Sąd zasądził od kredytobiorcy ponad 229 tys. zł na rzecz nabywcy wierzytelności z kredytu

Powód (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego R. Ł. kwoty 229.693,03 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu. Jako podstawę faktyczną żądań powód przywołał umowę o kredyt gotówkowy łączącą pozwanego z (...) S.A. Wierzytelności wynikające z tej umowy powód nabył w drodze cesji.

Pozew złożono w dniu 14 stycznia 2013r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Dnia 30 stycznia 2013r. wydany został nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Doręczenie pozwanemu odpisu nakazu z pouczeniem nastąpiło poprzez awizację. W dniu 2 kwietnia 2013r. nakazowi nadano klauzulę wykonalności. W dniu 20 sierpnia 2020r. do Sądu wpłynęła skarga na postanowienie referendarza sądowego o nadaniu klauzuli wykonalności. W uzasadnieniu argumentowano, iż nakaz zapłaty nie został nigdy skutecznie doręczony pozwanemu. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2021r. Sąd uchylił postanowienie o nadaniu nakazowi klauzuli wykonalności. W tym samym dniu zarządził doręczenie pozwanemu odpisu nakazu zapłaty. Pozwany w terminie złożył sprzeciw, co skutkowało przekazaniem sprawy do rozpoznania tut. Sądowi.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Zaprzeczył aby był dłużnikiem powoda, zakwestionował autentyczność wszystkich złożonych dokumentów, a także umocowanie osób działających w imieniu banku i ważność cesji. Stanowisko zaprezentowanie w sprzeciwie pozwany podtrzymał w piśmie z dnia 11 stycznia 2022r.( k. 210).

Sąd ustalił co następuje:

Pozwany zawarł z (...) S.A umowę o kredyt gotówkowy (...) z przeznaczeniem na remont mieszkania. Kwotę kredytu ustalono na 200.000 zł, okres kredytowania na 84 miesiące. Za udzielenie kredytu bank pobierał zgodnie z umową prowizję w wysokości 1,5% kwoty kredytu tj. 3.000 zł. Oprocentowanie kredytu miało charakter zmienny i obejmowało sumę stawki referencyjnej WIBOR 3M oraz marży Banku. Pozwany zobowiązał się do spłaty kapitału w ratach miesięcznych według formuły annuitetowej, a odsetek wedle planu spłaty kapitału i odsetek stanowiącego integralną część umowy. Bank miał prawo wypowiedzenia umowy m.in. w przypadku wystąpienia zaległości w spłacie dwóch pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności. Wypowiedzenie umowy poprzedzone musiało być wezwaniem do zapłaty przesłanym pozwanemu listem poleconym. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni. W umowie zastrzeżono, że kredyt nie ma charakteru kredytu konsumenckiego w rozumieniu ustawy o kredycie konsumenckim. (kopia umowy k. 84 niniejszych akt, oryginał umowy w aktach I Co 3258/11 Sądu Rejonowego w Cieszynie, oryginał wniosku kredytowego i dokumentacji kredytowej k. 231 i nast. niniejszych akt). Kredyt uruchomiono w dniu 9 listopada 2009r. (potwierdzenie uruchomienia kredytu k. 239).

W związku z zaległościami w spłacie rat kredytu Bank wypowiedział umowę pismem z dnia 14 stycznia 2011r. (k. 112)

Pismem z 16 marca 2011r. pozwany zwrócił się do Banku „o niewypowiadanie umowy i przywrócenie pierwotnego harmonogramu spłat” (pismo pozwanego k. 253).

Dnia 24 marca 2011r. pozwany zawarł z Bankiem ugodę, w ramach której ustalono, że zadłużenie pozwanego z tytułu umowy na dzień 18 marca 2011r. wynosi 186.155,38 zł, w tym należność główna 184.352,27 zł i odsetki w kwocie 1.803,11 zł. Od należności głównej Bank miał naliczać odsetki według zmiennej stopy procentowej obowiązującej dla kredytów (...). Spłata zadłużenia miała następować w ratach miesięcznych, zgodnie z harmonogramem spłat. Na wypadek niewywiązywania się przez pozwanego z warunków ugody, w tym opóźnienia w spłacie co najmniej dwóch rat Bank był uprawniony do rozwiązania ugody poprzez złożenie oświadczenia na piśmie i doręczenia mu go na ostatni znany adres do korespondencji, bez uprzedniego wezwania do uregulowania zaległości. Rozwiązanie ugody następowało w trybie natychmiastowym z chwilą doręczenia dłużnikowi oświadczenia o jej rozwiązaniu, przy czym korespondencję awizowaną traktowano jak doręczoną. Strony ustaliły, że zawarcie ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c. (oryginał ugody k. 243).

Wypowiedzenie ugody przez Bank zostało dokonane pismem z dnia 8 września 2011r., doręczonym pozwanemu w trybie awizacji z dniem 28 września 2011r. wypowiedzenie skierowano na adres tożsamy z adresem, który pozwany podawał w kierowanych do Banku piśmie z dnia 16 marca 2011r. , a następnie w piśmie z dnia 21 września 2011r. (oryginał wypowiedzenia k. 247, dowód doręczenia k. 246, pismo z 21 września 2011r. k. 254) .

Dnia 12 września 2011r. Bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny obejmujący należność główną w kwocie 181.598,28 zł, odsetki w kwocie 7.521,72 i koszty w kwocie 20,- zł. Postanowieniem z dnia 20 września 2011r. Sąd Rejonowy w Cieszynie nadał tytułowi klauzulę wykonalności (k. 248,249, akta I Co 3258/11 Sądu Rejonowego w Cieszynie).

Pismem z dnia 21 września 2011r. pozwany zwrócił się do Banku o „niewypowiadanie umowy i możliwość spłaty zadłużenie według harmonogramu” (pismo k. 254). Dnia 26 września 2011r. pracownicy Banku podjęli bezskuteczną próbę skontaktowania się telefonicznego z pozwanym (notatka służbowa k 255). W tym samym dniu wystosowano do pozwanego pismo z informacją, że ugoda została wypowiedziana, a wierzytelność wynikająca z umowy jest natychmiast wykonalna. Pismo zawierało również informacje o warunkach koniecznych do zawarcia ewentualnej kolejnej ugody (k. 257).

Stan zaległości pozwanego z tytułu umowy na dzień 25 maja 2012r. wynosił 214.836,79 zł, w tym 181.598,28 zł należności głównej i 33.238,51 zł odsetek umownych (wyciąg z ksiąg Banku k. 252).

Wierzytelność wynikająca z umowy była przedmiotem cesji dokonanej na mocy umowy z dnia 29 maja 2012r. pomiędzy (...) S.A., a powodem (k. 67, 194).

Dochodzone pozwem roszczenia obejmują: należność główną objęta wyciągiem z ksiąg bankowych wystawionym na dzień 25 maja 2012r. tj. 181.598,28 zł, odsetki umowne naliczone do dnia 29 maja 2012r. w kwocie 33.736,05 zł (w wyciągu z ksiąg bankowych odsetki naliczono do 25 maja 2012r. na kwotę 33.238,51 zł, oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone po dokonaniu cesji przez powoda jako nabywcę wierzytelności tj. kwotę 14. 358,70 zł.

Opisany stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane wyżej dowody z dokumentów, nie znajdując żadnych podstaw do kwestionowania ich autentyczności i wiarygodności. Co prawda pozwany w toku procesu zaprzeczał autentyczności swojego podpisu na przedłożonych przez powoda dokumentach, niemniej nie uiścił zaliczki na koszty opinii biegłego, co zdaniem Sądu wskazuje iż zarzuty zgłaszane były wyłącznie dla uzyskania zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Wielość oświadczeń woli złożonych przez pozwanego w ramach szeroko pojętej obsługi kredytu (wniosek kredytowy, umowa, dwukrotne wnioski o niewypowiadanie umowy, ugoda), każdorazowo opatrywanych podpisem kredytobiorcy i składane w różnych okolicznościach i dużych odstępach czasowych, a także zwrotne potwierdzenia i notatki służbowe przedłożone przez powoda powodują, iż zarzuty pozwanego co do nieautentyczności jego podpisu są całkowicie niewiarygodne – trudno bowiem przypuszczać aby ktoś przez kilka lat skutecznie podszywał się pod pozwanego i jego małżonkę, podając przy tym swój adres zamieszkana i numery telefonu.

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 69 ust. 1 Prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty.

Powód wykazał istnienie oraz zasadność dochodzonego w niniejszym postępowaniu roszczenia zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Podstawą roszczenia była umowa kredytu i wynikającą z niej wierzytelność, którą powód nabył w drodze cesji ze skutkami wynikającymi z art. 509 § 2 k.c. Zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c., powód wykazał istnienie tej wierzytelności - przedstawiając dokumentację bankową dotyczącą zawarcia umowy kredytu, w tym wniosek pozwanego o udzielenie kredytu, umowę, wezwanie do zapłaty zaległości, wypowiedzenie umowy przez Bank, wnioski pozwanego o niestosowanie sankcji wypowiedzenia umowy, ugodę zawartą z pozwanym przez Bank, kolejne pismo pozwanego zawierające deklarację spłaty przeterminowanego zadłużenia i wniosek o utrzymanie w mocy postanowień ugody, dokumentację czynności związanych z wystawieniem bankowego tytułu egzekucyjnego i uzyskania klauzuli wykonalności, wyciąg z ksiąg bankowych określający wysokość zadłużenia pozwanego wobec Banku, wreszcie umowę cesji. Z kolei pozwany nie przedstawił żadnych dowodów przemawiających za oddaleniem powództwa w jakimkolwiek zakresie. Argumenty przytoczone w sprzeciwie i dalszych pismach procesowych, mające przemawiać za oddaleniem powództwa były nietrafne lub pozbawione uzasadnienia i jako takie nie mogły zostać uwzględnione.

Całkowicie gołosłowne są zarzuty dotyczące nie wykazania istnienia roszczenia i twierdzenie, że przedstawione przez powoda dokumenty nie dowodzą istnienia zobowiązania. Przeciwnie: zaoferowany przez stronę powodową materiał dowodowy pozwala na stanowcze i jednoznaczne przyjęcie, że do zawarcia umowy kredytu doszło, że pozwany opóźniał się z płatnością poszczególnych rat, co skutkowało wypowiedzeniem umowy i że w związku z tym pozwany wnioskował o ugodowe załatwienie sprawy i następnie zawarł z Bankiem ugodę, której jak wynika z jego kolejnego pisma również nie wykonywał, skutkiem czego doszło do jej wypowiedzenia. Z kolei bankowy tytuł egzekucyjny i wyciąg z ksiąg bankowych dają podstawy do określenie wysokości zobowiązania pozwanego wobec banku, a zatem do określenia wysokości wierzytelności jaką powód nabył w drodze cesji. Dokumenty te jednoznacznie określają wysokość należności głównej, a różnica pomiędzy łączną kwotą zaległości ujawnionych w tychże dokumentach, a żądaniem pozwu wynika z dalszego naliczania odsetek, do czego zarówno wierzyciel pierwotny jak i powód byli uprawnieni. Żadne wymogi procesowe, a w szczególności zasady wynikające z art. 6 k.c. nie tworzą po stronie powoda obowiązku przedstawienia wszelkich dokumentów wytworzonych w związku z zaistnieniem danego stosunku prawnego (np. jak domaga się tego pozwany potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia spłaty kredytu), ani przedstawiania tych dokumentów na żądanie strony przeciwnej. Wystarczającym dla zrealizowania obowiązku dowodzenia jest przestawienie dowodów na istnienie faktu, z którego strona wywodzi skutki prawne, a o ile przedstawione dowody wskazują jednoznacznie na istnienie tego faktu i nie zostały przez stronę przeciwną obalone, dalsze dowodzenie faktów już wykazanych jest niecelowe.

Dla skutecznego podniesienia zarzutu braku wykazania istnienia roszczenia i jego wysokości roszczenia pozwany zgodnie z regułami przewidzianymi w art. 3 i 6 k.c., kwestionując przedstawiony przez powoda materiał dowodowy, obowiązany jest zgłosić skonkretyzowane zarzuty oraz zgłosić wnioski dowodowe na poparcie tych zarzutów. Samo formalne zgłoszenie zarzutu nie obala domniemania z art. 253 k.p.c. Aby przyjąć, że zarzut jest skonkretyzowany konieczne jest by strona, która go podnosi sformułowała go w taki sposób, aby można było ustalić do czego zarzut ten się odnosi i jaka jest podstawa faktyczna jego formułowania. W ocenie Sądu dla skutecznego podniesienia zarzutu nie jest wystarczające stwierdzenie, że strona powodowa nie wykazała aby osoby dokonujące czynności w imieniu wierzyciela były umocowane do działania w jego imieniu. Konieczne jest również przynajmniej zasygnalizowanie z jakich powodów fakt tego umocowania jest kwestionowany. Równie nieskuteczne jest kwestionowanie treści i autentyczności wszelkich dokumentów, na które powołuje się powód. Tak sformułowane zarzuty nie mają żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy, nie zawierają nawet uzasadnienia, a tym bardziej ich trafność nie została dowiedziona. Praktyka zaprzeczania i kwestionowania wszystkich okoliczności bez żadnego uzasadnienia merytorycznego jest w ocenie Sądu działaniem wbrew przewidzianemu w art. 3 k.p.c. obowiązkowi podejmowania czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami i jako taka nie zasługuje na ochronę.

Nietrafne są również z wywody do niewykazania wymagalności roszczenia. Pozwany przystępując do zawarcia ugody z (...) nie kwestionował skuteczności wypowiedzenia umowy i wymagalności roszczenia. Dowód doręczenia wypowiedzenia ugody znajduje się w aktach sprawy.

Za niezassany Sąd uznał również zarzut barku legitymacji czynnej powoda, a to z uwagi na brak wykazania nabycia wierzytelności w drodze cesji. Strona powodowa przedstawiła umowę cesji, z której wynika, że wierzytelność nabyła. O ile pozwany twierdzi inaczej winien zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. okoliczności tej dowieść. Fakt, że powód nie przedstawił dowodu uiszczenia ceny nabycia wierzytelności jest bez znaczenia dla oceny dowodowej, skoro powód wykazał fakt przeniesienia wierzytelności innymi dowodami tj. aneksem nr (...) do umowy, którego warunkiem sporządzenia było uprzednie przeniesienie wierzytelności i sporządzonym w formie notarialnej protokołem potwierdzającym okazanie dowodu uiszczenia ceny wierzycielowi pierwotnemu (aneks k. 80, protokół okazania dowodu uiszczenia ceny k. 228).

Na uwzględnienie nie zasługuje również podniesiony w toku rozprawy zarzut przedawnienia roszczenia. Wypowiedzenie umowy nastąpiło pismem z dnia 14 stycznia 2011r. , zaś wypowiedzenie ugody pismem z dnia 8 września 2011r. Pozew wniesiony został w dniu 14 stycznia 2013r., a wiec przed upływem terminu przedawnienia przewidzianego w art.118 k.c.

W tych warunkach Sąd opierając się na przedstawionym przez powoda materiale dowodowym uznał powództwo za uzasadnione i na zasadzie art. 69 ust. 1 prawa bankowego zasądził dochodzone pozwem roszczenie.

O odsetkach orzeczono na mocy art. 481 § 1 i 2 k.c. zasądzając je zgodnie z żądaniem od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postepowaniu upominawczym.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu oparto o przepis art. 98 k.p.c. Zasądzone koszty obejmują opłatę od pozwu w wysokości 2.872,- zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 7.200 zł ustalone w oparciu o przepisy obowiązującego w dniu wniesienia pozwu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SSO Łucja Oleksy-Miszczyk.