Sąd Apelacyjny wykreślił małoletniość z zarzutu sprzedaży kryształu, kara łączna 1 rok 6 miesięcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2025 roku, sygn. akt II K 356/24;

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. X. E.

Status oskarżonej jako osoby uprzednio karanej sądownie.

Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego

k. 269-271;

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

1. Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego

Był to dokument, z którego dowód dopuszczono w toku postępowania apelacyjnego z urzędu.

Z uwagi na urzędowy charakter tego dokumentu i niekwestionowanie jego wiarygodności przez żadną ze stron, Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw by wiarygodność tę poddać w wątpliwość.

Dokument ten miał przy tym znaczenie dla rozstrzygnięcia, jako dostarczający wiedzy o okolicznościach stanowiących przesłanki wymiaru kary..

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

1. 2.

3. Apelacja obrońcy oskarżonej X. E., adwokata G. N.:

Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia:

a) art. 7 k.p.k., polegająca na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która została przeprowadzona w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz w oderwaniu od całokształtu zeznań świadka A. C., a przejawiającą się odmową uznania przez Sąd meriti za wiarygodne wyjaśnień oskarżonej X. E. w zakresie dotyczącym braku jej świadomości co do małoletniości A. C. w chwili sprzedaży narkotyków, pomimo, że niewiedza oskarżonej co do wieku świadka znajduje jednoznaczne potwierdzenie w jego zeznaniach, które Sąd I instancji uznał w całości za wiarygodne,

b) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 4 k.p.k.

polegająca na pominięciu w podstawie wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej i ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i wyłącznie w oparciu o selektywnie wybrane treści zeznań świadka A. C. - pomimo uznania ich przez Sąd I instancji za wiarygodne w całości - i skoncentrowaniu się na okolicznościach niemających znaczenia dla ustalenia świadomości oskarżonej co do wieku świadka w chwili sprzedaży mu narkotyków, z jednoczesnym pominięciem istotnych i korzystnych dla oskarżonej okoliczności wynikających z tych zeznań, a mianowicie incydentalnego powierzchownego charakteru relacji stron, braku rozmów dotyczących wieku, nauki, szkoły i pracy oraz jednoznacznego potwierdzenia przez świadka, iż nie informował on oskarżonej o swoim wieku i sytuacji szkolnej, co wyklucza możliwość przyjęcia, że oskarżona mogła powziąć wiedzę o małoletniości E. J., bądź też godzić się na taką ewentualność,

co w konsekwencji skutkowało poczynieniem przez Sąd I instancji

błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na uznaniu, że oskarżona udzielając A. C. narkotyków była świadoma, iż nie ukończył on 18 lat, a co za tym idzie przypisanie oskarżonej przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na nieprawidłowym i niewynikającym z zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjęciu, iż oskarżona X. E. w dniu (...) roku sprzedając A. C. substancję psychotropową o masie 45 gram brutto za kwotę nie mniejszą niż 1.100 złotych była świadoma, że A. C. nie jest pełnoletni, w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia. że oskarżona miała świadomość lub też godziła się na ewentualność małoletniości A. C..

Ewentualny – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść polegający na błędnym uznaniu, iż w realiach niniejszej sprawy nie zachodził wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 60 § 2 k.k., podczas gdy całokształt ujawnionych okoliczności przedmiotowych i podmiotowych, w tym postawa oskarżonej po popełnieniu czynu, incydentalny charakter zachowania oraz jej sytuacja osobista i rodzinna, uzasadniały zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary w odniesieniu do przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Zasadny

Zasadny

Zasadny

Zarzut bezprzedmiotowy

Ad. 1. i 2.

Zarzuty dowolnej i wybiórczej oceny dowodów, dokonanej z naruszeniem art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., jak również wynikającego z tego naruszenia, błędu w ustaleniach faktycznych w przedmiocie świadomości oskarżonej

co do wieku świadka A. C., leżących u podstaw przypisania oskarżonej w pkt VII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, czynu z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – okazały się zasadne.

Rację miał zatem apelujący obrońca podnosząc, że ustalenie Sądu I instancji, jakoby oskarżona udzielając narkotyku A. C., wiedziała, że ten nie ma skończonych 18 lat, a więc popełniła przestępstwo w zamiarze bezpośrednim – pozbawione było wystarczających podstaw dowodowych i faktycznych. Co więcej, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły podstawy wystarczające nawet do przyjęcia, jakoby oskarżona przewidywała, że A. C. jest osobą małoletnią i godziła się na to.

Przede wszystkim podstawy do przyjęcia umyślności oskarżonej w zakresie przypisanej jej zbrodni, nie mogły zasadnie wynikać z zeznań świadka A. C. – któremu Sąd I instancji dał wiarę w całości – a który konsekwentnie podawał, że oskarżoną poznał

„gdzieś na imprezie”, kontaktował się z nią za pośrednictwem komunikatora V., a „kryształ” zakupił od niej tylko jeden raz (k. 103-104); podobnie w toku rozprawy głównej w dniu (...) r., zeznał, że oskarżoną

„poznałem przepadkiem. […] Nie mieliśmy z nią większego kontaktu. […] Nie rozmawialiśmy o tym gdzie się uczymy, gdzie pracujemy. […] Nie wiem czy X. wiedziała ile mam lat”. Z zeznań świadka A. C. – którym, jak nadmieniono, Sąd I instancji dał wiarę w całości – wynikało zatem, że jego znajomość z oskarżoną była incydentalna i powierzchowna, a ich wzajemne relacje nie obejmowały przekazywania sobie informacji o sytuacji życiowej, w szczególności takich które chociażby pośrednio dotyczyły wieku świadka. Tym bardziej z zeznań ww. świadka nie wynikało, jakoby w kontakcie z oskarżoną podawał się on za osobą pełnoletnią.

W toku rozprawy głównej w dniu (...) r., świadek C. zeznał też, że

„nie mam podanego wieku na facebooku” – którą to informację

nota bene świadek na bieżąco zweryfikował, sprawdzając zapis w telefonie. Nawet zatem przeglądanie treści profilu świadka C. w mediach społecznościowych, nie mogło dostarczyć oskarżonej żadnych przesłanek, z uwagi na które winna ona wiedzieć, czy nawet tylko podejrzewać, że świadek jest małoletni.

Okoliczności, które mogłyby potwierdzać świadomość oskarżonej co do rzeczywistego wieku A. C. nie wynikały też z zeznań świadka P. E., złożonych w toku rozprawy głównej w dniu (...) r. (k. 186v-187). Jakkolwiek w sprawie bezspornym było że ten ostatni był wspólnym znajomym oskarżonej i świadka C. i że to właśnie za jego pośrednictwem A. C. nawiązał kontakt z oskarżoną, to jednak z twierdzeń świadka E. nie wynikało, jakoby podawał on oskarżonej jakiekolwiek szczegóły dotycząc sytuacji życiowej A. C., w szczególności jego wieku. Jak natomiast trafnie podniósł apelujący obrońca, fakt, że oskarżona poznała A. C. właśnie za pośrednictwem P. E., który był jej rówieśnikiem, mógł oskarżoną wręcz utwierdzać w przekonaniu, że świadek C. również jest pełnoletni. Oceny takiej nie zmieniał przy tym fakt, że w swoich zeznaniach świadek E. twierdził, że on sam nie wiedział, ile lat ma A. C., co z kolei pozostawało w sprzeczności z zeznaniami tego ostatniego. Nawet bowiem przy założeniu, że świadek E. znał wiek A. C., brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wiedzą tą podzielił się z oskarżoną.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, przesłanki potwierdzające to, jakoby oskarżona wiedziała, a nawet, że jedynie powinna podejrzewać, że A. C. nie miał ukończonych 18 lat, nie wynikały też z faktu, że świadek sam nie prowadził samochodu, którym przyjechał na spotkanie z oskarżoną. Zaznaczyć trzeba, że Sąd I instancji w pełni zasadnie nie dał wiary oskarżonej, która w swoich wyjaśnieniach w toku rozprawy głównej w dniu (...) r., twierdziła, jakoby A. C.,

„jak przyjechał [do niej]

po narkotyki, to on kierował samochodem” (k. 183v.). Takie twierdzenie było bowiem sprzeczne z zeznaniami A. C., który jednoznacznie wskazywał, że sam nie prowadził wówczas samochodu. Jednakże nawet wiedza oskarżonej, że świadek został na spotkanie przywieziony, a nie prowadził samochodu sam, nie wystarczała do tego, by powzięła ona wątpliwości co do pełnoletności świadka. Nawet bowiem dorosła osoba może z różnych powodów nie prowadzić samodzielnie samochodu. Stąd sam fakt bycia podwiezionym przez inną osobę nie stanowi obiektywnej przesłanki wskazującej na małoletność takiego pasażera.

Wystarczających podstaw dowodowych przyjętej przez Sąd I instancji tezy o świadomości oskarżonej, co do małoletności A. C., nie dostarczały też zeznania jego matki, świadek P. C.. Jakkolwiek opisując wygląd syna w (...) r., świadek zeznała, że

„to był dzieciak” (k. 193-193v), to jednak – jak trafnie zauważył apelujący – była to subiektywna ocena matki małoletniego i jako taka nie wystarczała do tego, by w sposób pewny odtworzyć to, co o wyglądzie zewnętrznym A. C. myślała, czy też powinna myśleć sama oskarżona.

Rację miał zatem apelujący obrońca również w tym zakresie, w jakim wytknął Sądowi I instancji dowolną ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonej. Sam bowiem fakt, że oskarżona w toku śledztwa werbalnie przyznała się do stawianych jej zarzutów, w tym do udzielania narkotyków osobie małoletniej (k. 126), nie wystarczał do przyjęcia, jakoby kłamała, mówiąc, że nie znała wieku A. C.. Oskarżona bowiem wyjaśniając na rozprawie głównej w sposób racjonalny i prawdopodobny, tłumaczyła, że

„nie zdawałam sobie wtedy sprawy z rodzajów zarzutów” i dopiero

„adwokat zwrócił mi uwagę na słowo małoletni” (k. 183v.). Skoro zaś – jak wskazano powyżej – w zgromadzonym materiale dowodowym brak było jakichkolwiek innych przesłanek potwierdzających wiedzę oskarżonej w przedmiocie wieku świadka, to nie sposób przyjąć, jakoby negując tę wiedzę, wyjaśniała nieprawdziwie.

Uwzględniając powyższe rozważania, stwierdzić należało, że konkluzja Sądu I instancji, jakoby

„poczynione w sprawie ustalenia przekonywały, że oskarżona wiedziała, iż A. C. nie ma skończonych 18 lat, a więc popełniła przestępstwo w zamiarze bezpośrednim” – była oczywiście chybiona. Konkluzja taka nie wynikała bowiem ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym przywołanych wyżej zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonej; nadto zaś opierała się częściowo na dowodach ocenionych dowolnie. W tej sytuacji ustalenia faktyczne Sądu I instancji, dotyczące świadomości oskarżonej co do wieku A. C., uznać należało za poczynione z naruszeniem art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. i jako takie – błędne. Prawidłowa ocena i analiza ww. dowodów wskazywała natomiast, że w chwili sprzedaży narkotyków świadkowi C., oskarżona nie tylko nie weryfikowała wieku świadka i nie miała w tym przedmiocie konkretnej wiedzy, ale jednocześnie nie dysponowała przesłankami wystarczającymi do tego, by mieć świadomość, że świadek może nie być pełnoletni. Podkreślenia wymagało zaś, że jakkolwiek do tego by przypisać sprawcy czyn z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie jest wymagana jednoznaczna i konkretna wiedza o tym, iż osoba, której udziela się narkotyk, nie ma ukończonych lat osiemnastu, to jednak świadomość sprawcy co do tego faktu winna kształtować się na podstawie wszystkich okoliczności sprawy. W przedmiotowej zaś sprawie okoliczności te nie wystarczały nawet do przyjęcia bez wątpliwości, jakoby oskarżona godziła się na taką ewentualność.

Ad. 3

Zarzut ewentualny dotyczący potrzeby zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzonej oskarżonej za czyn wypełniający znamiona zbrodni z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – wobec wydania przez Sąd II instancji rozstrzygnięcia reformatoryjnego w zakresie przypisanego oskarżonej czynu i jego kwalifikacji prawnej – stał się bezprzedmiotowy, w rozumieniu

art. 436 k.p.k.

1. O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z czynu opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku zapisu „małoletniemu”, a w konsekwencji zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonej X. E. z przestępstwa z art. 59 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na przestępstwo z art. 59 ust. 1 ww. ustawy i wymierzenie jej za ten czyn kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku, a w konsekwencji zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XI poprzez wymierzenie oskarżonej kary łącznej w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

2. Ewentualny – na podstawie art. 60 § 2 i § 6 pkt 2 k.k. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VII poprzez zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia orzeczonej wobec oskarżonej X. E. kary pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku, a w konsekwencji zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XI poprzez wymierzenie oskarżonej kary łącznej w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

3. Ewentualny – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Częściowo zasadny

Niezasadny

Niezasadny

Ad. 1.

Wniosek ten – z uwagi na uwzględnienie przez Sąd odwoławczy zarzutu nr 1 i 2 apelacji obrońcy oskarżonej – zasługiwał na uwzględnienie, za wyjątkiem samego wymiaru orzekanej na nowo wobec oskarżonej kary jednostkowej pozbawienia wolności. Kara ta w postulowanej przez apelującego, minimalnej wysokości, jawiła się bowiem jako zbyt łagodna, a to z uwagi na istnienie w przypadku oskarżonej okoliczności obciążających (co szczegółowo omówiono w części 5.2 niniejszego uzasadnienia).

Ad. 2. i 3.

Wnioski te – zgłoszone przez apelującego jako ewentualne – wobec podzielenia przez Sąd odwoławczy wniosku podstawowego apelacji, stały się bezprzedmiotowe.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Wyroku

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok

w części wykraczającej poza zakres zmian, o których orzeczono w pkt 1 uzasadnianego wyroku, a omówiono w części 5.2 niniejszego uzasadnienia.

Apelujący obrońca pomimo wskazania, że wyrok Sądu I instancji zaskarża „w całości”, nie kwestionował wszystkich zawartych w nim rozstrzygnięć, w tym nie negował w ogóle podstaw dowodowych, faktycznych, ani prawnych przypisania oskarżonej czynów z pkt I, III., V. i IX. części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, ani też orzeczonych za te czyny kar jednostkowych pozbawienia wolności, zaś Sąd II instancji nie znalazł podstaw do tego, by wskazane orzeczenia poddać w wątpliwość z urzędu. Zatem orzeczenia w przedmiocie

sprawstwa i winy oskarżonej co do czynów przypisanych jej w

pkt I, III., V. i IX. części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, podlegały utrzymaniu w mocy, przy uwzględnieniu zmiany dotyczącej uzupełnienia określenia rodzaju substancji psychotropowej.

Prawidłowe okazały się także, stanowiące następstwo tych rozstrzygnięć, zawarte w ww. punktach zaskarżonego wyroku,

orzeczenia w przedmiocie kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz kary orzeczonej za przypisany oskarżonej ciąg przestępstw.

Podkreślenia wymagało, że podstawę do ingerencji przez sąd odwoławczy w rozstrzygnięcie sądu I instancji co do kary może stanowić ustalenie, że jej wymiar nie uwzględnia wszystkich okoliczności wiążących się z ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, bądź też wykracza poza granice swobodnego uznania sędziowskiego. Rażąca niewspółmierność kary, warunkująca jej zmianę, może przy tym zachodzić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle obowiązujących przepisów.

Sytuacja taka nie miała miejsca na gruncie zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wymierzone oskarżonej w ww. punktach zaskarżonego wyroku kary jednostkowe pozbawienia wolności nie tylko mieściły się w granicach ustawowego zagrożenia, przewidzianego za przypisane jej czyny, ale też należycie uwzględniały dyrektywy wymiaru kary, wynikające z przepisu art. 53 k.k. i jawiły się jako odpowiednia reakcja prawno-karna na popełnione przez oskarżoną akty bezprawia. Sąd I instancji przy wymiarze tych kar należycie uwzględnił wszystkie okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące w odniesieniu do oskarżonej i jej czynów.

Prawidłowe były także pozostałe rozstrzygnięcia z zakresu orzeczenia o karze, również niekwestionowane przez apelującego wyodrębnionymi zarzutami, ani argumentacją, tj. orzeczenie w przedmiocie:

- świadczeń pieniężnych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy (...) – odpowiadające wymogom art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym uwzględniające obligatoryjny w ocenianym przypadku charakter orzeczenia świadczenia pieniężnego, które może być orzeczone w wysokości co najmniej 1000 złotych, do wysokości 60 000 złotych, zatem w ocenianych przypadkach miało wymiar zdecydowanie łagodny,

- przepadku korzyści odniesionej z popełnienia przypisanych oskarżonej przestępstw narkotykowych – odpowiadające warunkom wynikającym z art. 45 § 1 k.k., należycie uwzględniające niekwestionowane przez apelującego ustalenia w przedmiocie wysokości osiągniętych przez sprawczynię korzyści majątkowych, jak również wzmacniające represyjno-sprawiedliwościowe i prewencyjne funkcje ukarania,

- przepadku dowodów rzeczowych – odpowiadające wymogom art. 70 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

- zaliczenia okresu pozbawienia wolności na poczet kary – odpowiadające wymogom wynikającym z art. 63 § 1 k.k.

Brak też było podstaw do modyfikowania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania I-instancyjnego. I w tym zatem zakresie, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Wyroku

Przedmiot i zakres zmiany

Rozstrzygnięcia w przedmiocie sprawstwa i winy oraz kary poprzez:

a) przyjęcie, iż przedmiotem czynności wykonawczych czynów przypisanych oskarżonej w punktach III., V., VII. i IX. sentencji wyroku była substancja psychotropowa w postaci 3-CMC, tzw. kryształ;

b) eliminację z opisu czynu przypisanego oskarżonej w punkcie VII. stwierdzenia: „małoletniemu” i przyjęcie, że tak ustalonym zachowaniem oskarżona wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i za to, na podstawie powołanego przepisu wymierzenie oskarżonej kary

1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

c) uchylenie zawartego w punkcie XI. orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności, i na podstawie art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych w punkcie 1) podpunkt b) uzasadnianego wyroku oraz w punktach I., III., V. oraz IX. zaskarżonego wyroku, i wymierzenie oskarżonej kary łącznej

1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

W opisie czynów zarzuconych oskarżonej w pkt 2-10 części historycznej zaskarżonego wyroku, a następnie przypisanych jej w pkt III., V., VII. i IX.

W sentencji wyroku, nie wskazano nazwy narkotyku udzielanego przez oskarżoną innym osobom, poprzestając na jego rodzajowym określeniu („substancja psychotropowa”). W świetle zaś poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, odzwierciedlonych w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i leżącego u jego podstaw materiału dowodowego, niekwestionowanego w tym zakresie przez żadną ze stron, nie budziło wątpliwości, że przedmiotem czynności sprawczych oskarżonej była substancja psychotropowa w postaci 3-CMC, tzw. kryształ. Wskazane było zatem uzupełnienie opisu czynów przypisanych oskarżonej w punktach

III., V., VII. i IX. sentencji wyroku, o wskazanie ww. nazwy narkotyku. Dodać należało, że nie była to modyfikacja wyroku na niekorzyść oskarżonej, zatem Sąd odwoławczy dokonał tej zmiany, pomimo że nie wnosiła o to żadna ze stron.

W odniesieniu do czynu z

pkt VII części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, apelujący obrońca nie kwestionował wszystkich jego podstaw faktycznych, w tym nie negował faktu odpłatnego udzielania przez oskarżoną narkotyków A. C. i to w czasie i ilości substancji psychotropowej przyjętych przez Sąd I instancji, jak również kwoty uzyskanej korzyści majątkowej, kwestionując ustalenia Sądu I instancji jedynie co do świadomości oskarżonej, że ww. nabywca był małoletni. I w tym zaś wypadku, w odniesieniu do niekontestowanych przez obrońcę podstaw faktycznych rzeczonego rozstrzygnięcia, Sąd Apelacyjny nie znalazł powodów do tego, by poddać je w wątpliwość z urzędu. W odniesieniu zaś do wspomnianych kwestionowanych okoliczności przypisanego czynu, Sąd odwoławczy – jak wskazano w części 3 niniejszego uzasadnienia – podzielił stanowisko apelującego obrońcy, co skutkowało wydaniem orzeczenia reformatoryjnego w zakresie opisu rzeczonego czynu – poprzez wyeliminowanie z niego wskazania, że nabywcą narkotyku była osoba małoletnia, a co za tym idzie – przyjęcie, że czyn ten stanowił występek z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Przypisanie zaś oskarżonej czynu o zmienionej kwalifikacji prawnej, stanowiącego przy tym występek, nie zaś zbrodnię, a zatem czynu o zmniejszonej zawartości kryminalnej, implikowało z kolei potrzebę orzeczenia wobec niej za ten czyn nowej kary jednostkowej. Sąd Apelacyjny uznał przy tym za zasadne wymierzenie oskarżonej kary

1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, a zatem kary bliższej dolnej granicy ustawowego zagrożenia wskazanego w art. 59 ust 1 powoływanej ustawy, przewidującego karę pozbawienia wolności od roku do lat 10. Przy wymiarze tej kar uwzględnić przy tym należało brak istotnych okoliczności łagodzących, poza przyznaniem się oskarżonej do winy, ale też z drugiej strony brak okoliczności istotnie obciążających – poza faktem, że pomimo młodego wieku oskarżona była osobą uprzednio karaną sądownie, a przedmiotem czynu była niebagatelna ilość substancji psychotropowej. Kara w orzeczonym wymiarze odpowiada zarówno wskazanym w podstawie jej wymiaru regulacjom ustawowym, jak i należycie uwzględnia przesłanki wymiaru kary ujęte w art. 53 k.k.

Wymierzanie oskarżonej ww. nowej kary jednostkowej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, implikowało też konieczność orzeczenia wobec niej nowej

kary łącznej pozbawienia wolności, w miejsce tej wymierzonej przez Sąd I instancji w

pkt XI. sentencji wyroku. Łącząc zatem ww. nowo orzeczoną karę, z utrzymanymi w mocy karmi jednostkowymi pozbawienia wolności oraz karą za przypisany oskarżonej ciąg przestępstw, wymierzonymi jej przez Sąd I instancji, orzeczono wobec oskarżonej nową karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Z uwagi na bliski związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy czynami, za które orzeczono kary podlegające łączeniu, nowa kara łączna ukształtowana została w oparciu o zasadę asperacji, bliższą jednakże absorpcji niż kumulacji kar jednostkowych.

Koszty procesu

Pkt 3

Wyroku

Orzekając o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze Sąd Apelacyjny uwzględnił wynik sprawy, a zatem to, że apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonej, została uwzględniona w swojej zasadniczej części. W tej sytuacji, na podstawie przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zwolniono oskarżoną od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, jako że przemawiały za tym względy słuszności. Z tych samych powodów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j.), zwolnieniem od kosztów objęto opłatę za obie instancje.

R. K. K. L.

I. P.