Oskarżony łamiący zakaz jazdy rowerem dostał 6 miesięcy więzienia w zawieszeniu

Ł. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

P. J.

w dniu 16 kwietnia 2025 roku w miejscowości J. gm. U., pow. (...), woj. (...) kierując rowerem po drodze publicznej nie zastosował się do prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Golubiu-(...), sygn. akt II W 76/25 z dnia 20 marca 2025 roku, w którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów na okres 6 (sześciu) miesięcy, obowiązującego od 03 kwietnia 2025 roku do 03 października 2025 roku.

tj. o przestępstwo z art. 244 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

1.OCena DOWOdów

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

P. J.

Mając na uwadze całokształt zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Analiza dowodów nie budzi bowiem żadnych wątpliwości co do faktu, iż w krytycznym okresie, tj. dnia 16 kwietnia 2025 roku, oskarżony naruszył ciążący na nim środek karny.

Niekwestionowane jest, że w tym czasie obowiązywał wobec oskarżonego prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia rowerów. Zakaz ten został ustanowiony wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu-Dobrzyniu z dnia 20 marca 2025 roku, sygn. akt II W 76/25, i obejmował okres od dnia 3 kwietnia 2025 roku do dnia 3 października 2025 roku.

Zebrany materiał dowodowy, w tym w szczególności wyjaśnienia samego oskarżonego, wskazuje jednoznacznie, iż w dniu 16 kwietnia 2025 roku oskarżony kierował rowerem po drodze publicznej, a zatem pojazdem objętym orzeczonym zakazem.

Okoliczność ta przesądza o wyczerpaniu znamion czynu zabronionego z art. 244 k.k. Zgodnie z literalnym brzmieniem tej normy, odpowiedzialności karnej podlega każdy, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Definicja ta obejmuje szeroki katalog zakazów, w tym m.in. zakaz zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, a także co kluczowe w niniejszej sprawie zakaz prowadzenia pojazdów. Tym samym, naruszenie prawomocnego zakazu kierowania rowerem jako pojazdem, stanowi bezpośrednie wypełnienie znamion przestępstwa określonego w art. 244 k.k.

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

P. J.

Punkt I wyroku, czyn I

Uznając oskarżonego P. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd, działając na mocy art. 244 k.k., wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu Sądu, kara ta zarówno co do swego rodzaju, jak i wymiaru trafnie odzwierciedla stopień winy oraz społeczną szkodliwość popełnionego czynu. Należy z całą mocą zważyć, że oskarżony był już uprzednio dwukrotnie karany, w tym w latach 2022 i 2023, za czyny kwalifikowane z tego samego art. 244 k.k. Obecna sytuacja stanowi zatem kolejny, niedopuszczalny incydent, w którym oskarżony rażąco zlekceważył porządek prawny oraz prawomocne rozstrzygnięcia sądowe. Fakt ten jest szczególnie istotny, gdyż dotychczas orzekane wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym jak widać nie przyniosły żadnego skutku w postaci odstąpienia od kontynuowania przestępczego procederu. Świadczy to o tym, że środki te nie osiągnęły zamierzonych celów w zakresie prewencji indywidualnej. Wobec tego, kolejne orzeczenie kary o charakterze wolnościowym byłoby niczym nieuzasadnioną gratyfikacją dla oskarżonego i w konsekwencji mogłoby utwierdzać go w szkodliwym poczuciu bezkarności. Jako okoliczność łagodzącą, Sąd wziął pod uwagę fakt, iż oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyraził skruchę. Mimo to, w aktualnej sytuacji, Sąd doszedł do przekonania, że jedynie kara pozbawienia wolności, ze względu na swoją dolegliwość jest w stanie obecnie spełnić cele z zakresu prewencji ogólnej i indywidualnej.

P. J.

Punkt II wyroku, czyn I

Na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. w związku z art. 70 § 2 k.k., sąd postanowił warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata.

Podejmując niniejsze rozstrzygnięcie, Sąd miał na względzie całokształt okoliczności sprawy, w tym postawę oskarżonego po popełnieniu czynu. W szczególności uwzględniono fakt, iż oskarżony przyznał się do winy i wyraził skruchę. Okoliczności te zostały ocenione jako świadczące o pozytywnej prognozie kryminologicznej i o rzeczywistej szansie na poprawę jego postawy w przyszłości.

Sąd wziął pod uwagę również sytuację osobistą i rodzinną oskarżonego. Oskarżony posiada na swoim utrzymaniu dwoje dzieci.

W tych okolicznościach orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności byłoby w ocenie sądu nadmiernie dolegliwe nie tylko dla samego oskarżonego, lecz również dla jego najbliższych.

Sąd uznał, iż właściwym środkiem oddziaływania wychowawczego i prewencyjnego będzie warunkowe zawieszenie wykonania kary. W ocenie Sądu, świadomość grożącego zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w przypadku niepomyślnego przebiegu okresu próby stanowi dla oskarżonego wystarczający bodziec do przestrzegania porządku prawnego oraz powstrzymania się od popełniania przestępstw w przyszłości.

W rezultacie Sąd przyjął, że cel kary zostanie w sposób bardziej efektywny osiągnięty poprzez pozostawienie oskarżonego na wolności, pod warunkiem przestrzegania porządku prawnego w okresie próby, niż poprzez natychmiastowe wykonanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności.

Oskarżony uprzednio nie był skazany na karę pozbawienia wolności i w ocenie sądu jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

P. J.

Punkt III wyroku, czyn I

Sąd na mocy art. 73 § 1 k.k. orzekł o oddaniu oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Decyzja ta jest w pełni uzasadniona, biorąc pod uwagę dotychczasową postawę oskarżonego, który był uprzednio trzykrotnie skazywany. Jego zachowanie w sposób wyraźny uwidacznia lekceważący stosunek wobec powszechnie obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji, przy orzeczeniu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jego postępowanie musi podlegać wzmożonemu nadzorowi. Oskarżony musi zrozumieć naganność swojego zachowania i przyswoić wzorce, które utrwalą właściwą postawę wobec prawa. Temu celowi będzie sprzyjał dozór kuratora sądowego, który zapewni stałą kontrolę i bieżącą ocenę jego życia. Oskarżony musi mieć pełną świadomość, iż jego zachowanie będzie podlegało weryfikacji przez kuratora, co umożliwi szybką reakcję na ewentualne negatywne zjawiska zachodzące w jego życiu, zapewniając tym samym skuteczność środka probacyjnego.

P. J.

Punkt IV wyroku, czyn I

Sąd, na mocy art. 72 § 1 pkt 5 k.k., zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie próby. Orzeczenie tego obowiązku jawi się jako konieczne i jest podyktowane ustaleniami poczynionymi w toku postępowania dowodowego, które wyraźnie wskazują na silny związek między spożywaniem alkoholu a popełnianiem przez oskarżonego czynów zabronionych. Należy podkreślić, że przypisany oskarżonemu czyn zabroniony został popełniony w stanie nietrzeźwości. Ponadto, analiza jego wcześniejszej karalności ujawnia, iż oskarżony już uprzednio dopuszczał się naruszeń prawa będąc pod wpływem alkoholu, co sugeruje, że alkohol stanowi czynnik kryminogenny w jego przypadku i może wskazywać na problem uzależnienia. W tej sytuacji, nałożenie na oskarżonego obowiązku rezygnacji z nadużywania alkoholu ma na celu wyeliminowanie głównej przyczyny jego konfliktu z prawem oraz wdrożenie mechanizmów sprzyjających trwałej zmianie postawy. Jest to kluczowy środek zapobiegawczy i wychowawczy, który ma skłonić oskarżonego do podjęcia działań zmierzających do przestrzegania porządku prawnego i ugruntowania właściwych wzorców zachowania.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

1.inne zagadnienia

Sąd, analizując treść wydanego rozstrzygnięcia, stwierdza, iż w niniejszej sprawie doszło do uchybienia w zakresie orzekania środków karnych. W wyroku Sąd omyłkowo nie orzekł wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.

Należy podkreślić, iż zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą art. 43a § 2 Kodeksu karnego, orzeczenie przedmiotowego świadczenia jest obligatoryjne w przypadku skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 244 k.k.

1.KOszty procesu

Punkt V wyroku

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 § 1 k.p.k., zasądzając od oskarżonego kwotę 120 złotych tytułem opłaty i obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 40 złotych. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Oskarżony podejmuje prace dorywcze, posiada dochód miesięczny w wysokości około 1.000 zł, zdaniem sądu zapłata kosztów nie będzie stanowiła zatem problemu i nie będzie prowadziła do jego niedostatku.

1.Podpis