Przeprosiny opublikowane obok komunikatu o skardze. Sąd oddalił pozew spółki

Pozwem z dnia 17 kwietnia 2025 r., wniesionym do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie przeciwko N. E., powód - (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w F. domagał się pozbawienia wykonalności w całości wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt I ACa 1024/22, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 listopada 2023 r., zobowiązującego powoda jako dłużnika do złożenia i publikacji oświadczenia określonego w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 marca 2022 r., w brzmieniu ustalonym przez wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 18 listopada 2024 r. spełnił nałożony na niego obowiązek publikacji oświadczenia, lecz mimo to w toku pozostaje postępowanie egzekucyjne z wniosku pozwanego jako wierzyciela.

(pozew – k. 3-11)

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w dniu 25 kwietnia 2025 r. wydał postanowienie, w którym stwierdził swoją niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

(postanowienie z 25.04.2025 r. – k. 144)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Zdaniem pozwanego, powód nie wykonał w sposób należyty obowiązku publikacji oświadczenia.

(odpowiedź na pozew – k. 242-259)

Na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. strona powodowa sprecyzowała, że dochodzi pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 28 marca 2022 r., zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 września 2023 r., przy czym sformułowanie petitum pozwu „w całości” odnosiło się do całości rozstrzygnięcia nakazującego złożenie oświadczenia.

Strona pozwana wskazała, że obowiązek opublikowania przeprosin został ostatecznie wykonany w ten sposób, że oświadczenie opublikowano w Monitorze Sądowym i Gospodarczym w dniu 11 lutego 2026 r., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z 18 grudnia 2025 r. wydanego w sprawie egzekucyjnej. Doszło także do wyegzekwowania kwoty 15.000 zł zasądzonej w postępowaniu egzekucyjnym od powoda jako dłużnika za zwłokę w opublikowaniu oświadczenia.

(protokół rozprawy z 05.03.2026 r. – k. 430-431 /protokół skrócony/)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W sprawie z powództwa N. E. przeciwko spółce (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w F. i innym o ochronę dóbr osobistych Sąd Okręgowy w Warszawie, działając jako sąd I instancji, wyrokiem z 28 marca 2022 r., sygn. akt I C 1076/18, częściowo umorzył postępowanie, a w pozostałej części oddalił powództwo. Natomiast na skutek apelacji N. E. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2023 r., sygn. akt I ACa 1024/22, częściowo zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że nakazał ww. spółce złożenie w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oświadczenia o wskazanej w sentencji treści, poprzez opublikowanie tego oświadczenia na stronie internetowej spółki przez 30 dni w opisanej formie graficznej. Nakazana przez Sąd Apelacyjny treść oświadczenia brzmiała:

„(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w F. (dalej jako: Spółka) przeprasza pana N. E. za bezpodstawne posługiwanie się po dniu 28 lutego 2018 roku jego imieniem i nazwiskiem oraz nieprawdziwymi danymi na temat pełnionej w spółce funkcji a także nieuprawnione posługiwanie się po wskazanej dacie adresem e-mail (...). Powyższe oświadczenie publikowane jest w wyniku przegranego procesu sądowego”.

(okoliczności bezsporne oraz znane z urzędu, nadto odpis wyroku z 29.09.2023 r. z uzasadnieniem – k. 32 i n.)

W dniu 18 listopada 2024 r. spółka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w F. opublikowała na swojej stronie internetowej oświadczenie o treści i formie wskazanych w opisanym wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie, przy czym treść oświadczenia wyświetlana była w lewej połowie ekranu, zaś w prawej połowie zamieszczono komunikat napisany tą samą czcionką (styl i rozmiar) o treści: „Działając w obowiązku obrony naszej Firmy w związku z koniecznością publikacji, w celu przedstawienia szerszego obrazu sprawy – informujemy, że Powód uzyskał korzystny wyrok w postępowaniu przed Sądem II instancji (wydany przez Sąd Apelacyjny w składzie sędziowskim SSA Roman Dziczek, SSA Małgorzata Sławińska, SSO del. Adam Jaworski). Powyższy wyrok Sądu II instancji jest w swojej istocie całkowicie rozbieżny z wyrokiem Sądu I instancji wydanym w tej samej sprawie (wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w Warszawie w składzie sędziowskim SSO Rafał Wagner). W załączniku zamieszczamy wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie oddalający pozew Powoda. Ponadto informujemy, że od wyroku Sądu II instancji została złożóna Skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego (aktualnie pod sygn. akt I WCS 30/24) zawierająca szereg istotnych dla sprawy argumentów prawnych oraz faktycznych, a także jej finalnego rozstrzygnięcia. Sprawa w dalszym ciągu oczekuje na rozpoznanie przez Sąd Najwyższy.”. Oba komunikaty były utrzymywane na stronie spółki przez okres 30 dni.

(okoliczność niezaprzeczona, nadto wydruki printscreen – k. 85 i n.)

Pomimo zamieszczenia na stronie internetowej powodowej w tej sprawie spółki treści oświadczenia jak wyżej, z wniosku N. E. prowadzona była nadal egzekucja przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie pod sygn. akt I Co 3278/23. W toku tego postępowania postanowieniem z 17 stycznia 2025 r. Sąd nakazał spółce (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w F. jako dłużnikowi uiszczenie na rzecz N. E. 15.000 zł z uwagi na niewykonanie obowiązku publikacji oświadczenia orzeczonego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 września 2023 r.

(okoliczność bezsporna, nadto odpis postanowienia z 17.01.2025 r. – k. 92 i n.)

Według stanu na dzień zamknięcia rozprawy w niniejszej sprawie zasądzona w postępowaniu egzekucyjnym na rzecz N. E. kwota 15.000 zł została na jego rzecz wyegzekwowana w całości.

(okoliczność niezaprzeczona, nadto odpis postanowienia Komornika Sądowego z 14.01.2026 r. – k. 422-423)

Postanowieniem z 18 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie w sprawie I Co 3278/23 na podstawie art. 1050 § 4 k.p.c. nakazał publikację w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia o treści jak oświadczenie, którego złożenie nakazał powodowej w tej sprawie spółce Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 29 września 2023 r. (pkt 1.) i stwierdził zakończenie postępowania egzekucyjnego (pkt 5). Ogłoszenie zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym w dniu 11 lutego 2026 r.

(okoliczności niezaprzeczone, nadto odpis postanowienia z 18.12.2025 r – k. 410 i n., wyciąg z MSiG z 11.02.2026 r. – k. 427 i n.)

Podkreślenia wymaga, że okoliczności faktyczne nie były w tej sprawie sporne. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia fakty możliwe były do ustalenia w zasadzie na podstawie twierdzeń stron, których uzupełnienie stanowiły dowody z dokumentów złożone w postaci odpisów i wydruków.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu w całości.

Strona powodowa opierała swoje roszczenie na treści art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., twierdząc, że dobrowolnie spełniła nakazany kwestionowanym tytułem wykonawczym obowiązek publikacji oświadczenia, a mimo to N. E. nadal popiera wniosek o prowadzenie przeciwko spółce egzekucji.

Według stanu na datę zamknięcia rozprawy w I instancji poza sporem było, że ostatecznie doszło do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. poprzez opublikowanie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia o treści tożsamej z oświadczeniem nakazanym w tym wyroku.

Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, prowadzący z wniosku N. E. egzekucję, zastosował względnie nowy przepis – art. 1050 § 4 k.p.c., zgodnie z którym:

Jeżeli w sprawach o naruszenie dóbr osobistych dłużnik nie składa oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie, pomimo wyznaczenia terminu do jego złożenia i zagrożenia mu grzywną, sąd wymierzy dłużnikowi grzywnę do piętnastu tysięcy złotych i nakaże zamieszczenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt dłużnika ogłoszenia odpowiadającego treści wymaganego oświadczenia i we właściwej dla niego formie. Przepisów art. 1052 i art. 1053 nie stosuje się. Zamieszczenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, skutkuje - w objętym ogłoszeniem zakresie - wygaśnięciem roszczenia stwierdzonego tytułem wykonawczym.

Z punktu widzenia oceny zasadności roszczenia o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności kluczowe znaczenie miało ostatnie zdanie zacytowanego przepisu. Wynika z niego, że zamieszczenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym ogłoszenia o treści tożsamej z oświadczeniem, do złożenia którego zobowiązany został dłużnik w sprawie o naruszenie dóbr osobistych, powoduje wygaśnięcie tego roszczenia.

W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że uwzględnienie powództwa opozycyjnego możliwe jest tylko do momentu wyegzekwowania przez wierzyciela świadczenia objętego tytułem wykonawczym (vide np. wyrok Sądu Najwyższego z 17.11.1988 r., I CR 255/88 , Legalis i wyrok Sądu Najwyższego z 12.2.2015 r., IV CSK 272/14). W niniejszej sprawie strona powodowa miała świadomość tego, że opublikowanie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym w trybie art. 1050 § 4 k.p.c. ogłoszenia o treści odpowiadającej nakazanemu spółce w tytule wykonawczym oświadczeniu oznaczało, że powództwo o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności stało się bezprzedmiotowe. Wynikało to w sposób jednoznaczny z wystąpienia pełnomocnika powoda w toku rozprawy. Mimo to powód nie zdecydował się na cofnięcie powództwa i popierał je aż do zamknięcia rozprawy w I instancji.

Natomiast, zdaniem Sądu, wywiedzione w tej sprawie powództwo podlegało oddaleniu także z innej przyczyny niż wyegzekwowanie świadczenia przed zamknięciem rozprawy. Otóż Sąd nie podzielił stanowiska powoda co do tego, że wykonał on obowiązek wynikający z kwestionowanego tytułu.

Poza sporem było, że powód zamieścił na swojej stronie internetowej oświadczenie o treści nakazanej przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2023 r. Nie budziło także zastrzeżeń dochowanie wskazanych przez Sąd Apelacyjny warunków co do rozmiaru czcionki itd. Natomiast fakt, że oświadczenie opublikowano w ten sposób, że zajmowało ono połowę ekranu, zaś na drugiej połowie zamieszczono komunikat, z którego wynikało, że spółka nie zgadza się z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie, że dąży do jego podważenia przed Sądem Najwyższym, że wcześniej Sąd Okręgowy w Warszawie rozstrzygnął na korzyść spółki, oddalając powództwo – przy czym w komunikacie zawarto link do tego orzeczenia, sprawiło, że opublikowanie oświadczenia nakazanego w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie nie mogło odnieść zamierzonego skutku i nie stanowiło prawidłowego wykonania tego wyroku.

W praktyce roszczenia powodów w sprawach o ochronę dóbr osobistych, gdzie powodowie dochodzą zobowiązania pozwanego do opublikowania oświadczenia, często formułowane są w ten sposób, że zastrzega się, aby oświadczenie zostało opublikowane „bez dodatkowych oświadczeń, uzupełnień i komentarzy ani zastosowania jakichkolwiek zabiegów formalnych i treściowych umniejszających znaczenie, rangę i powagę oświadczenia, względnie zaznaczających dystans do jego treści lub formy”. Sądu uwzględniają na ogół żądania procesowe w tym zakresie i w efekcie w wyrokach nakazujących publikację oświadczenia, mającego na celu usunięcie skutków naruszenia dobra osobistego, występują zastrzeżenia o treści przywołanej wyżej lub podobne. W sprawie I C 1076/18 ( I ACa 1024/22) N. E. nie wnosił, aby sąd obwarował nałożony na spółkę obowiązek publikacji oświadczenia tego rodzaju zastrzeżeniem. Nie oznacza to jednak, że spółce jako dłużnikowi pozostawiono dowolność w zakresie wyboru kontekstu opublikowania nakazanego oświadczenia.

Spółka opublikowała dwa komunikaty obok siebie, jako pewnego rodzaju całość. W efekcie, odbiorca zapoznawał się z treścią obu tych komunikatów jednocześnie. Z pierwszego z nich, odpowiadającego treści oświadczenia nakazanego przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, wynikało, że spółka przeprasza N. E. za szereg bezprawnych działań. Natomiast z drugiego komunikatu odbiorca dowiadywał się, że spółka nie zgadza się z zarzutami, za które przeprasza, że zobowiązana została wprawdzie do opublikowania oświadczenia, jednak sprawa nadal jest w toku, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie został zaskarżony. Co więcej, zaakcentowano, że wyrok wydany wcześniej przez Sąd Okręgowy w Warszawie – z treścią którego odbiorca mógł się zapoznać po kliknięciu w link zamieszczony w tekście - był dla spółki korzystny.

Tego rodzaju zabiegi, zdaniem Sądu, miały na celu umniejszenie w oczach odbiorcy znaczenia złożonych przeprosin. Podkreślenie faktu opublikowania oświadczenia pod przymusem, wskazanie, że sprawa nie została dotychczas finalnie rozstrzygnięta, bowiem ma być jeszcze rozpoznawana przez Sąd Najwyższy, a także wskazanie na „szereg argumentów”, które spółka podniosła w skardze kasacyjnej, to wszystko łącznie rodziło u przeciętnego odbiorcy przekonanie, że kwestia odpowiedzialności spółki nie została jeszcze przesądzona - skoro jeden sąd orzekł na jej korzyść, a drugi sąd na korzyść N. E., wszystko zależeć będzie od decyzji Sądu Najwyższego. Tymczasem wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r. jest prawomocny i wykonalny, czego nie zmienia toczące się postepowanie przed Sądem Najwyższym.

Ujęcie przeprosin w takim kontekście, jak uczyniła to spółka, wypaczało sens złożonego oświadczenia, które - choć pod względem treści i formy odpowiadało treści wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie - stanowiło wypełnienie nakazanego obowiązku przeprosin tylko z pozoru. Nie można było zatem uznać, że stwierdzone kwestionowanym tytułem wykonawczym zobowiązanie wygasło.

W świetle powyższego, także z uwagi na niewypełnienie przesłanki opisanej w art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c., powództwo nie mogło zostać uwzględnione.

Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji wyroku.

W pkt. II sentencji wyroku rozstrzygnięto o kosztach procesu, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postepowania – art. 98 § 1 i 3 k.p.c, przy czym wyliczenie kosztów pozostawiono Referendarzowi Sądowemu.

sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska