Apelacja kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu leasingobiorcy oddalona

Zaskarżonym wyrokiem z 16 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Łodzi,

w sprawie z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko Ł. J. o zapłatę, zasądził od pozwanego na rzecz powódki

kwotę 336.903,55 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 20 grudnia

2022 r. do dnia zapłaty (pkt 1) oraz kwotę 33.192,48 zł tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty (pkt 2).

(wyrok – k. 153)

Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniach, które Sąd Apelacyjny w całości podzielił i przyjął za własne. Z ustaleń tych wynikało,

że (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. jest przedsiębiorcą zarejestrowanym w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem (...).

Ł. J. prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną

w Centralnej Ewidencji i (...) o Działalności Gospodarczej pod numerem (...).

W dniu 11 stycznia 2018 r. zawarto umowę leasingu operacyjnego nr (...). Przedmiot leasingu stanowił samochód osobowy B. (...), który został nabyty przez finansującego zgodnie ze wskazaniem korzystającego od (...) Sp. z o.o. za cenę netto 178.861,79 zł. Wynagrodzenie pieniężne wraz z opłatą końcową wynosiło 199.676,72 zł. Umowa leasingu została zawarta na okres 59 miesięcy, licząc od daty przekazania. Terminarz rat obejmował 59 rat, opłatę wstępną i opłatę końcową. Opłata wstępna wynosiła 11.000 zł brutto, raty od 1 do 59 wynosiły po 3.416,99 zł brutto, zaś opłata końcowa 33.000 zł brutto. Oprócz terminarza opłat, załączniki do umów leasingu stanowiły również ogólne warunki umowy leasingu oraz zamówienie.

Ogólne warunki umowy leasingu (OWUL) stanowiły, że finansujący zobowiązywał się do nabycia przedmiotu leasingu od oznaczonego sprzedawcy oraz oddania tej rzeczy korzystającemu do używania i pobierania pożytków

przez czas oznaczony, w zamian za co korzystający zobowiązywał się zapłacić finansującemu wynagrodzenie pieniężne w uzgodnionych ratach, równych co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Korzystający był zobowiązany do terminowego regulowania wszelkich opłat wynikających z umowy leasingu.

Z § 7 OWUL wynikają warunki przedterminowego zakończenia umowy leasingu. W § 7 ust. 6 OWUL wymieniono okoliczności, w których finansujący może rozwiązać umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym. Punkt 1 stanowi, że okoliczność taką stanowi zaleganie z jakąkolwiek płatnością

przez korzystającego, który pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu, zaległości nie uregulował.

W przypadku przedterminowego zakończenia umowy leasingu korzystający jest zobowiązany do zwrotu przedmiotu leasingu oraz zapłaty wszystkich opłat wymagalnych do dnia rozwiązania umowy leasingu, jak również do zapłaty odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych w umowie leasingu opłat leasingowych niewymagalnych do dnia rozwiązania umowy (§ 7 ust. 7 i 8 OWUL).

Ustalając wysokość powyższego odszkodowania uwzględnia się korzyści finansującego wynikające z rozwiązania umowy leasingu, przez co rozumie się cenę netto uzyskaną z dokonanej sprzedaży przedmiotu leasingu, pomniejszoną o koszty sprzedaży (w szczególności koszty wycen rzeczoznawców, koszty ogłoszeń, prowizja pośrednika), koszty związane z posiadaniem, zapobieżeniem utracie lub pogorszeniu przedmiotu leasingu, poniesione przez finansującego od dnia rozwiązania umowy leasingu do dnia sprzedaży przedmiotu leasingu (§ 7 ust. 9 pkt 2 OWUL).

Przedmiot leasingu powinien zostać zwrócony bezzwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od upływu terminu w razie przedterminowego rozwiązania umowy leasingu (§ 7 ust. 13 OWUL). Odmowa lub opóźnienie zwrotu przedmiotu leasingu przez korzystającego skutkuje karą umowną, liczoną za każdy dzień,

w wysokości 1/10 średniej miesięcznej okresowej opłaty leasingowej z ostatnich 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym powstał obowiązek zwrotu (§ 7 ust. 14 OWUL).

Ponadto, zgodnie z OWUL wszelkie oświadczenia i zawiadomienia między stronami umowy leasingu powinny być kierowane na adres określony przez strony przy zawarciu umowy leasingu, a w razie zmiany adresu strony zobowiązane są wzajemnie poinformować o tym fakcie pisemnie drugą stronę. Przesyłki doręczone na ostatnio wskazany adres strony, przesłane listem poleconym lub pocztą kurierską, uznaje się za prawidłowo doręczone po upływie 7 dni od daty wysłania, o ile nie ma wcześniejszego potwierdzenia odbioru, zgodnie z § 9 ust. 9 OWUL.

Przedmiot leasingu został wydany pozwanemu.

W związku z zawartą umową powódka wystawiła na rzecz pozwanego następujące faktury VAT:

• Nr (...) z 1 sierpnia 2019 r. na kwotę 869,52 zł

z terminem płatności 16 sierpnia 2019 r.,

• Nr (...) z 1 sierpnia 2019 r. na kwotę 3.417 zł

z terminem płatności 16 sierpnia 2019 r.,

• Nr (...) z 2 września 2019 r. na kwotę 869,52 zł

z terminem płatności 16 września 2019 r.,

• Nr (...) z 2 września 2019 r. na kwotę 3.416,99 zł

z terminem płatności 16 września 2019 r.,

• Nr (...) z 11 września 2019 r. na kwotę 86,10 zł

z terminem płatności 25 września 2019 r.,

• Nr (...) z 31 października 2019 r. na kwotę 86,10 zł

z terminem płatności 14 listopada 2019 r.

W czasie trwania umowy pozwany nie wywiązywał się ze swoich obowiązków polegających na terminowym opłacaniu rat leasingowych, wobec czego pismem z 17 września 2019 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty do dnia 30 września 2019 r. kwoty 4.312,99 zł pod rygorem wypowiedzenia

umowy leasingu. W piśmie został wymieniony dokument obejmujący niezapłacone należności. Wezwanie zostało podpisane przez T. K. uprawnionego do reprezentowania powódki, wysłane do pozwanego pocztą

i zostało odebrane w dniu 1 października 2019 r.

Pismem z 14 października 2019 r., z uwagi na zwłokę w zapłacie należności wynikających z umowy leasingu nr (...)

z 11 stycznia 2018 r. w wyznaczonym terminie dodatkowym, powódka złożyła pozwanemu oświadczenie o wypowiedzeniu powyższej umowy leasingu ze skutkiem natychmiastowym. Na mocy tego oświadczenia rozwiązano również umowę zobowiązującą do sprzedaży przedmiotu leasingu oraz wezwano do zwrotu przedmiotu leasingu w nieprzekraczalnym terminie do 21 października 2019 r. Oświadczenie zawierało informację, że w przypadku braku zwrotu przedmiotu leasingu w powyższym terminie za każdy dzień opóźnienia korzystającego w zwrocie przedmiotu leasingu naliczana będzie kara umowna

w wysokości określonej w umowie leasingu oraz wszczęte postępowanie windykacyjne w celu przymusowego odbioru przedmiotu leasingu. Pismo zostało podpisane przez T. K. uprawnionego do reprezentowania powódki, wysłane do pozwanego pocztą w dniu 14 października 2019 r. i zostało zwrócone w dniu 4 listopada 2019 r.

Pismem z 29 września 2021 r. powódka, w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu nr (...) pismem z 14 października

2019 r., wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 336.903,55 zł w terminie do

25 października 2021 r. na wskazany rachunek bankowy pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Wraz z przedmiotowym wezwaniem powódka przedstawiła rozliczenie umowy leasingu nr (...), zgodnie z którym należności z tytułu okresowych opłat leasingowych wynoszą 8.548,53 zł, wierzytelność do zapłaty zgodnie

z OWUL w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu wynosi 131.391,98 zł, kara umowna z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu wynosi 196.963,04 zł. Pismo zostało wysłane do pozwanego kurierem (...) i doręczone w dniu 5 października 2021 r.

Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

Sąd Okręgowy w tak zilustrowanym stanie sprawy uznał powództwo

za zasługujące na uwzględnienie w całości. W szczególności stwierdził, że powódka dokumentami dołączonymi do akt sprawy należycie wykazała zasadność swojego roszczenia, w tym należyte umocowanie osób uprawnionych do jej reprezentacji. Samo zaś dochodzenie należności wynikających z umowy leasingu nie stanowiło naruszenia zasad słuszności i współżycia społecznego.

Do wypowiedzenia umowy leasingu doszło bowiem na skutek zaległości pozwanego w uiszczaniu należności wynikających z umowy, co pozostawało

w zgodzie zarówno z art. 709

13 § 2 k.c., jak i ogólnymi warunkami umowy leasingu.

Kodeks cywilny przewiduje, że jeżeli korzystający dopuszcza się zwłoki

z zapłatą co najmniej jednej raty leasingu, finansujący powinien wyznaczyć na piśmie korzystającemu odpowiedni termin dodatkowy do zapłacenia należności

z zagrożeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu można wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym. Możliwe jest uzgodnienie stron dotyczące terminu wypowiedzenia z zastrzeżeniem, że postanowienia umowne mniej korzystne dla korzystającego są nieważne. Ogólne warunki umowy leasingu przewidują natomiast możliwość rozwiązania umowy leasingu ze skutkiem natychmiastowym w przypadku, gdy korzystający pomimo upomnienia na piśmie i wyznaczenia dodatkowego terminu zalega z jakąkolwiek płatnością wynikającą z umowy. Z kolei stosownie do art. 709

15 k.c. w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności,

za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych

w umowie, a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Umowa leasingu w § 7 ust. 8 OWUL przewidywała, jakie należności leasingobiorca jest zobowiązany zapłacić po rozwiązaniu umowy i w jaki sposób ma zostać ustalone odszkodowanie. Zgodnie z postanowieniami umowy powódka była uprawniona do dochodzenia od pozwanego wszystkich opłat leasingowych wymagalnych do dnia rozwiązania umowy oraz odszkodowania w wysokości sumy wszystkich przewidzianych w umowie, a niewymagalnych do dnia jej rozwiązania opłat leasingowych, pomniejszonych o korzyści rozumiane jako cena netto uzyskana z dokonanej sprzedaży przedmiotu leasingu, pomniejszona

o koszty sprzedaży (w szczególności koszty wyceny rzeczoznawcy, koszty ogłoszeń, prowizji pośrednika, koszty związane z doprowadzeniem przedmiotu leasingu do stanu umożlwiającego sprzedaż), a także inne koszty wymienione

w § 7 ust. 9.2 OWUL. Zapłata powinna nastąpić w terminie wskazanym przez leasingodawcę w wezwaniu (§ 7 ust. 8 OWUL).

Powódka zatem - zdaniem Sądu Okręgowego - poprawnie określiła żądanie uiszczenia wszystkich dotychczas nieopłaconych rat, które nie mogły ulec pomniejszeniu o korzyści uzyskane ze sprzedaży przedmiotu leasingu

z powodu jego braku zwrotu przez pozwanego. Zasadne było przy tym żądanie powódki zapłaty kary umownej za opóźnienie w zwrocie przedmiotu leasingu, której wysokość nie podlegała w sprawie miarkowaniu.

Jednocześnie Sąd Okręgowy nie podzielił podniesionego przez kuratora pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia, mając na względzie, że dochodzone w ramach pozwu roszczenie było wymagalne nie wcześniej niż

w 2021 r., a złożenie pozwu w 2022 r. przerwało bieg trzyletniego terminu przedawnienia, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym roszczenia stały się wymagalne. Podobnie jako niezasadne Sąd ocenił pozostałe zarzuty podnoszone przez kuratora, które opierały się jedynie na twierdzeniach

o brakach w materiale dowodowym przedstawionym przez stronę powodową, bez zakwestionowania okoliczności zawarcia przez strony umowy leasingu, nie uiszczania przez pozwanego w terminie okresowych rat leasingowych, a przede wszystkim nie zwrócenia przedmiotu leasingu.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był art. 98 k.p.c.

(uzasadnienie zaskarżonego wyroku – k. 160 – 164)

Kurator pozwanego zaskarżył opisany wyrok w całości apelacją, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami logiki

i doświadczenia życiowego, dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, pozbawionej wszechstronnego i obiektywnego rozważenia całości materiału dowodowego i wyciągnięcie na tej wadliwej podstawie bezpodstawnych

i niezgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym wniosków leżących u podstaw zaskarżonego wyroku, w szczególności przez nieprawidłowe uznanie, że powództwo podlegało uwzględnieniu w całości, w sytuacji, gdy powództwo

winno ulec oddaleniu w całości, ponieważ powódka nie udowodniła m.in., że skutecznie wypowiedziała pozwanemu umowę leasingu, oraz że skutecznie doręczyła pozwanemu wezwanie do zapłaty z rozliczeniem umowy leasingu

z 29 września 2021 r. fakturami załączonymi do pozwu, wyliczeniami kwoty zdyskontowanej, a także wyliczeniami wynagrodzenia za czas bezumownego pozostawania przedmiotu leasingu w posiadaniu korzystającego, oraz w sytuacji, gdy powódka nie udowodniła, co składa się na roszczenie pozwu, a Sąd nie odniósł się w wyroku do takich kwestii, jak np.: kwoty z tytułu udzielenia informacji organom administracji z FV (...) i (...), obciążenia pozwanego kosztami windykacji, opłat leasingowych - kosztów składki ubezpieczeniowej, odsetek umownych za opóźnienie w płatnościach, opłat wynikających z Tabeli Opłat i Prowizji (która nie została załączona do pozwu), kary umownej z tytułu nieterminowego zwrotu przedmiotu leasingu

oraz odszkodowania (kwota zdyskontowana) stanowiącej równowartość rat leasingowych przewidzianych w umowie, a niewymagalnych do dnia rozwiązania umowy leasingu,

- art. 458

5 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i dopuszczenie dowodów zgłoszonych przez powoda w odpowiedzi na sprzeciw z 27 listopada

2023 r., w szczególności dowodu z dokumentów: kopii umowy leasingu wraz

z OWUL, kopii protokołu wydania przedmiotu leasingu, kopii pełnomocnictw udzielonych prze (...) S.A. wobec K. i jego pracowników

w zakresie wypowiadania umów leasingu, rozrachunku klienta na koncie

w sytuacji, gdy Sąd winien pominąć zgłoszone w odpowiedzi na sprzeciw dowody z powodu prekluzji dowodowej.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości i zmianę orzeczenia o kosztach sądowych, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym o przyznanie na rzecz kuratora wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji w postępowaniu apelacyjnym w maksymalnej wysokości

z uwzględnieniem aktualnej stawki podatku VAT.

(apelacja – k. 167 – 174)

Powódka w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie oraz zwrot kosztów poniesionych na tym etapie sporu.

(odpowiedź na apelację – k. 188 – 189)

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Wywiedziona w tej sprawie apelacja nie wykazała nieprawidłowości zaskarżonego orzeczenia i nie dostarczyła podstaw umożliwiających podważenie dotychczasowej oceny powództwa.

Sąd Okręgowy w ramach materiału dowodowego udostępnionego przez strony poczynił właściwe ustalenia, wyrażając wnioski, które nie pozostawały

w sprzeczności z zasadami logiki rozumowania czy doświadczenia życiowego

i nie ukazywały błędów natury faktycznej, a wobec tego czyniły zadość rygorom wynikającym z art. 233 § 1 k.p.c. Wziął przy tym pod uwagę wszystkie

znaczące dla wyjaśnienia istoty sporu dowody, łącznie z tymi, jakie w zgodzie

z art. 458

5 k.p.c. zaoferowała powódka. Tym samym, wbrew wyobrażeniom skarżącego, nie dopuścił się uchybień w procesie gromadzenia materiału dowodowego i wartościowania mocy poszczególnych dowodów będących źródłem rekonstrukcji stanu faktycznego determinującego kierunek rozstrzygnięcia, ani też błędów w stosowaniu przepisów prawa materialnego przy dokonywaniu subsumcji wyprowadzonych z tych dowodów ustaleń.

Skarżący kwestionując dotychczasową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzestał na zaprezentowaniu wyłącznie subiektywnych ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie korzystnej dla siebie oceny dowodów, co z góry pozbawiało jego działania oczekiwanego rezultatu. Przyjmuje się, że jeśli tylko z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza rygorów swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Jedynie wówczas, gdy dostrzegalny jest brak logiki w wysnuwaniu wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza reguły logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być podważona. Wymagane jest więc wykazanie, że sąd uchybił podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów

(wyrok SN z 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05), gdyż tylko to może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Skarżący powyższemu obowiązkowi jednak nie sprostał.

W przedbiegu dotychczasowego postępowania apelujący procesowo

nie zaprzeczył okoliczności zawarcia przez strony umowy leasingu, jej nie wykonywania przez odejście od terminowego uiszczania przez pozwanego

okresowych rat leasingowych, czy też braku zwrócenia przedmiotu leasingu, które generowały po jego stronie obowiązek zapłaty. Wydaje się, że również

nie kwestionował roszczeń powódki co do wysokości. W istocie nie zgłosił

zatem przeciwko roszczeniu pozwu żadnych twierdzeń, które uzasadniałyby nieuwzględnienie powództwa. Obecnie zaś zawarł w apelacji argumentację mającą charakter wyłącznie polemiczny i nie wystarczający do podzielenia jego stanowiska.

Powódka przedstawiła w niniejszej sprawie dokumenty udowadniające

w sposób niebudzący wątpliwości fakt przysługiwania jej w stosunku do pozwanego ujętego w pozwie roszczenia, wszelkie wyliczenia i wysokość należności, które – o czym skarżący najwyraźniej zapomina - znajdują poparcie w stosunku podstawowym, tj. w treści umowy leasingu i OWUL. Dokumenty te (w tym faktury) są ważne i mają walor dowodowy, a przede wszystkim nie kreują zobowiązania (czyni to treść stosunku podstawowego między stronami), przez co kierowanie zarzutów co do ich charakteru i formy było bezprzedmiotowe.

W myśl art. 243

1 k.p.c. w brzmieniu będącym skutkiem nowelizacji, która weszła w życie 8 września 2016 r., dowodem w sprawie mogą być wszelkie dokumenty zawierające tekst i umożliwiające ustalenie ich wystawców. Ustawodawca dopuścił tym sposobem możliwość przeprowadzania dowodów

z dokumentów rozumianych „szeroko” - właśnie jako każdy dokument, który zawiera tekst i który umożliwia ustalenie jego wystawcy. Odszedł przez to

od dawnej definicji dokumentu, który na potrzeby postępowania cywilnego za dokument uznawał jedynie „dokument prywatny”. Zmiany w Kodeksie postępowania cywilnego były konsekwencją zmian w Kodeksie cywilnym

z 2015 r., które wprowadziły formę dokumentową.

W kwestii faktur należy mieć na uwadze, że od 2004 r. nie istnieje obowiązek ich podpisywania, a obligatoryjne elementy takiego dokumentu reguluje art. 106a ustawy o VAT, którym odpowiadały faktury wystawione przez powódkę.

Nie ulega zarazem wątpliwości, że powódka potwierdziła legitymację osób podpisujących ostateczne wezwania do zapłaty i oświadczenie o wypowiedzeniu umowy oraz osób świadczących dla niej kompleksową usługę wysyłki korespondencji, jak też to, że korespondencja ta była wysyłana do pozwanego na adres zgodny z umową leasingu, to jest adres do dziś ujawniony w (...).

Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny z mocy art. 385 k.p.c.

oddalił apelację, a w braku wskazań do odstąpienia od ogólnych reguł rozliczania kosztów procesu nałożył na skarżącego obowiązek zwrotu poniesionych przez stronę powodową kosztów zastępstwa procesowego stosownie do art. 98 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 10 ust. 1 pkt 2

in principio rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.).

Zastrzeżenie o odsetkach od zasądzonej z tego tytułu kwoty zostało poczynione w oparciu o art. 98 § 1

1 k.p.c.

Podstawą rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu na rzecz reprezentującego pozwanego kuratora był § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2018.536).

Wydatek ten, stanowiący 40% stawki minimalnej obowiązującej

w postępowaniu apelacyjnym dla określonej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia (40% x 8.100 zł) w powiększeniu o VAT, Sąd Apelacyjny nakazał wypłacić kuratorowi ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi,

a następnie – stosownie do art. 113 ust. 1 i 2 ustawy z 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2024.959 t.j.) - ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi od pozwanego jako strony przegrywającej postępowanie apelacyjne.