Negatywna ocena wizyty w placówce medycznej oparta na nieprawdziwej informacji. Apelacja kuratora oddalona

Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem1 z dnia 19 września 2025 r., sygn. akt I C 632/24:

1. zobowiązał pozwanego U. Z. do zaniechania naruszania dobrego imienia strony powodowej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. poprzez usunięcie z wizytówki strony internetowej strony powodowej tekstu pozwanego krytykującego sposób wykonania usługi (...) oraz wystawioną tam ocenę,

2. zobowiązał pozwanego do usunięcia skutków naruszenia dobrego imienia strony powodowej przez przesłanie stronie powodowej listem poleconym przeprosin o wskazanej w wyroku treści,

3. zasądził od pozwanego na cel społeczny w postaci Fundacji (...) kwotę 1000 zł,

4. oddalił powództwo w pozostałej części,

5. zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 2652,94 zł, tytułem zwrotu kosztów procesu,

6. przyznał X. H., kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie wynagrodzenie w kwocie 1284,12 zł,

7. nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie kwotę 1284,12 zł tytułem zwrotu wydatków sądowych.

Kurator pozwanego w apelacji2 zaskarżył wyrok w punktach 1, 2, 3 i 5 i 7, wnosząc o zmianę tego wyroku przez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniósł o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia z tytułu obowiązków pełnionych w postępowaniu apelacyjnym.

Strona powodowa odpowiedzi z dnia 8 stycznia 2026 r.3 wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.

Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne oraz dokonaną przez ten Sąd ocenę prawną Sąd Apelacyjny przyjął za własne.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c., ponieważ pozwany nie ograniczył się do oceny przebiegu wizyty w placówce medycznej strony powodowej w dniu 23 lutego 2024 r., lecz zamieścił w Internecie nieprawdziwą informację o charakterze tej wizyty. Pozwany nie udowodnił, że umówił się w tym dniu ze stroną powodową jedynie na przeprowadzenie zabiegu medycznego. Strona powodowa wykazała natomiast, że pierwsza wizyta miała charakter konsultacyjny i poprzedzała ona określenie sposobu i terminu leczenia, a o umówionej godzinie w dniu 23 lutego 2024 r. nie miała możliwości przeprowadzenia od razu zabiegu medycznego. Opublikowanie przez pozwanego nieprawdziwej informacji było działaniem bezprawnym.

Apelujący nie wykazał, w jaki sposób Sąd pierwszej instancji miałby dopuścić się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Poczucie niezadowolenia pozwanego, wywołane uświadomieniem sobie, że nie jest możliwym przeprowadzenie zabiegu medycznego w tym samym dniu, w którym przeprowadzono badanie diagnostyczne, nie wyłączyło bezprawności jego późniejszego zachowania wobec strony powodowej.

Publicznie postawiony stronie powodowej przez pozwanego zarzut naruszył jej dobre imię. Wystawienie osobie prawnej w oparciu o nieprawdziwą informację negatywnej oceny sposobu świadczenia przez nią usług stanowi ewidentny przykład bezprawnego zachowania, naruszającego dobro osobiste tej osoby prawnej. W takiej sytuacji stronie powodowej przysługiwała ochrona prawna przewidziana w art. 43 k.c., w związku z art. 23 i art. 24 § 1 i 2 k.c.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 24 § 1 k.c.:

1. nakazując pozwanemu zaniechanie dalszego naruszenia dobrego imienia powodowej Spółki przez usunięcie ze strony internetowej wpisu zawierającego nieprawdziwą informację i opartą na tej informacji ocenę przebiegu wizyty,

2. nakazując pozwanemu dopełnienia czynności potrzebnej do usunięcia skutków naruszenia poprzez złożenie oświadczenia zawierającego przeprosiny na piśmie i przesłanie ich do strony powodowej listem poleconym.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 24 § 1 i art. 448 § 1 k.c., zasądzając od pozwanego odpowiednią sumę pieniężną (1000 zł ) na wskazany przez stronę powodową cel społeczny ( (Fundację (...)).

W tym stanie rzeczy, należało orzec, jak w punkcie 1 sentencji wyroku, na mocy art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda, Sąd drugiej instancji orzekł w punkcie 2 sentencji, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda, na podstawie art. 98 § 1, 1

1 i 3 oraz art. 99 k.p.c. oraz § 2 pkt 2, § 8 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych4.

W oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej5 wynagrodzenie X. H. - kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego, który to kurator wniósł apelację, zostało określone w kwocie brutto, tj. uwzględniającej stawkę podatku od towarów i usług na kwotę 846,24 zł. Wynagrodzenie to zostanie wypłacone ze środków budżetowych Skarbu Państwa, administrowanych przez Sąd Okręgowy w Tarnowie, który powołał tego kuratora.

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych6 zobowiązano pozwanego do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Tarnowie brakującej opłaty sądowej od apelacji w kwocie 700 zł i wydatków sądowych w kwocie 688 zł.

1 k. 116, uzasadnienie – k. 119-129

2 k. 132-137

3 k. 145-149

4 Dz. U. z 2026 r. poz. 118

5 Dz. U z 2018 r. poz. 536

6 Dz. U. z 2025 r. poz. 1228