepisu tego nie można jednak odczytywać w oderwaniu od pozostałych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W określonych bowiem okolicznościach wynikających z warunków ruchu drogowego użycie świateł drogowych może okazać się konieczne dla zapewnienia bezpiecznego porusza się po drodze (też post. SN z 18.4.2012 r., (...), Legalis).

Nie chodzi zatem o przyjęcie, że na kierującej ciążył bezwzględny obowiązek używania świateł drogowych, lecz o ocenę, czy w konkretnych warunkach drogowych ich zastosowanie było uzasadnione z punktu widzenia obowiązku zachowania należytej ostrożności i bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że brak jest podstaw do przyjęcia aby do przedmiotowego wypadku doszło z wyłącznej winy pokrzywdzonego, a tym samym aby zachowanie kierującej pojazdem pozostawało bez wpływu na jego zaistnienie. Nie doszło zatem do uwolnienia się posiadacza pojazdu od odpowiedzialności za skutki zdarzenia, a w konsekwencji odpowiedzialność za nie ponosi również pozwany jako ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu.

Odnosząc się natomiast do podniesionego w apelacji zarzutu naruszenia art. 446 § 4 k.c. należy wskazać, że jest on bezzasadny, albowiem opiera się wyłączenie na twierdzeniu o braku odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku, wynikającym z przyjęcia przez apelującego wyłącznej winy pokrzywdzonego V. L.. Jak wskazano powyżej stanowisko to jest niezasadne, skoro prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że do zaistnienia wypadku przyczyniało się również zachowanie kierującej pojazdem, za którą odpowiedzialność ponosi pozwany. Tym samym istniały podstawy do zastosowania art. 446 § 4 k.c. i przyznania powodom zadośćuczynienia przy jednoczesnym uwzględnieniu stopnia przyczyniania się pokrzywdzonego do powstania szkody stosownie do art. 362 k.c.

Zadośćuczynienie dochodzone przez powodów znajduje podstawę w art. 446 § 4 k.c., zgodnie z którym sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Konstrukcja tego świadczenia zakłada rekompensatę krzywdy wynikającej z nieodwracalnej utraty osoby bliskiej, z którą uprawnionego łączyła więź rodzinna. Podstawową funkcją zadośćuczynienia jest przy tym funkcja kompensacyjna – ma ono stanowić formę złagodzenia cierpień psychicznych, bólu i poczucia straty wywołanych śmiercią osoby najbliższej oraz przedwczesną utratą członka rodziny (L. Jantowski [w:]

Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, LEX/el. 2025, art. 446).

W realiach niniejszej sprawy Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że zachowanie pokrzywdzonego stanowiło istotną przyczynę zaistnienia wypadku, jednakże nie było jego przyczyną wyłączną.

Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 362 k.c. należy wskazać, że samo ustalenie przyczynienia się poszkodowanego nie przesądza ani o konieczności zmniejszenia należnego świadczenia ani o zakresie tego zmniejszenia. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z 19 listopada 2009 r., (...) ustalenie przyczynienia stanowi warunek wstępny umożliwiający rozważenie zastosowania art. 362 k.c., natomiast decyzja o tym, czy i w jakim zakresie obowiązek naprawienia szkody powinien zostać zmniejszony, pozostawiona została ocenia sądu, uwzględniającej całokształt okoliczności konkretnego przypadku.

W konsekwencji ocena stopnia przyczynienia się ma bowiem charakter zindywidualizowany i wymaga uwzględniania wszystkich okoliczności sprawy, w tym stopnia winy obu stron, charakteru naruszonych przez nie reguł ostrożności oraz wpływu poszczególnych zachowań na powstanie szkody. W niniejszej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że zachowanie pokrzywdzonego uzasadniało przypisanie mu przyczynienia w rozmiarze postulowanym przez apelującego tj. 90%. Trafnie zatem Sąd Rejonowy przyjął stopień przyczynienia się pokrzywdzonego do wypadku na poziomie 50%.

Końcowo odnieść należy się do stanowiska apelującego, zgodnie z którym ustalone przez Sąd Rejonowy kwoty zadośćuczynienia w wysokości 100.000 zł w związku ze śmiercią ojca oraz 50.000 zł w związku ze śmiercią dziadka były rażąco zawyżone. Stanowisko to nie zasługiwało na uwzględnienie, albowiem Sąd Rejonowy ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia, prawidłowo uwzględnił charakter i rozmiar krzywdy doznanej przez powodów, w związku z utratą osoby najbliższej, jak również całokształt okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu Okręgowego ustalone z tego tytułu kwoty pozostają adekwatne do rozmiaru doznanej krzywdy i nie mogą zostać uznanie za rażąco wygórowane. Tylko bowiem w razie stwierdzenia rażącej dysproporcji pomiędzy rozmiarem krzywdy a wysokością przyznanego zadośćuczynienia ingerencja Sądu odwoławczego w wysokość tego świadczenia byłaby uzasadniona. W niniejszej sprawie tego rodzaju dysproporcja nie zachodzi. Jednocześnie Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił ustalony stopień przyczynienia się poszkodowano do powstania szkody, obniżając należne powodom świadczenia o 50%, a zatem odpowiednio do kwot 50.000 zł i 25.000 zł. Brak było tym samym podstaw do dalszego obniżenia należnych powodom świadczeń, a zarzut apelującego nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Reasumując, Sąd Rejonowy dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych, które Sąd Okręgowy uznaje za własne. Prawidłowe ustalenia faktyczne są konsekwencją dokonania przez Sąd I Instancji poprawnej oceny dowodów, które stały się podstawą dokonania właściwych rozważań prawnych. Sąd Okręgowy rozważania te podziela w całości.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art. 385 k.p.c. (pkt. I wyroku).

O kosztach postępowania apelacyjnego (pkt. II wyroku) rozstrzygnięto w myśl art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z art. § 10 ust. 1 Rozporządzenia z dnia 22 października 2015 roku Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r. poz. 215), zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powodowie wnieśli o zasądzenie kosztów zastępstwa w wysokości dwukrotności stawki minimalnej tj. 100% (3.600 zł) na rzecz każdego z nich. Sąd Okręgowy przyznał jednak koszty w kwocie 2.700 zł odpowiadającej 75% stawki minimalnej uznając ją za adekwatną do nakładu pracy pełnomocnika oraz charakteru spawy.

Sędzia Mirosław Krzysztof Derda