Sąd oddalił pozew spółki o ponad 20 tys. zł z limitu zadłużenia w rachunku

Powód (...) Spółka Akcyjna w K.

wniósł przeciwko M. Z. powództwo o zapłatę kwoty 20.209,43 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśnił, że w dniu 05 października 2017 roku pozwany zawarł umowę o limit zadłużenia w koncie nr (...), zgodnie z którą powód udostępnił pozwanemu limit zadłużenia w rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowym w wysokości 15.000 zł, będący rodzajem kredytu konsumenckiego. Pozwany zobowiązał się do dokonywania terminowych spłat zobowiązań i regularnych wpływów na rachunek, w każdym miesiącu obowiązywania umowy i w wysokości nie niższej niż 1/6 wysokości udzielonego limitu. W treści ostatniego aneksu zastrzeżono między innymi: czas obowiązywania umowy - 12 miesięcy od dnia zawarcia z automatycznym przedłużeniem na kolejne dwunastomiesięczne okresy, oprocentowanie w wysokości 10% według zmiennej stopy procentowej w stosunku rocznym stanowiące sumę stopy referencyjnej oraz stałej marży banku w wysokości 8,50%, odsetki podwyższone od zadłużenia przeterminowanego w wysokości 10% w stosunku rocznym obliczane w wysokości równej czterokrotności stopy lombardowej oraz rzeczywistą roczną stopę oprocentowania w wysokości 10,61%. Pozwany użytkował przekazany do dyspozycji rachunek bankowy powodując powstanie na nim zadłużenia do wartości określonej umową. W związku jednak z utrzymywaniem przez pozwanego zaległości w spłacie zobowiązań powód pismem z dnia 26 września 2022 roku pod rygorem wypowiedzenia umowy wezwał pozwanego do spłaty zadłużenia w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych, jednocześnie informując o możliwości restrukturyzacji zadłużenia. Z uwagi na dalsze utrzymywanie niedozwolonego przekroczenia salda oraz brak zwrotu wykorzystanych przez pozwanego środków pieniężnych, pismem z dnia 15 listopada 2022 roku umowa łącząca strony została przez powoda wypowiedziana z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia, w konsekwencji czego pozwany obowiązany jest do zapłaty na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem, na którą składa się: kwota 14.105,66 zł niespłaconego kapitału, kwota 270 zł opłat i prowizji, kwota 1.260,79 zł odsetek kapitałowych w wysokości wskazanej umową naliczonych od dnia zawarcia umowy do dnia jej wypowiedzenia oraz kwota 4.572,98 zł skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od terminu wymagalności roszczenia do dnia poprzedzającego wytoczenie powództwa. Pismem z dnia 12 maja 2023 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty należności, jednak wezwanie pozostało bezskuteczne.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 19 września 2025 roku, sygn. akt I Nc 679/25 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwany M. Z. w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 88-89) kwestionując roszczenie co do zasady i co do wysokości, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł nieudowodnienie zawarcia umowy, która stanowić ma rzekome źródło zobowiązania pozwanego oraz na wypadek przyjęcia, że strony związane były stosunkiem obligacyjnym - zakwestionował skuteczność wypowiedzenia umowy zwracając uwagę na to, że choć w umowie widnieje adres rzekomego pożyczkobiorcy (pozwanego) (...), (...) R., a stosownie do zapisów umowy korespondencja miała być kierowana na adres wskazany do doręczenia, a jeśli posiadacz nie wskazał takiego adresu, to na znany bankowi adres zamieszkania – to zarówno wezwanie do zapłaty, jak i wypowiedzenie skierowane zostały na adres: ul. (...), (...) Ś., który z treści umowy nie wynika.

Pismem procesowym z dnia 15 lipca 2026 roku (k. 107) powód poinformował, że w dniu 28 maja 2026 roku nastąpiła cesji wierzytelności objętej żądaniem pozwu na rzecz (...).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Zgodnie z treścią formularza umowy o limit zadłużenia w koncie (...), którą pozwany zawrzeć miał w dniu 05 października 2017 roku z (...) S.A. w K., Bank udzielić miał posiadaczowi limitu zadłużenia w koncie w całkowitej kwocie 15.000 zł. Umowa zawarta miała być na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia. Oprocentowanie w stosunku rocznym opiewać miało na 10% - obejmując 1,50% tytułem stopy referencyjnej NBP oraz 8,50% tytułem stałej marży Banku, a całkowity koszt limitu na kwotę 1.513,91 zł, w tym odsetki w kwocie 1.495,91 zł oraz jednorazowa opłata za wpłatę gotówkową na rachunek i jednorazowa opłata za przelew kwoty limitu na rachunek w innym banku w wysokości po 9 zł każda. Całkowita kwota do zapłaty oszacowana została na 16.513,91 zł z przyjęciem, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosi 10,61 % (punkt (...). formularza umowy). Umowa ulegać miała automatycznemu przedłużeniu na tych samych warunkach, na kolejne 12- miesięczne okresy liczone od dnia zawarcia umowy, bez konieczności jej aneksowania, jeśli posiadacz należycie i terminowo wywiązywał się z zobowiązań wobec Banku określonych w umowie, a żadna ze stron nie wypowie umowy lub nie później niż miesiąc przed zakończeniem czasu obowiązywania umowy nie złoży pisemnego oświadczenia o rezygnacji z przedłużenia umowy (punkt (...) formularza umowy).

W dniu udostępnienia posiadaczowi limitu Bankowi należna miała być prowizja za udzielenie limitu. Posiadacz zobowiązać się miał do tego, że w dniu udostępnienia limitu na rachunku będzie się znajdowała kwota równa wysokości prowizji, a zapłata tej prowizji nastąpić miała poprzez pobranie jej z rachunku z tym zastrzeżeniem, że jeżeli posiadacz nie zapewni pieniędzy na jej uregulowanie, to Bank potrąci ją z rachunku po udostępnieniu limitu. Dodatkowo Bank pobierać miał opłaty i prowizje za czynności, które wykonywać miał w związku z umową w określonej w tej umowie wysokości. Opłata za obsługę limitu miała być opłatą roczną pobieraną na początku każdego kolejnego dwunastomiesięcznego okresu, na który umowa zostałaby przedłużona, do 28 dnia miesiąca, w którym nastąpiło przedłużenie umowy (punkt (...). i (...). formularza umowy).

Udostępnienie limitu polegało na podwyższeniu dostępnego salda rachunku o kwotę przyznanego limitu i oznaczało, że do kwoty środków własnych posiadacza na rachunku doliczona była kwota limitu. Gdy limit był wykorzystany (w części lub w całości) każda wpłata na rachunek powodować miała zmniejszenie wykorzystanego limitu, a wpłacona kwota mogła być ponownie wykorzystana. Limit był rodzajem kredytu konsumenckiego, łączącym elementy kredytu w rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowym i kredytu odnawialnego w rozumieniu ustawy. Jeśli zaś posiadacz nie spełnił wszystkich warunków udostępnienia limitu w ciągu trzech miesięcy od dnia zawarcia umowy, rozwiązywała się ona w pierwszym dniu po upływie tego trzymiesięcznego okresu, a wówczas strony nie musiały składać dodatkowych oświadczeń. Posiadacz wykorzystywać miał limit, kiedy na jego rachunku nie było już jego własnych środków, a transakcje przez które można wykorzystać limit to: wypłata gotówki, przelew lub inne rozliczenie bezgotówkowe oraz transakcje wykonane przy użyciu wydanej do rachunku karty debetowej. W przypadku, gdy na rachunku nie było środków własnych posiadacza, Bank - na podstawie upoważnienia udzielonego przez posiadacza w części Oświadczenia o udzieleniu pełnomocnictwa - miał mieć prawo wykorzystać limit także na zapłatę odsetek od wykorzystanego limitu oraz opłat lub prowizji należnych Bankowi na podstawie umowy. Limit mógł być wykorzystywany przez posiadacza osobiście lub przez osoby upoważnione przez posiadacza do dysponowania rachunkiem. Do spłaty limitu zobowiązany był jednak zawsze posiadacz bez względu na to, czy limit został wykorzystany przez niego osobiście czy przez osoby upoważnione przez niego. Limit mógł być wykorzystywany wielokrotnie w czasie obowiązywania umowy - do wysokości udostępnionej przez Bank. Posiadacz zobowiązany był do całkowitej spłaty wykorzystanej kwoty limitu wraz z odsetkami, opłatami lub prowizjami i kosztami wynikającymi z umowy najpóźniej w ostatnim dniu obowiązywania umowy. Od kwoty wykorzystanego limitu Bank naliczać miał odsetki za każdy dzień korzystania z limitu. Odsetki te naliczane miały być zgodnie z aktualną wysokością oprocentowania, a pobierane z rachunku automatycznie co miesiąc w dniu wskazanym w podstawowych warunkach umowy. Jeśli limit wykorzystany był w całości, wówczas środki wpływające na rachunek (bez względu na dyspozycję posiadacza) zaliczane miały być na spłatę zobowiązań posiadacza wobec Banku w następującej kolejności: wymagalne prowizje i opłaty (I), odsetki od salda debetowego (II), odsetki od wykorzystanego limitu (III) oraz kapitał limitu, z zastrzeżeniem, że w przypadku zajęcia rachunku przez organ egzekucyjny Bank w pierwszej kolejności realizował płatności wskazane w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Saldo debetowe to niedozwolone przekroczenie dostępnego salda, które winno zostać natychmiast spłacone przez posiadacza, a od którego naliczane miały być i pobierane przez Bank odsetki podwyższone, tj. odsetki obliczane w stosunku rocznym wedle zmiennej stopy procentowej równej czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, za okres od dnia jego powstania do dnia poprzedzającego jego spłatę (punkt (...) formularza umowy).

Na wypadek niedotrzymywania warunków umowy przez posiadacza zastrzeżono uprawnienie Banku do wezwania posiadacza do wykonywania umowy listownie, e-mailem, telefonicznie, SMS-em, poprzez system bankowości internetowej, a gdy te formy kontaktu okażą się bezskuteczne - poprzez wizytę w miejscu zamieszkania. Jeżeli po wezwaniach ze strony Banku do wykonania umowy posiadacz nadal nie będzie dotrzymywał warunków umowy, Bank w celu uzyskania spłaty zgodnie z umową mógł rozpocząć przeciwko posiadaczowi postępowanie sądowe (punkt (...) formularza umowy).

Bank miał prawo wypowiedzieć umowę z 2 - miesięcznym okresem wypowiedzenia, jeśli posiadacz: przed zawarciem umowy podał nieprawdziwe dane lub informacje lub posługiwał się nieautentycznymi, podrobionymi, przerobionymi lub sfałszowanymi dokumentami lub takimi kopiami lub odpisami dokumentów (a), przed zawarciem umowy przekazał Bankowi niepełne informacje o swoich zobowiązaniach pieniężnych (b), nie spłacał terminowo swoich zobowiązań wobec Banku wynikających z umowy mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuszczał do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie regulował go w terminie określonym w wezwaniu Banku, który nie mógł być krótszy niż 14 dni roboczych (c), nie wykonywał pozostałych obowiązków wskazanych w części Obowiązki posiadacza (z wyłączeniem obowiązku aktualizacji danych) lub utracił zdolność kredytową, zgodnie z umową (d). W sytuacji braku terminowej spłaty zobowiązań, Bank w wezwaniu do zapłaty poinformować miał posiadacza o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia w tytułu umowy poprzez zmianę warunków lub terminów spłaty zadłużenia. Bank umożliwiał taką restrukturyzację, jeżeli byłaby ona uzasadniona dokonaną przez Bank oceną sytuacji finansowej posiadacza, a w przypadku odrzucenia wniosku posiadacza Bank bez zbędnej zwłoki, przekazać miał posiadaczowi szczegółowe wyjaśnienia w formie pisemnej dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Niezależnie od tych przypadków, z uwagi na odnawialny charakter limitu, Bank uprawniony był do wypowiedzenia umowy w dowolnym momencie jej obowiązywania, bez podawania przyczyny, z zachowaniem 2 - miesięcznego okresu wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy lub odmowy jej przedłużenia posiadacz zobowiązany był spłacić: wykorzystaną kwotę limitu oraz należne odsetki, prowizje i opłaty najpóźniej w ostatnim dniu okresu wypowiedzenia umowy, a w przypadku gdy tego obowiązku posiadacz nie wykonał, Bank przeksięgowywał to zadłużenie na odrębny rachunek i wówczas posiadacz zobowiązany był wpłacić kwotę zadłużenia już na ten odrębny rachunek, o czym Bank informować miał posiadacza odrębnie. Bank uprawniony był do naliczania odsetek podwyższonych od niespłaconej części kwoty limitu - od pierwszego dnia po zakończeniu okresu wypowiedzenia (pkt (...) formularza umowy).

Umowa zawarta miała zostać z chwilą jej podpisania przez pozwanego w Systemie bankowości internetowej kodem autoryzacyjnym otrzymanym z Banku w formie SMS i/lub za pośrednictwem Serwisu (...), a podpis w ten sposób złożony miał być podpisem złożonym pod umową oraz wszystkimi jej załącznikami i złożonymi w związku z nią oświadczeniami. Data podpisania umowy przez kredytobiorcę miała być datą jej zawarcia.

( dowód: formularz umowy o limit zadłużenia w koncie z 05.10.2017r. - k. 13-25,

oświadczenie woli Banku dotyczące zawarcia umowy - k. 26,

pełnomocnictwo - k. 27,

zestawienie wyciągów za okres 01.01.2023r.- 01.07.2025r. - k. 28 )

W dniu 26 września 2022 roku powód sporządził skierowane do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty 388,15 zł, w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania pisma. W treści wezwania wskazał adres: ul. (...), (...) Ś..

W dniu 15 listopada 2022 roku powód sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o limit zadłużenia w rachunku nr (...), z zachowaniem dwumiesięcznego okresu liczonego od daty doręczenia pisma, w którym winna zostać dokonana spłata zadłużenia na kwotę 16.015,37 zł, w tym kwota 846,16 zł tytułem przeterminowanego zadłużenia.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 26.09.2022r. - k. 29-30,

pełnomocnictwo - k. 31,

wypowiedzenie umowy z 15.11.2022r. - k. 32-33,

pełnomocnictwo - k. 34 )

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podniesione przez pozwanego zarzuty Sąd uznał za zasadne, a źródłem wątpliwości w zakresie samego faktu zawarcia przez pozwanego z powodem jakiejkolwiek umowy, w szczególności takiej, która rodziłaby po stronie pozwanego zobowiązanie do zapłaty, był przedstawiony przez powoda materiał dowodowy, a uściślając jego ograniczony i niepełny charakter.

Choć nie ulega wątpliwości, że na podstawie art. 5 pkt 13 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2025r., poz. 1362) strony mogą zawrzeć umowę o kredyt odnawialny bez swojej jednoczesnej obecności, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, to nie można przy tym pominąć tego, że stosownie do definicji zawartej w analizowanej ustawie (art. 5 pkt 4) kredytem w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym jest umowa o kredyt, który kredytodawca udostępnia konsumentowi umożliwiając dysponowanie środkami pieniężnymi w wysokości przekraczającej środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym konsumenta.

W polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 kpc). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc, a rozwiniętej m.in. w art. 232 zd. 1 kpc, strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone.

Wobec powyższego powód, wywodząc swoje roszczenie z zawarcia przez pozwanego umowy odnawialnego kredytu w rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowym, winien był wykazać nie tylko fakt zawarcia umowy przez strony, ale również udostępnienie pozwanemu określonego limitu kredytowego oraz możliwość korzystania przez niego ze środków przekraczających saldo zgromadzone na rachunku. Konieczne było również wykazanie, że pozwany rzeczywiście skorzystał z udostępnionego finansowania oraz wysokości powstałego z tego tytułu zobowiązania.

Zdaniem Sądu, powód nie udźwignął spoczywającego na nim ciężaru dowodowego.

Przedłożony przez powoda materiał dowodowy obejmuje wprawdzie formularz umowy o limit zadłużenia w koncie (...), formularz oświadczenia woli Banku dotyczący zawarcia umowy o limit zadłużenia w koncie (...), zestawienie wyciągów z rachunku za okres od 01 stycznia 2023 roku do dnia 01 lipca 2025 roku oraz szereg adresowanych do pozwanej pism zawierających wezwanie do zapłaty oraz wypowiedzenie umowy, jednakże okazał się niewystarczający.

Zgodnie z treścią formularza umowy Bank udzielić miał pozwanemu - jako posiadaczowi limitu - zadłużenia w koncie w całkowitej kwocie 15.000 zł. Umowa zawarta miała być na okres 12 miesięcy z możliwością jej przedłużenia, a zastrzeżone w niej oprocentowanie w stosunku rocznym opiewać miało na 10% - obejmując 1,50% tytułem stopy referencyjnej NBP oraz 8,50% tytułem stałej marży Banku - zaś całkowity koszt limitu opiewać miał na kwotę 1.513,91 zł, w tym odsetki w kwocie 1.495,91 zł oraz jednorazowa opłata za wpłatę gotówkową na rachunek i jednorazowa opłata za przelew kwoty limitu na rachunek w innym banku w wysokości po 9 zł każda. Całkowita kwota do zapłaty oszacowana została na 16.513,91 zł, z przyjęciem że rzeczywista roczna stopa oprocentowania wynosi 10,61%. Umowa ulegać miała automatycznemu przedłużeniu na tych samych warunkach na kolejne 12 - miesięczne okresy liczone od dnia zawarcia umowy, bez konieczności jej aneksowania, jeśli posiadacz należycie i terminowo wywiązywał się z zobowiązań wobec Banku określonych w umowie, a żadna ze stron nie wypowiedziała umowy lub - nie później niż miesiąc przed zakończeniem czasu obowiązywania umowy nie złożyła pisemnego oświadczenia o rezygnacji z przedłużenia umowy.

Udostępnienie limitu polegać miało na podwyższeniu dostępnego salda rachunku o kwotę przyznanego limitu i oznaczało, że do kwoty środków własnych posiadacza na rachunku doliczona była kwota limitu. Gdy limit był wykorzystany (w części lub w całości) każda wpłata na rachunek powodować miała zmniejszenie wykorzystanego limitu, a wpłacona kwota mogła być ponownie wykorzystana. Limit był rodzajem kredytu konsumenckiego, łączącym elementy kredytu w rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowym i kredytu odnawialnego w rozumieniu ustawy. Posiadacz wykorzystywać miał limit, kiedy na jego rachunku nie było już jego własnych środków, a transakcje przez które można wykorzystać limit to: wypłata gotówki, przelew lub inne rozliczenie bezgotówkowe oraz transakcje wykonane przy użyciu wydanej do rachunku karty debetowej. Limit mógł być wykorzystywany wielokrotnie w czasie obowiązywania umowy - do wysokości udostępnionej przez Bank, a posiadacz zobowiązany był do całkowitej spłaty wykorzystanej kwoty limitu wraz z odsetkami, opłatami lub prowizjami i kosztami wynikającymi z umowy najpóźniej w ostatnim dniu obowiązywania umowy. Od kwoty wykorzystanego limitu Bank naliczać miał odsetki za każdy dzień korzystania z limitu, które pobierane miały być z rachunku automatycznie, co miesiąc w dniu wskazanym w podstawowych warunkach umowy. Treść umowy przewidywała instytucję określaną mianem „salda debetowego” to jest niedozwolonego przekroczenia dostępnego salda, które winno zostać natychmiast spłacone przez posiadacza, a od którego naliczane miały być i pobierane przez Bank odsetki podwyższone, tj. odsetki obliczane w stosunku rocznym wedle zmiennej stopy procentowej równej czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, za okres od dnia jego powstania do dnia poprzedzającego jego spłatę. Na wypadek niedotrzymywania warunków umowy przez posiadacza zastrzeżono w niej uprawnienie Banku do wezwania posiadacza do wykonywania umowy listownie, e-mailem, telefonicznie, SMS-em, poprzez system bankowości internetowej, a gdy te formy kontaktu okażą się bezskuteczne - poprzez wizytę w miejscu zamieszkania. Bank miał prawo wypowiedzieć umowę z 2 - miesięcznym okresem wypowiedzenia między innymi wtedy, gdy posiadacz nie spłacał terminowo swoich zobowiązań wobec Banku wynikających z umowy mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuszczał do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie regulował go w terminie określonym w wezwaniu Banku, który nie był krótszy niż 14 dni roboczych. W przypadku wypowiedzenia umowy lub odmowy jej przedłużenia posiadacz zobowiązany miał być do spłacenia: wykorzystanej kwotę limitu oraz należnych odsetek, prowizji i opłat najpóźniej w ostatnim dniu okresu wypowiedzenia umowy, a w przypadku gdyby tego obowiązku posiadacz nie wykonał, Bank przeksięgować miał to zadłużenie na odrębny rachunek i wówczas posiadacz zobowiązany byłby do wpłacenia kwoty zadłużenia już na ten odrębny rachunek, o czym Bank informować miał posiadacza odrębnie.

Umowa zawarta miała zostać z chwilą jej podpisania przez pozwanego w Systemie bankowości internetowej kodem autoryzacyjnym otrzymanym z Banku w formie SMS i/lub za pośrednictwem Serwisu (...), a podpis w ten sposób złożony miał być podpisem złożonym pod umową oraz wszystkimi jej załącznikami i złożonymi w związku z nią oświadczeniami. Data podpisania umowy przez kredytobiorcę miała być datą jej zawarcia.

Choć powód w treści uzasadnienia pozwu wyjaśniał, jakoby do zawarcia umowy z pozwanym miało dojść w formie elektronicznej, a adnotacja o tym znajduje się również na samym formularzu umowy: umowa wyłącznie w formie elektronicznej - oświadczenia woli o jej zawarciu złożone zostały przez strony w formie elektronicznej, to jednak nie przedłożył żadnego dowodu pozwalającego na zweryfikowanie choćby tego, czy pozwany w jakikolwiek sposób zainicjował proces, który zakończyć się miał związaniem stron węzłem obligacyjnym. Przedłożone przez powoda wydruki komputerowe po pierwsze przedstawione zostały w formie zupełnie nieweryfikowalnej, a po wtóre pozostają - nawet przy przyznaniu im mocy dowodowej - właściwie bezużyteczne, jeśli brak jest możliwości zestawienia ich treści z zasadami, na jakich miało dochodzić do zawarcia umowy o limit zadłużenia w koncie. Na uwadze należy mieć, że żaden spośród przedłożonych dokumentów (poza pełnomocnictwem udzielonym pracownikowi Banku), a mający wykazać fakt związania się przez pozwanego z powodem węzłem prawnym, nie został opatrzony jakimkolwiek podpisem, co oznacza, iż nie można poczytywać ich nawet za dokumenty prywatne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 245 kpc dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Treść tego przepisu oraz funkcje spełniane przez podpis na dokumencie uzasadniają pogląd, że dokument prywatny nie może istnieć bez podpisu. Dokument taki - nie będący ani dokumentem urzędowym, ani prywatnym - może wprawdzie stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania, jednak o materialnej mocy dowodowej takiego dokumentu, zależnej od jego treści, rozstrzyga Sąd według ogólnych zasad oceny dowodów (art. 233 § 1 kpc). Podobnie jak w wypadku innych dowodów, Sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy też nie. Dokumenty przedłożone przez powoda - poza pełnomocnictwami - przedłożone zostały w formie, która podatna jest na manipulacje. Wydruki komputerowe nie tylko dają się łatwo fabrykować za pomocą dostępnych powszechnie urządzeń i programów informatycznych, ale nie sposób nie zważyć i na to, że to nikt inny jak sam powód był dysponentem gromadzonych w systemie danych. Powód nie wykazał w szczególności, że pozwany otrzymał z Banku w przewidzianej umową formie kod autoryzacyjny, który kolejno wykorzystany został jako swoisty ekwiwalent podpisu.

Nieudowodnione pozostawało również, że Bank rzeczywiście udostępnił pozwanemu limit kredytowy poprzez umożliwienie mu dysponowania środkami pieniężnymi przekraczającymi saldo zgromadzone na rachunku, a także że pozwany z tego limitu faktycznie skorzystał, a jeżeli tak, to w jakim okresie i w jakiej wysokości. Okoliczności te miały przy tym zasadnicze znaczenie dla ustalenia zarówno faktu powstania zobowiązania, jak i wysokości dochodzonej wierzytelności. Dowodem na powyższe nie mogło być przedstawione przez powoda „zestawienie wyciągów” (k. 28) obejmujące okres dopiero od dnia 01 stycznia 2023 roku, który to wydruk - abstrahując już od jego mocy dowodowej - nie pozwala na ustalenie, w jaki sposób kształtowały się operacje na rachunku, na którym miał zostać udostępniony pozwanemu limit, od chwili zawarcia umowy, tj. od 2017 roku, a więc w całym okresie, w którym pozwany miał mieć możliwość korzystania z udostępnionych środków. Zestawienie to obejmuje jedynie okres przypadający już po rzekomym złożeniu przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy oraz po przewidzianym treścią umowy przeksięgowaniu zadłużenia na odrębny rachunek. W konsekwencji na jego podstawie nie sposób zweryfikować czy, kiedy i w jakiej wysokości pozwany korzystał z limitu kredytowego, jakie operacje doprowadziły do powstania ewentualnego zadłużenia, ani w jaki sposób została ustalona dochodzona przez powoda kwota. Dokument ten nie obejmuje bowiem kluczowego dla oceny zasadności roszczenia okresu od zawarcia umowy do momentu jej rzekomego wypowiedzenia i przeksięgowania zadłużenia.

Mając na uwadze poczynione powyższej rozważania nie sposób przyjąć, iż do zawarcia umowy o limit zadłużenia w ogóle doszło, a z pewnością zaoferowane w tej sprawie przez powoda dowody nie pozwalają na poczynienie w tym zakresie ustaleń zgodnych z jego wolą.

W uzupełnieniu powyższych rozważań, które już w sposób jednoznaczny przemawiają za bezzasadnością dochodzonego przez powoda roszczenia, wskazać należy, że również pozostały przedłożony przez powoda materiał dowodowy nie pozwalał na poczynienie odmiennych ustaleń. Powód przedłożył wprawdzie adresowane do pozwanego wezwanie do zapłaty oraz oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, jednakże dokumenty te nie stanowią dowodu istnienia zadłużenia ani jego wysokości. Są one bowiem jedynie oświadczeniami powoda co do istnienia i wysokości dochodzonej wierzytelności, których prawdziwość nie została wykazana za pomocą innych, pozwalających na weryfikację dowodów. Niezależnie od powyższego, nie sposób nie zważyć, że dokumenty te zostały skierowane na adres, który nie znajdował oparcia w treści zawartej przez strony umowy, a powód nie wykazał nie tylko, że korespondencja ta została pozwanemu skutecznie doręczona, ale nawet że została do niego faktycznie wysłana. Samo przedłożenie kopii wezwania do zapłaty oraz oświadczenia o wypowiedzeniu umowy nie pozwala na ustalenie, że dokumenty te zostały nadane, a tym bardziej że dotarły do pozwanego w sposób umożliwiający zapoznanie się z ich treścią.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd przyznał ustanowionemu dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu kuratorowi N. L. wynagrodzenie w oparciu o § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 09 marca 2018 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. poz. 536), zgodnie z którym wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2017r., poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 22

(

5) ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1870 i 2400 oraz z 2018r,. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Biorąc pod uwagę wartość przedmiotu sporu w sprawie i treść § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026r., poz.118) wysokość wynagrodzenia kuratora pozwanego wynosić powinna 1.440 zł (tj. 40% z 3.600 zł).

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak

ZARZĄDZENIE

1. (...);

2. (...)

3. (...);

4. (...)

Dnia 14 września 2026 roku

SSR Agnieszka Trytek - Błaszak