Weksle in blanco za leasing sprzętu medycznego. Apelacja spółki oddalona

Nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z 22 lutego 2023 r. Sąd Okręgowy

w Ł. nakazał stronie pozwanej Centrum Medycznemu (...) Zakładowi Opieki Zdrowotnej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. aby zapłaciła z weksla stronie powodowej kwotę 726.153,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 16.277 zł wraz

z ustawowymi odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się nakazu zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sąd Okręgowy w Łodzi zaskarżonym wyrokiem z 18 maja 2023 r., utrzymał w mocy

w całości nakaz zapłaty z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt X GNc 565/22 (pkt 1) oraz zasądził od Centrum Medycznego (...) Zakładu Opieki Zdrowotnej spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz (...) spółki akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 8.913,60 zł tytułem zwrotu dodatkowych kosztów procesu (pkt 2).

Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na ustaleniach, które Sąd Apelacyjny

podzielił i przyjął za własne. Korekty wymagała jedynie wskazana przez Sąd Okręgowy data wystawienia weksli, którą był dzień 29 marca 2018 r. (vide: weksle k. 6, 8 ,9 i 10), a nie dzień 23 marca 2018 r. (vide: str. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wskazanie błędnej daty wystawienia weksli należało uznać za oczywistą omyłkę pisarską, nie rzutującą na treść rozstrzygnięcia.

Z poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń wynika, że pozwana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarła z powódką (...) S.A. w Ł. umowy leasingu operacyjnego: nr (...) (UL), nr (...) (UL), nr (...) (UL), nr (...) (UL).

Przedmiotem ww. umów był sprzęt medyczny o wartości: 154.100 zł, 112.000 zł, 110.000 zł i 171.500 zł. Pozwana jako korzystający zobowiązała się w treści tych umów

do terminowego regulowania opłat leasingowych i innych płatności na rzecz powódki

– finansującego określonych w umowach leasingu.

Zgodnie z treścią powyższych umów, ich prawnym zabezpieczeniem był weksel własny in blanco wystawiony przez korzystającego, wraz z deklaracją wekslową.

Pozwana spółka, działając przez swojego reprezentanta, wystawiła również weksle własne in blanco związane z powyższymi deklaracjami wekslowymi, opatrzone datą 29 marca 2018 roku.

Zgodnie z § 9 ust. 9 pkt a) umów leasingu finansujący był uprawniony do wypowiedzenia ze skutkiem natychmiastowym umowy leasingu, jeśli korzystający pozostawał w zwłoce w zapłacie wstępnej opłaty leasingowej lub co najmniej jednej okresowej opłaty leasingowej i pomimo wyznaczenia przez finansującego na piśmie dodatkowego terminu siedmiu dni do zapłaty tych należności wraz z odsetkami nie uiścił.

Zgodnie z § 9 ust. 11 umów leasingu, w przypadku wypowiedzenia umowy leasingu korzystający zobowiązany był niezwłocznie, nie później niż w terminie wyznaczonym przez finansującego, zwrócić kompletny przedmiot umowy na swój koszt i ryzyko w miejsce wskazane przez finansującego (…).

Zgodnie z § 9 ust. 14 umów leasingu w przypadku, gdy przedmiot umów w ciągu 30 dni od wypowiedzenia umów nie został odzyskany przez finansującego lub nie został sprzedany albo oddany do używania osobie trzeciej, jak również nie został przejęty

na potrzeby własne, to niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, finansujący był uprawniony do żądania od korzystającego kwoty zdyskontowanej powiększonej o kwotę kosztów poniesionych przez finansującego w związku z odebraniem przedmiotu leasingu, jego wyceną, transportem, naprawą, usunięciem oznaczeń korzystającego, ubezpieczeniem w tym okresie po wypowiedzeniu umowy leasingu, przechowaniem i konserwacją, niezależnie od wszelkich innych wymagalnych wierzytelności finansującego wobec korzystającego.

Umowy zostały podpisane przez prezesa zarządu uprawnionego do reprezentacji pozwanej spółki – (...).

Pozwana nie regulowała na bieżąco względem powódki należności wynikających

z ww. umów.

Pismem z dnia 18 czerwca 2019 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty należności wynikających z ww. umów wskazując, że łączna kwota zadłużenia wynosi 39.906,72 zł

i powinna zostać uregulowana do 30 czerwca 2019 r. pod rygorem wypowiedzenia ww. umów ze skutkiem natychmiastowym.

W związku z brakiem uregulowania żądanej kwoty, pismami z dnia 12 lipca 2019 r. cztery ww. umowy leasingu zostały wypowiedziane przez powódkę.

Pismami z dnia 24 marca 2021 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty w terminie do 19 kwietnia 2021 r. następujących kwot:

−

148.597,32 zł wynikającej z umowy nr (...) (UL),

−

227.360,23 zł wynikającej z umowy nr (...) (UL),

−

204.253,05 zł wynikającej z umowy nr (...) (UL),

−

145.943,15 zł wynikającej z umowy nr (...) (UL).

Powódka wskazała, że w przypadku uchybienia powyższemu obowiązkowi wypełni wystawiony przez pozwaną weksel własny in blanco na sumy odpowiadające ww. kwotom. Wezwania zostały doręczone pozwanej w dniu 30 marca 2021r.

Pozwana nie zwróciła przedmiotów leasingu.

W związku z brakiem zwrotu przedmiotów leasingu po rozwiązaniu umów powódka obciążyła pozwaną karami umownymi oraz innymi kosztami, w tym odsetkami, zgodnie

z treścią umów leasingu.

Wobec nieuregulowania należności przez pozwaną, powódka wypełniła posiadane weksle własne in blanco z dnia 29 marca 2018 r. na kwoty:148.597,32 zł, 227.360,23 zł, 204.253,05 zł, 145.943,15 zł z terminem płatności do 20 kwietnia 2020 r.

Wszystkie weksle wraz z deklaracjami wekslowymi zostały własnoręcznie podpisane przez J. Q., uprawnioną do reprezentacji pozwanej spółki.

Na kwotę 227.360,23 zł składały się: należności z tytułu okresowych opłat leasingowych – 16.786,81 zł, wierzytelności do zapłaty w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu – 132.395,03 zł, kara umowna z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu – 78.178,39 zł.

Na kwotę 148.597,32 zł składały się: należności z tytułu okresowych opłat leasingowych – 10.912,17 zł, wierzytelności do zapłaty w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu – 86.630,05 zł, kara umowna z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu (51.055,10 zł).

Na kwotę 204.253,05 zł składały się: należności z tytułu okresowych opłat leasingowych – 15.000,68 zł, wierzytelności do zapłaty w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu – 119.005,68 zł, kara umowna z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu – 70.246,69 zł.

Na kwotę 145.943,15 zł składały się: należności z tytułu okresowych opłat leasingowych – 10.707,83 zł, wierzytelności do zapłaty w związku z wypowiedzeniem umowy leasingu – 85.091,99 zł, kara umowna z tytułu opóźnienia w zwrocie przedmiotu leasingu – 50.143,33 zł.

Należności wynikające z dwóch umów leasingu nie zostały spłacone przez pozwaną spółkę.

Sąd Okręgowy w świetle poczynionych ustaleń stwierdził, że powództwo było uzasadnione, a żaden z zarzutów pozwanej nie okazał się słuszny.

Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie pozwana zawarła z finansującym cztery umowy leasingu zgodnie z art. 709

1 k.c., których przedmiotem był sprzęt medyczny oraz wynikający z nich obowiązek zapłaty opłat leasingowych i innych opłat.

Powódka wystąpiła przeciwko pozwanej z roszczeniem wywiedzionym z czterech weksli załączonych do pozwu. Pozwana zakwestionowała prawdziwość weksli i deklaracji wekslowych.

Sąd Okręgowy podkreślił, iż do weksla in blanco zastosowanie ma art. 10 prawa wekslowego. Wskazał, że zarówno w literaturze prawniczej, jak i w judykaturze powszechnie przyjmuje się, iż powyższy przepis dotyczy sytuacji, w których weksel znajduje się już

w obiegu, tj. został przeniesiony na inną osobę niż pierwotny wierzyciel–remitent. Remitent nie może powoływać się na przepis art. 17 prawa wekslowego, i to nie dlatego, że zobowiązanie wekslowe w stosunku do niego jest „mniej” abstrakcyjne, ale z tego powodu, że nie nabył weksla przez indos, a więc nie jest objęty dyspozycją ww. przepisu. Sąd Okręgowy zaznaczył, że jeszcze dalej idąca możliwość podniesienia w takim wypadku zarzutów ze stosunku osobistego wynika z art. 10 prawa wekslowego.

Sąd Okręgowy wskazał, że powyższe przepisy, jakkolwiek czynią swoisty wyłom

w zasadzie abstrakcyjności zobowiązania wekslowego, to jednak nie zmieniają samej podstawy tej odpowiedzialności, jaką jest wystawienie weksla. Dlatego też w procesie o należność wynikającą z weksla, na powodzie ciąży jedynie ciężar wykazania posiadania prawidłowo wypełnionego weksla, obejmującego zobowiązanie pozwanego o treści zgodnej z treścią żądania pozwu. Natomiast ciężar wykazania wypełnienia weksla in blanco niezgodnie

z deklaracją wekslową spoczywa na stronie pozwanej – służy jej tu bowiem stosowny zarzut

w procesie.

Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie mógł badać zasadność dochodzonej przez powódkę należności poprzez analizę łączących strony umów leasingu, jak również treści deklaracji wekslowych.

Zdaniem Sądu Okręgowego nie zdołała skutecznie zakwestionować roszczenia powódki ani na gruncie stosunku wekslowego, ani na gruncie stosunku podstawowego wynikającego z umów leasingu. Pozwana, zarzucając powódce nieprawidłowe wypełnienie weksli i deklaracji wekslowej oraz kwestionując autentyczność złożonych na nich podpisów, nie wykazała inicjatywy dowodowej w tym zakresie, a jej zarzuty okazały się gołosłowne. Natomiast złożony przez pozwaną wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii grafologa na okoliczność autentyczności i prawdziwości podpisu złożonego na wekslu, deklaracji wekslowej oraz tego, czy podpis należy do osoby uprawnionej do reprezentacji pozwanej nie został uwzględniony przez sąd, z uwagi na to, iż jego realizacja zależała od ziszczenia się warunku skontaktowania się z pozwaną, co jednak nie nastąpiło.

Sąd Okręgowy podkreślił również, że ciężar dowodu w postępowaniu na podstawie weksla, w zakresie stosunku podstawowego, będącego podstawą wypełnienia weksla in blanco, spoczywał na pozwanej. Okoliczność, że weksle i deklaracje wekslowe zostały wypełnione nieprawidłowo, powinna być wykazana przez pozwaną, bowiem to ona wywodzi z niej skutek prawny w postaci braku obowiązku zapłaty sumy wekslowej - pomimo tego, że jest dłużnikiem z ważnych weksli przedstawionych przez stronę powodową. Pozwana nie przedstawiła także żadnych dowodów świadczących o bezskuteczności umów leasingu ani też świadczących

o nieprawidłowości przedstawionych przez powódkę wyliczeń należności z tych umów. Dlatego też, zdaniem Sądu, zarzut nieprawidłowego wypełnienia weksli należało uznać za bezzasadny.

Sąd Okręgowy wskazał, że przy zastosowaniu wykładni treści deklaracji wekslowych, dokonanej zgodnie z wymaganiami z art. 65 § 2 k.c. należało uznać, iż nie doszło do wypełnienia weksli niezgodnie z umowami ani deklaracjami wekslowymi.

Pozostałe zarzuty pozwanej, które dotyczyły podstawowego stosunku, tj. umów leasingu z art. 709

1 k.c., Sąd Okręgowy również uznał za niezasadne. Pozwana podniosła zarzut dotyczący podpisania umów leasingu przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji pozwanej, a także zarzut nieprawidłowego zaliczenia wpłacanych przez pozwaną kwot na poczet należności z umów leasingu. Zdaniem Sądu, poza gołosłownymi twierdzeniami, pozwana nie skonkretyzowała, na czym owe nieprawidłowe wyliczenia miały polegać. Sąd Okręgowy, powołując się na treść umów leasingu oraz faktur VAT i not, jak również dokumentację rachunkową stwierdził, że powódka dokonała prawidłowego rozliczenia umów leasingu, zgodnie z postanowieniami umów łączących strony. Nadto, w ocenie Sądu, pozwana nie wykazała również, że umowy leasingu nie zostały podpisane przez osobę, która nie była uprawniona do reprezentacji pozwanej spółki.

Sąd Okręgowy wskazał również, że ze złożonej przez powódkę dokumentacji rachunkowej wynikało, jakie składowe kwoty włączone zostały do należności wynikającej

z każdej z umów. Sąd dodał również, że w związku z nieterminowym regulowaniem opłat leasingowych pozwana została obciążona obowiązkiem zapłaty odsetek. Natomiast wobec nieoddania przedmiotów leasingu przez pozwaną po rozwiązaniu umów leasingu i po wezwaniu powódki, powódka ponosi odpowiedzialność związaną z zapłatą kary umownej za opóźnienie w zwrocie przedmiotów leasingu.

Sąd Okręgowy w świetle załączonych do pozwu dokumentów, nie podzielił stanowiska pozwanej, jakoby nie zostały jej doręczone wezwania do wykupu weksla. Powódka skierowała bowiem do pozwanej cztery wezwania do wykupu weksla, które zostały doręczone jej w dniu 30 marca 2021r.

Zdaniem Sądu I instancji, pozwana nie przedstawiła dowodów na to, że powódka błędnie wyliczyła mającej odzwierciedlenie w sumie wekslowej wysokość należności głównej. W związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia jej stanowiska procesowego i uchylenia wydanego nakazu zapłaty.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że wszystkie opłaty i koszty, którymi powódka obciążyła pozwaną, znajdowały oparcie w postanowieniach umowy, a nadto pozostawały w zgodzie z prawem powszechnie obowiązującym, między innymi z przepisami art. 709

1

-709

18 k.c., a pozwana nie zdołała wykazać, że którakolwiek z kwot dochodzonych przez powódkę była nienależna, bądź to z uwagi na jej uregulowanie, bądź wobec nieprawidłowości w jej naliczeniu (tj. niezgodnie z umową).

Roszczenie pozwu podlegało zatem uwzględnieniu jako znajdujące oparcie

w złożonych przez stronę powodową wekslach, z których wynika zobowiązanie pozwanej

i z tego względu Sąd I instancji, na podstawie art. 493 § 4 zd.2 k.p.c., utrzymał w mocy zaskarżony nakaz zapłaty.

O odsetkach od utrzymanej w mocy kwoty roszczenia Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o art. 481 § 2 k.c., zaś o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Pozwany zaskarżył opisany wyrok w całości apelacją, w której zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 6 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 458

5 § 1 i 4 k.p.c. poprzez niepominięcie spóźnionych twierdzeń i dowodów wnioskowanych w piśmie Powoda z dnia 14.04.2023 r.,

w sytuacji, gdy Powód nie uprawdopodobnił, że nie zgłosił ich w pozwie bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki

w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności - które

to spóźnione twierdzenia i dowody stały się podstawą ustalenia stanu faktycznego

a następnie wyrokowania (zaznaczyć przy tym należy, że postępowanie zostało zainicjowane przez Powoda pozwem z dnia 15 kwietnia 2022 r.);

2. art. 232 k.p.c. poprzez uznanie, że załączone do pozwu dowody uzasadniają powództwo, w sytuacji, gdy autentyczność dokumentów nie została zweryfikowana, co w konsekwencji powinno prowadzić do oddalenia powództwa jako nieudowodnionego-tak co do zasady jak i wysokości;

3. art. 3 k.p.c., art. 232 k.p.c., poprzez uznanie, że załączone do pozwu dowody uzasadniają powództwo, w sytuacji, gdy strona powodowa miała obowiązek przedstawienia już w pozwie faktów i dowodów mających znaczenie dla ewentualnych przyszłych zarzutów, które w sprawie mogła podnieść strona przeciwna, w szczególności mających znaczenie dla oceny ewentualnego zarzutu pozwanego nieistnienia bądź zawyżenia wierzytelności,, co w konsekwencji powinno prowadzić do oddalenia powództwa jako nieudowodnionego - tak co do zasady jak i wysokości;

4. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów

i wyprowadzenie wniosków nie wynikających ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego lub z nim sprzecznych, poprzez bezzasadne uznanie



że weksel i deklaracja wekslowa zostały prawidłowo wypełnione, a wierzytelność prawidłowo wyliczona, podczas gdy okoliczność ta nie wynika z przedłożonych przez powoda dokumentów, w szczególności poprzez niezałączenie przez powoda stosownych umów zawartych z pozwanym, z których wynikałyby podstawy wystawienia weksla oraz postanowienia dotyczące prawidłowość wykonanych obliczeń przez powoda;



że wezwania do wykupu weksla zostały prawidłowo doręczone pozwanemu,

w sytuacji, gdy powód nie wykazał, kto odebrał kierowane do pozwanego wezwania do wykupu weksla, a także, że skierowana do pozwanego przesyłka kurierska zawierała wszystkie wezwania przedłożone do pozwu;



że J. Q. na dzień 29 marca 2018 r. była upoważniona do reprezentacji pozwanego, w sytuacji, gdy z KRS Pozwanego wynika, że J. Q. została ustanowiona Prezesem Zarządu pozwanego na podstawie wpisu z dnia 8 maja 2018r., a do tego dnia upoważnionym do reprezentacji pozwanego był B. J.,

a okoliczności podnoszone przez powoda o fakcie upoważnienia do reprezentacji przez J. Q. w dniu wypisania weksla zostały przedstawione przez powoda na późniejszym etapie postępowania, pomimo tego, że brak jest uzasadnienia,

dla którego powód nie mógł przedłożyć w/w dokumentów w pozwie,

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 6 k.c. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że Powód wykazał zasadność powództwa, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, powinna prowadzić do oddalenia powództwa jako niewykazanego.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa oraz zasądzenie pod powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Ponadto wniósł

o przyznanie wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora w postępowaniu apelacyjnym według, norm prawem przepisanych.

Powód w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów, które poniósł na tym etapie sporu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja okazała się niezasadna. Wbrew jej zarzutom Sąd Okręgowy zgromadził materiał dowodowy bez naruszenia przepisu art. 485

5 §1 i 4 k.p.c., prawidłowo go ocenił

i wyprowadził z niego trafne wnioski.

Co do zarzutu naruszenia art. 6 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 485

5 §1 i 4 k.p.c., którego skarżący upatruje w niepominięciu spóźnionych, w jego ocenie, twierdzeń i dowodów wnioskowanych w piśmie powoda z dnia 14.04.2023 r., należy podnieść, że przedmiotowe postępowanie zostało zainicjowane wytoczeniem powództwa na podstawie weksla celem wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Powód dla uzyskania nakazu zapłaty

w takim postępowaniu musiał jedynie spełnić wymogi z art. 485 § 2 k.p.c. Weksle, z których powód wywodził swoje roszczenie nie były przedmiotem dalszego obrotu, a wystawca weksla nie był konsumentem. Załączone do pozwu dokumenty były zatem wystarczające do uzyskania nakazu zapłaty. Dodatkowo powód powołał się na istnienie stosunku podstawowego co do roszczenia zabezpieczonego wekslem.

Ciężar dowodu w zakresie zakwestionowania roszczenia wekslowego i prawidłowości wyliczenia kwoty wpisanej na wekslu obciąża zobowiązanego z weksla. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 13 października 2005 r. w sprawie I CK 173/05 „Problem ciężaru dowodu w postępowaniu nakazowym toczącym się po wniesieniu zarzutów od nakazu wydanego na podstawie weksla był wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Sadu Najwyższego. Podkreślano w nich, że w sytuacji wystawienia weksli in blanco w postaci tzw. weksli gwarancyjnych, które stanowią upoważnienie dla wierzyciela do wypełnienia tekstu weksli zgodnie z umową i wynikiem obrachunku, ciężar dowodu, że tym warunkom nie stało się zadość spada no dłużnika (wyrok SN z 24 lutego 1928 r., Przegląd Sądowy 1928 r., poz. 544, wyrok z 2 maja 1929 r. OSP 1929, nr 8, poz. 511, wyrok SN z 18 listopada 1999 r. I CKN 215/98 OSNC 2000r., nr 7-8, poz.128)”.

Taki rozkład ciężaru dowodu nie budzi wątpliwości. Wynika zresztą z treści art. 6 k.c. i ze sformułowań art. 10 i 17 prawa wekslowego. Wierzyciel wekslowy nie jest więc obowiązany do wykazywania istnienia i treści podstawy prawnej, która spowodowała zaciągnięcie zobowiązania wekslowego, a jego rola w procesie po wniesieniu przez pozwanego zarzutów od nakazu zapłaty ograniczać się będzie do niezbędnej współpracy przy dowodzeniu spornych okoliczności przez pozwaną. Mając to na uwadze nie można uznać dowodów z dokumentów załączonych przez powoda w reakcji na zarzuty pozwanej za spóźnione.

Pozwana ograniczyła się do przedstawienia zarzutów, których nie połączyła

z odpowiednią inicjatywą dowodową. Wbrew zarzutom apelacji Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, który w istocie został w całości zaoferowany przez powoda, trafnie uznając, że weksle zostały prawidłowo wypełnione. Pozwana nie podjęła natomiast nawet próby podważenia prawidłowości dokonanego przez powoda wyliczenia należności.

Sąd I Instancji, wbrew zarzutom apelacji, prawidłowo uznał, że dokumenty przedłożone przez powoda zostały podpisane przez osobę umocowaną do zaciągania zobowiązań w imieniu pozwanej. Wprawdzie z odpisu pełnego KRS wynika, iż do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych w imieniu spółki uprawnionych na dzień 28 marca 2018 r. był B. J., jednak nie można zgodzić się ze skarżącą, że podpisanie umowy przez J. Q. nie wywołało skutku w zakresie powstania odpowiedzialności po stronie pozwanej. Uwagi strony skarżącej uszło bowiem to, że wpis w KRS dotyczący zmiany reprezentacji spółki należy do wpisów o charakterze deklaratoryjnym. Miarodajne w tym zakresie był zatem dokument, na którego podstawie dokonano późniejszego wpisu zmian w zakresie reprezentacji pozwanej spółki, objętego wnioskiem J. Q. z 22 marca 2018 r. dokumentem tym jest akt notarialny z 22 marca 2018 r. (k. 216 – 220), z którego wynika, że J. Q. od 22 marca 2018 r. była uprawniona do samodzielnego reprezentowania pozwanej spółki. Nie budzi zatem wątpliwości, że umowy leasingu z 29 marca 2018 r. i zabezpieczające je weksle oraz deklaracje wekslowe zostały podpisane przez osobę uprawnioną do działania w imieniu spółki.

Powód załączył do pozwu oryginały weksli, które następnie zostały zdane do depozytu sądowego. Zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. przez uznanie załączonych do pozwu dokumentów za autentyczne należy uznać za chybiony jako noszący cechy dowolności.

Prawidłowe jest także ustalenie, że wypełnienie weksli zostało poprzedzone wezwaniami do ich wykupu. Zarzucana przez kuratora nieskuteczność wezwania do wykupu weksla nie miała miejsca wobec wysyłki wezwań na adres z KRS (k.72). Twierdzenie, że doręczona przesyłka (k. 31 – 32) była niekompletna nie zostało w żadnym stopniu uwiarygodnione.

Z tych wszystkich względów należało oddalić apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 108 § 1 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Wysokość wynagrodzenia kuratora została ustalona na podstawie art. 5 ust.1 pkt 3 i art. 93 u.k.s.c. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018 r.

w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U.2018.536) w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Należną kwotę stanowiącą 40 % stawki

w wysokości 8 100 zł powiększono o podatek od towarów i usług w stawce 23 % (vide: uchwała SN z 5 listopada 2021 r., III CZP 68/20).