Oskarżony o wypadek z pieszym ma warunkowe umorzenie i zakaz prowadzenia pojazdów

1.USTALENIE FAKTÓW

A. G. (1)

Czyn przypisany - art. 177 § 1 kk

1. spowodowanie przez oskarżonego A. G. (2) wypadku drogowego 2 stycznia 2025 roku w J.

k. 24v.-25

k. 58v.

2. uprzednia niekaralność oskarżonego, dane osobopoznawcze

A. G. (1)

Czyn przypisany - art. 177 § 1 kk

1. prowadzenie pojazdu z prędkością dopuszczalną

1.OCena DOWOdów

Zeznania świadka P. G.

P. G. była naocznym świadkiem zdarzenia. Akcentowała nieostrożne, brawurowe prowadzenie pojazdu przez oskarżonego. Według świadka nie budziło wątpliwości, iż pojazd ten poruszał się z "dużą prędkością", "dosłownie wypadł zza zakrętu" (k. 24v.), co doprowadziło do jego wyrzucenia przez siłę odśrodkową. Świadek opisała następnie kolejne fazy zdarzenia, włącznie ze zjazdem pojazdu oskarżonego na chodnik i uderzeniem w znajdującego się na chodniku pokrzywdzonego. Zeznania w tym zakresie miały charakter czysto sprawozdawczy, stanowiły odtworzenie obrazu, którego P. G. była świadkiem. Co oczywiste, świadek nie była w stanie dokładnie określić prędkości pojazdu oskarżonego. Posiadała natomiast wiedzę co do ograniczenia prędkości w tym miejscu do 40 km/h ze względu na teren zabudowany i zakręt przy wyjeździe z miejscowości J.. Zarejestrowała przy tym znaczną dynamikę jazdy pojazdu i gwałtowny przebieg całego zdarzenia. Zeznania świadka w tym zakresie znalazły potwierdzenie nie tylko w wynikach badań biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, ale także w pierwszych wyjaśnieniach oskarżonego. A. G. (1) wskazał wówczas, iż "jechał chyba zbyt szybko", co było przyczyną zjazdu na przeciwny pas ruchu i brakiem możliwości opanowania pojazdu (k. 51). Zeznania świadka P. G. są logiczne i spójne. Brak podstaw do przyjęcia, iż świadek bezpodstawnie, celowo obciąża oskarżonego.

zeznania świadka X. Ł.

Zeznania pokrzywdzonego sąd również uznał za w pełni wiarygodne. W momencie zdarzenia świadek przebywał na chodniku. Pokrzywdzony nie widział pojazdu oskarżonego, który uderzył w niego od tyłu. X. Ł., podobnie jak świadek P. G., wskazał na dobre warunki atmosferyczne i suchą jezdnię, co zapewne nie przyczyniło się do wywołania zdarzenia. Również i w tym wypadku akcentował, iż oskarżony musiał prowadzić pojazd z nadmierną prędkością, co doprowadziło do jego zjazdu na chodnik i uderzenie w pieszego. Sąd w pełni podzielił te wnioski. Są one logiczne i jasno tłumaczą dlaczego pojazd oskarżonego znalazł się na chodniku. Wraz z zeznaniami świadka P. G. tworzą spójny, obiektywny obraz przebiegu zdarzenia. Sąd zważył zarazem na wypowiedź pokrzywdzonego w dniu rozprawy. Pokrzywdzony wybaczył oskarżonemu, nie wysuwając wobec niego żadnych żądań (k. 166).

wyjaśnienia oskarżonego A. G. (2)

Jak już wskazano powyżej, podczas pierwszego przesłuchania oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Złożył wówczas wyjaśnienia, w których jako możliwą przyczynę utraty panowania nad pojazdem wskazał nadmierną prędkość. To doprowadziło do poślizgu, wyrzucenia jego pojazdu na przeciwny pas ruchu i gwałtownej próby powrotu na swój pas ruchu w celu uniknięcia czołowego zderzenia z pojazdem jadącym z przeciwka. Wówczas to pojazd oskarżonego obrócił się wokół własnej osi, zjechał na pobocze, a następnie na chodnik, gdzie doszło do uderzenia w X. Ł. (k. 51). Wyjaśnienia te należy uznać za wiarygodne. Opisują one przyczynę i przebieg zdarzenia zgodnie z opisem przedstawionym przez naocznego świadka P. G.. Są także zbieżne z ustaleniami biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych. Sąd zważył zarazem, iż w późniejszych wyjaśnieniach oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i kwestionował fakt przekroczenia dozwolonej prędkości. W ocenie sądu ta zmiana stanowiska w sprawie stanowiła nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności, stojąc w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie.

opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych

Sąd uznał opinię biegłego za wiarygodną. Biegły dokonał analizy materiału dowodowego oraz w sposób jasny i logiczny przedstawił swoje ustalenia dotyczące przyczyny i przebiegu zdarzenia. Wbrew stanowisku obrony, biegły wskazał na ustalenia dotyczące prędkości pojazdu. Podkreślił przy tym, iż przyjęcie wartości 68 km/h jest ustaleniem najbardziej korzystnym dla oskarżonego. Przyjęcie bowiem, iż do hamowania doszło dopiero od miejsca powrotu na prawy pas ruchu prowadziłoby do ustalenia prędkości znacznie wyższej, mianowicie 81,6 km/h (k. 120-121). Ustalenia biegłego w tym zakresie są zbieżne z zeznaniami świadka P. G., która również akcentowała nadmierną prędkość pojazdu prowadzonego przez oskarżonego. Sąd nie znalazł podstaw, aby wnioski opinii zakwestionować.

opinia sądowo-lekarska

W opinii wskazano jakich obrażeń doznał pokrzywdzony X. Ł. w wyniku zdarzenia. Ustalenia te, dokonane w oparciu o dokumentację medyczną, nie stanowiły przedmiotu sporu w sprawie. Sąd uznał opinię za w pełni wiarygodną.

dokumentacja fotograficzna

Na miejscu zdarzenia została wykonana dokumentacja fotograficzna, która wskazuje między innymi na powypadkowe usytuowanie pojazdu oskarżonego. Brak podstaw do kwestionowania, iż pojazd oskarżonego znalazł się na chodniku i uderzył w pokrzywdzonego. Oceniany materiał dowodowy nie stanowił przedmiotu sporu w sprawie.

Karta karna

oskarżony nie był dotychczas karany, co ustalono na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Karnego. Była to w sprawie okoliczność bezsporna.

wywiad środowiskowy

na podstawie danych osobopoznawczych dokonano ustaleń dotyczących obecnej sytuacji życiowej i zawodowej oskarżonego. Żadna ze stron nie kwestionowała tych ustaleń.

Wyjaśnienia oskarżonego A. G. (2)

Sygnalizowano już powyżej, iż podczas pierwszych wyjaśnień oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jego przyczyny upatrywał w nadmiernej prędkości, co doprowadziło podczas pokonywania zakrętu do poślizgu pojazdu, zjazdu na przeciwny pas ruchu, próby powrotu na swój pas ruchu i obrócenia pojazdu, a następnie do wjechania na pobocze i chodnik (k. 51). Były to wyjaśnienia zbieżne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym ze spostrzeżeniami naocznego świadka P. G.. W kolejnych wyjaśnieniach oskarżony zmienił jednak stanowisko. Nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, kwestionując fakt przekroczenia dozwolonej prędkości (k. 134, k. 164). W trakcie rozprawy głównej dodał przy tym, iż wracał bezpiecznie do domu. Miał świadomość poruszania się pojazdem starym, w którym nie zainstalowano żadnych systemów bezpieczeństwa. W tym wypadku akcentował niesprzyjające warunki atmosferyczne. Relacja ta musi budzić zdziwienie i zdecydowany sprzeciw. Oskarżony zaprzeczył bowiem swym poprzednim - przytoczonym już - wyjaśnieniom. Trudno zrozumieć dlaczego obecnie to zrobił, przecząc pozostałemu materiałowi dowodowemu w sprawie. W ocenie sądu była to próba uniknięcia odpowiedzialności karnej za spowodowanie wypadku. Zabieg ten nie powiódł się. Brak zarazem podstaw do uznania, iż zdarzenie było wynikiem niesprzyjających warunków atmosferycznych. Zaprzeczyli temu pozostali uczestnicy zdarzenia, tj. P. G. i pokrzywdzony X. Ł.. Warto przy tym podkreślić, iż P. G. w chwili zdarzenia również prowadziła pojazd mechaniczny. Jej ocena warunków atmosferycznych i drogowych była diametralnie różna od oceny przedstawionej przez oskarżonego. Dodać trzeba, iż miała w tym zakresie zdecydowanie większe doświadczenie od oskarżonego, który stosunkowo niedawno uzyskał uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Sugestia oskarżonego w tym zakresie nie znajduje także potwierdzenia w ustaleniach policji. Po zdarzeniu przeprowadzono bowiem oględziny miejsca zdarzenia. Wynika z nich, iż nawierzchnia była sucha, czysta, gładka. Nie odnotowano śniegu, lodu, kałuż, dziur, kolein. Oględziny przeprowadzono przy plusowej temperaturze (k. 5-5v.). Trudno wobec tego dociec, w jaki sposób warunki atmosferyczne i drogowe miały prowadzić do utraty panowania nad pojazdem przez oskarżonego. W przekonaniu sądu powód tego leży gdzie indziej. Była nim nadmierna prędkość, która została odnotowana przez naocznego świadka P. G., biegłego, a początkowo również samego oskarżonego. Z punktu widzenia obrony oskarżonego za zupełnie nietrafioną należy uznać argumentację wskazującą na brak wyposażenia pojazdu oskarżonego w systemy bezpieczeństwa. Okoliczności te, podnoszone także przez obrońcę (k. 159v.-160), uznać należy wręcz za niefortunne i szkodzące oskarżonemu. Skoro bowiem oskarżony wiedział, iż pojazd nie jest wyposażony w systemy bezpieczeństwa (między innymi w (...)), to tym bardziej powinien jechać ze szczególną ostrożnością. Miał przy tym świadomość, iż jest młodym, niedoświadczonym kierowcą. To zaś powinno wywołać refleksję, czy w ogóle powinien prowadzić pojazd, który w razie sytuacji kryzysowej nie zapewni mu należytego wspomagania w wyjściu z tej sytuacji. Pomimo tego, oskarżony prowadził pojazd w sposób brawurowy i niebezpieczny, przekraczając dopuszczalną administracyjnie prędkość. Zestawienie w piśmie obrońcy braku doświadczenia młodego kierowcy z brakami wyposażenia pojazdu to - w połączeniu z jego nadmierną prędkością - gotowy scenariusz do spowodowania wypadku, co tym razem niestety się stało. W tym stanie rzeczy sąd zdecydowanie odrzucił wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i prowadzenia pojazdu z nadmierną prędkością.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Punkt I wyroku

A. G. (1)

Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd uznał oskarżonego A. G. (2) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 177 § 1 kk. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż oskarżony w dniu zdarzenia prowadził pojazd mechaniczny w terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało ograniczenia prędkości, z prędkością nie mniejszą niż 68 km/h. Tym samym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wskazać trzeba, iż do zdarzenia doszło na zakręcie drogi, w terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości do 40 km/h ustanowione znakiem pionowym B-33 (k. 110). Oskarżony winien w związku z tym w myśl art. 5 ust. 1 prawa o ruchu drogowym stosować się do zakazu wynikającego ze wskazanego znaku drogowego. Zgodnie z art. 19 ust. 1 powołanej ustawy kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Niewątpliwie oskarżony nie dostosował się do wskazania wynikającego z powołanego przepisu. Prowadził pojazd z nadmierną prędkością na zakręcie, co doprowadziło do wyrzucenia jego auta na przeciwny pas ruchu i w efekcie do zdarzenia, które stało się przedmiotem oceny sądu. Jak już wykazano, w trakcie zdarzenia oskarżony poruszał się z prędkością nie mniejszą niż 68 km/h w obszarze zabudowanym, na którym ograniczono dopuszczalną prędkość do 40 km/h. Jego zachowanie naruszyło zatem regułę bezpieczeństwa skodyfikowaną w art. 20 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy. Oskarżony miał przy tym świadomość obowiązywania tych reguł w miejscu zdarzenia. Trasę tę - jak wyjaśnił - pokonywał codziennie od około trzech miesięcy podczas dojazdu do pracy. Jego zachowanie wobec obowiązujących zasad ruchu drogowego cechowała zatem umyślność, wyrażająca się w brawurowym, z nadmierną prędkością, prowadzeniu pojazdu przy pokonywaniu zakrętu. W efekcie tego oskarżony stracił panowanie nad pojazdem. Próbując wrócić na swój pas ruchu, podjął gwałtowny manewr skrętu, co doprowadziło do zjazdu na chodnik i uderzenia z pieszego. Sąd miał przy tym na uwadze ustalenia wynikające z opinii biegłego. Według biegłego nie budziło wątpliwości, iż A. G. (1) poruszał się z nadmierną prędkością przekraczającą administracyjnie dopuszczalną o co najmniej 28 km/h. Technika i taktyka jazdy oskarżonego była nieprawidłowa i stanowiła jedyną przyczynę zaistnienia wypadku drogowego (k. 123). W wyniku uderzenia w pokrzywdzonego X. Ł. doznał obrażeń ciała skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni. W tym zakresie ustalenia oparto także na wnioskach płynących z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej (k. 86).

Wobec przedstawionej powyżej argumentacji należało uznać, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku z art. 177 § 1 kk, penalizującego spowodowanie wypadku drogowego. W sprawie ustalono wszak naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co spowodowało uderzenie w pieszego i wywołanie u niego naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni.

Mając na uwadze powyższe, sąd zważył, iż oskarżony nie był dotychczas karany, przed zdarzeniem pracował. Jego zachowanie w środowisku lokalnym i rodzinnym nie budziło zastrzeżeń. Co istotne, A. G. (1) jest osobą młodą, niedoświadczonym kierowcą, którego w momencie zdarzenia poniosła brawura. To pozwala na przyjęcie, iż zdarzenie będące przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie miało w jego życiu charakter incydentalny. Obecnie oskarżony ma świadomość, czym grozi niebezpieczne zachowanie w ruchu drogowym. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości czynu - sąd na podstawie art. 66 § 1 kk w zw. z art. 67 § 1 kk warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne na okres próby wynoszący 2 lata. Będzie to czas, w którym oskarżony winien nabrać krytycznego stosunku do swego postępowania i wyciągnąć wnioski na przyszłość, zwłaszcza, że okres próby będzie połączony z obowiązywaniem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Sąd pozostaje w przekonaniu, iż będzie to reakcja wystarczająca dla zapobieżenia dalszym konfliktom oskarżonego z obowiązującym porządkiem prawnym. Sąd wziął przy tym pod uwagę stanowisko pokrzywdzonego, który wybaczył oskarżonemu.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

A. G. (1)

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 67 § 3 kk orzeczono wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. W przekonaniu sądu rozstrzygnięcie w tym zakresie było konieczne. Zachowanie oskarżonego było brawurowe i lekkomyślne. Należy przypomnieć, iż A. G. (1) pokonywał trudny zakręt z prędkością przekraczającą dopuszczalną wartość o co najmniej 28 km/h. Było to zachowanie niebezpieczne. Nie trzeba wielkiej wyobraźni, aby uzmysłowić sobie zagrożenie, jakie wiązało się z tym zachowaniem. Na szczęście, chodnikiem nie poruszała się wówczas większa grupa osób, dzieci, czy osoby z dziecięcym wózkiem. Zachowanie oskarżonego prowadzi do wniosku, iż stanowi on zagrożenie dla siebie i innych uczestników ruchu. To zaś wymaga jego wyeliminowania z grona uczestników ruchu na czas pozwalający na krytyczną analizę swego zachowania i ponowne poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Okres dwóch lat nie razi w związku z tym nadmierną surowością, zwłaszcza jeśli zważy się na zaliczony już okres zatrzymania prawa jazdy.

A. G. (1)

Punkt III wyroku, czyn II

Na mocy art. 63 § 4 kk na poczet zakazu orzeczonego w punkcie II wyroku zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od 2 stycznia 2025 roku.

A. G. (1)

Punkt IV wyroku, czyn I

Sąd miał na uwadze, iż zachowanie oskarżonego stało się źródłem bólu, cierpienia i traumy po stronie pokrzywdzonego. W tym stanie rzeczy zasadne i sprawiedliwe było symboliczne zadośćuczynienie mu doznanych cierpień poprzez zasądzenie od oskarżonego kwoty 4.000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Pokrzywdzony przebywał w szpitalu, przeszedł szereg badań, został poddany specjalistycznemu leczeniu. Wobec tego zasądzenie zadośćuczynienia nie powinno budzić wątpliwości. Jego wysokość została dostosowana do możliwości płatniczych oskarżonego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

1.inne zagadnienia

1.KOszty procesu

Punkt V wyroku

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk, zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 złotych tytułem opłaty i obciążając go połową wydatków w sprawie. W pozostałym zakresie wydatkami tymi obciążono Skarb Państwa. Sąd zważył, iż orzeczenie w części obciążającej kosztami uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Winien on zatem uiścić powstałe w toku sprawy koszty. Sąd zważył zarazem, iż po zdarzeniu oskarżony utracił zatrudnienie. Obecnie nie jest zatem możliwe poniesienie przez niego całości kosztów, które ze względu na opinie biegłych wyniosły prawie 5 tysięcy złotych. Stąd też połową wydatków w sprawie sąd obciążył Skarb Państwa. A. G. (1) jest osobą młodą, zdolną do pracy. Winien zatem podjąć działania celem znalezienia stałego zatrudnienia, co pozwoli mu na zapłatę części kosztów wywołanych jego przestępczym zachowaniem.

1.Podpis