Podwiezienie skończyło się nożem i żądaniem pieniędzy. Sąd skazał na 4 lata

Ustalenie faktów

E. Z.

1. W dniu 17 czerwca 2025 r., jadąc jako pasażer samochodem osobowym na trasie L. - Ł. w okolicach zbiornika wodnego w gm. Ł., w woj. (...), po uprzednim kierowaniu gróźb pozbawienia życia wobec U. M., a także posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, zażądał od pokrzywdzonego oddania mu posiadanych wartościowych rzeczy, czym usiłował dokonać zaboru, w celu przywłaszczenia mienia stanowiącego własność ww. pokrzywdzonego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż pokrzywdzony uciekł pieszo z kierowanego przez siebie auta, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstw umyślne podobne, za które był skazany.

2. W dniu 17 czerwca 2025 r. w okolicach zbiornika wodnego w gm. Ł., w woj. (...), po tym jak dogonił uciekającego U. M., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował przemocą w postaci szarpania oraz groźbą zamachu na życie i zdrowie doprowadzić U. M. do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2000 zł, których wydania zażądał od ww. pokrzywdzonego, w zamian za odstąpienie od zrobienia mu krzywdy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, bo pokrzywdzony zdołał odjechać swoim autem wykorzystując jego nieuwagę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, za które był już skazany.

W dniu 17 czerwca 2025 r. w godzinach popołudniowych pokrzywdzony U. M. przyjechał nad zbiornik wodny w gm. Ł. od strony miejscowości L..

Około godziny 19:00 U. U. pakował swoje rzeczy po wędkowaniu. W tym momencie podszedł do niego nieznany mu mężczyzna, znajdujący się najprawdopodobniej pod wpływem alkoholu.

Tym mężczyzną okazał się E. Z..

Zapytał pokrzywdzonego czy zna się na grzybach i czy zebrane przez niego grzyby są jadalne. Pokrzywdzony powiedział, że nie zna się za bardzo na grzybach, ale wydaje mu się że to są kanie. Wtedy oskarżony zaczął on opowiadać o swoim życiu i kłótni z partnerką.

Poprosił wędkarza o podwiezienie do Ł.. U. M. przystał na prośbę oskarżonego, jednak ten wskazał inną trasę dojazdu, niż tą, którą chciał jechać pokrzywdzony.

Po przejechaniu pewnej odległości drogą wskazaną przez E. Z., oskarżony zmienił zdanie i poprosił o podwiezienie do domu, nie podając jednak adresu. Wtedy wyciągnął nóż i zażądał wydania mu wartościowych przedmiotów.

Wówczas pokrzywdzony zatrzymał kierowany przez siebie samochód marki J. na środku drogi leśnej i zaczął uciekać, lecz po tym jak się przewrócił, dogonił go oskarżony i nakazał mu powrócić do samochodu.

E. Z. zagroził, że jeśli U. M. mu zapłaci, to go puści. U. M. zapytany ile ma pieniędzy, powiedział, że ma jedynie 60 zł w gotówce, lecz oskarżony powiedział, że ma większe kłopoty finansowe i potrzebuje 2000 zł.

W obawie o własne bezpieczeństwo pokrzywdzony wskazał, że powinien mieć pieniądze na rachunku bankowym i zaoferował możliwość udania się do bankomatu we Ł..

Wówczas oskarżony zabrał mu telefon i nakazał mu zalogować się do aplikacji bankowej, celem sprawdzenia stanu konta. Okazał o się, że U. M. ma na koncie zaledwie 6 zł. Wtedy pokrzywdzony zaproponował, że zadzwoni do żony, która przeleje oskarżonemu pieniądze, za pomocą BLIK.

Podczas dalszej jazdy samochodem pokrzywdzony zatrzymał się ponieważ zauważył dwóch motocyklistów. Wybiegł w ich stronę, wykrzykując prośby o pomoc. Za nim wysiadł także E. Z..

U. M. zauważywszy powyższe, wrócił do swojego samochodu i odjechał z parkingu pozostawiając sprawcę. W swoim samochodzie na podłodze ujawnił nóż należący do oskarżonego.

Po zdarzeniu, około godziny 19:58 U. M. zatelefonował do żony, był zdenerwowany. Po tonie jego głosu można było rozpoznać, że coś się stało.

Około godziny 21:00 na telefon stanowiska kierowania KPP J. O. S. odebrał połączenie od mężczyzny, który opowiadał o zdarzeniu, że wyszedł na grzyby w rejonie zbiornika Ł. i spotkał mężczyznę prowadzącego pojazd po zażyciu środka odurzającego. Informował on, że wówczas doszło do kłótni, po której dzwoniący oddali się od pojazdu. Po tonie rozmowy i sposobie wypowiedzi O. S. poznał, że telefonującym jest E. Z., co zostało potwierdzone w rozmowie.

W chwili zatrzymania E. Z. znajdował się pod wpływem alkoholu (0,37 mg/l o godz. 2:08).

W dniu 17 czerwca 2025 r. U. M. logował się do aplikacji IKO w godzinach: 16:39:31, 16:46:06, 19:53:03.

zeznania pokrzywdzonego U. M.

protokół okazania wraz z tablicą poglądową

zeznania świadka H. M.

k. 33-35, k. 228v.-229

zeznania świadka O. S.

k. 40-41, k. 229v.

zaświadczenia PKO Bank Polski

k. 354, k. 374

Dane osobopoznawcze o oskarżonym:

E. Z. mieszka w domu jednorodzinnym w miejscowości L., którego właścicielem jest jego matka - N. J., przebywająca obecnie w Holandii, gdzie mieszka i pracuje. Ojciec oskarżonego nie żyje. Ma dwóch usamodzielnionych braci - K. Z. mieszka w J., a O. Z. przebywa i pracuje w Niemczech. Ma również przyrodniego brata B. J., który zamieszkuje wspólnie z ojcem w B.. E. Z. jest żonaty. Ze związku z P. Z. posiada córkę K. (1 rok). Jego żona wyprowadziła się z córką do swoich rodziców i mieszka obecnie w J.. Nadto, z nieformalnego związku z H. Z. posiada troje dzieci w wieku 8, 7 i 6 lat, ale rodzice małoletnich zostali pozbawieni władzy rodzicielskiej i dzieci przebywają w pieczy zastępczej. Oskarżony nie pracował zawodowo, podejmował jedynie prace dorywcze na fermie kurzej. E. Z. miał skłonności do spożywania alkoholu, po którego spożyciu wdawał się w konflikty z matką, w wyniku których interweniowała Policja. Oskarżony nie chorował przewlekle, nie miał orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Nie był leczony psychiatrycznie, ale podejmował leczenie odwykowe.

E. Z. był uprzednio karany.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II K 481/19 został skazany na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności – m.in. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 283 k.k.

Postanowieniem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II Kow 257/20/el uchylono skazanemu zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i doprowadzono skazanego do zakładu karnego.

E. Z. w latach 2024 i 2025 dokonywał zawiadomienia Policji o zdarzeniach (interwencjach), które nie znajdowały potwierdzenia po przybyciu funkcjonariuszy na miejsce, za co był karany mandatem karnym, skierowaniem sprawy do Sądu oraz pouczeniem.

wywiad środowiskowy,

dane o karalności,

wyrok SR w Turku, postanowienie SO w Koninie,

E. Z.

1. W dniu 17 czerwca 2025 r., jadąc jako pasażer samochodem osobowym na trasie L. - Ł. w okolicach zbiornika wodnego w gm. Ł., w woj. (...), po uprzednim kierowaniu gróźb pozbawienia życia wobec U. M., a także posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci noża, zażądał od pokrzywdzonego oddania mu posiadanych wartościowych rzeczy, czym usiłował dokonać zaboru, w celu przywłaszczenia mienia stanowiącego własność ww. pokrzywdzonego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż pokrzywdzony uciekł pieszo z kierowanego przez siebie auta, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstw umyślne podobne, za które był skazany.

2. W dniu 17 czerwca 2025 r. w okolicach zbiornika wodnego w gm. Ł., w woj. (...), po tym jak dogonił uciekającego U. M., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował przemocą w postaci szarpania oraz groźbą zamachu na życie i zdrowie doprowadzić U. M. do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2000 zł, których wydania zażądał od ww. pokrzywdzonego, w zamian za odstąpienie od zrobienia mu krzywdy, lecz zamierzonego celu nie osiągnął, bo pokrzywdzony zdołał odjechać swoim autem wykorzystując jego nieuwagę, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, za które był już skazany.

Rozmowa E. Z. z U. M. na temat miejsc do łowienia ryb; propozycja, że oskarżony pokaże pokrzywdzonemu dobre miejsce do wędkowania; agresywne zachowanie pokrzywdzonego wobec oskarżonego po zatrzymaniu i opuszczeniu pojazdu; brak żądania przez E. Z. pieniędzy i cennych przedmiotów od U. M..

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

zeznania pokrzywdzonego U. M.

Zeznania pokrzywdzonego zasługują na przymiot wiarygodności, albowiem są szczere, a przy tym spójne, jasne, konsekwentne i przekonujące. Jednocześnie, znajdują odzwierciedlenie zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności w zaświadczeniu banku, które potwierdza logowanie pokrzywdzonego do aplikacji IKO w czasie odpowiadającemu godzinom inkryminowanego zdarzenia oraz w zeznaniach świadka O. S..

Wprawdzie przed Sądem świadek nie był pewien kwoty, jaka w chwili dokonania weryfikacji salda znajdowała się na rachunku bankowym, jednak ze względu na upływ czasu od zdarzenia, Sąd w tym zakresie dał wiarę jego zeznaniom złożonym w postępowaniu przygotowawczym.

zeznania świadka H. M.

Zeznania wskazanego świadka były przydatne do ustalenia stanu faktycznego jedynie w zakresie zachowania pokrzywdzonego bezpośrednio po zdarzeniu, albowiem świadek jego przebieg znał wyłącznie z relacji pokrzywdzonego.

Sąd dał wiarę zeznaniom H. M. co do faktu wykonania przez pokrzywdzonego połączenia telefonicznego do niej po zdarzeniu, co znalazło wyraz w wykazie połączeń, z którego wynika, że takie połączenie zostało nawiązane o godz. 19:58.

zeznania świadka O. S.

Zeznania tego świadka okazały się w całości wiarygodne. Wskazany świadek, jako funkcjonariusz dyżurny Policji w dniu 17 czerwca 2025 r. odebrał od E. Z. telefon, w którym oskarżony zaprezentował własną wersję zdarzenia, lecz jak przekonująco argumentował świadek, nie dał on relacji oskarżonego wiary ze względu na wykonywane w przeszłości połączenia do KPP J. i zgłaszanie zdarzeń, które nie znajdowały potwierdzenia w rzeczywistości. Świadek rzetelnie zrelacjonował przebieg zdarzeń z dnia 17 czerwca 2025 r., a jego zeznania są spójne z wersją wydarzeń przedstawioną przez U. M..

zaświadczenia PKO Bank Polski. Zaświadczenia nie budziły wątpliwości Sądu co do ich wiarygodności, stanowiąc potwierdzenie wersji wydarzeń przedstawionej przez pokrzywdzonego, zgodnie z którą E. Z. zażądał od pokrzywdzonego pieniędzy, a ten, w obawie o własne bezpieczeństwo, zaproponował wypłatę pieniędzy z bankomatu, po czym oskarżony polecił mu zalogowanie się do aplikacji bankowej, celem sprawdzenia rzeczywistego salda konta.

protokół zatrzymania osoby, protokół badania osoby analizatorem wydechu, protokół okazania wraz z tablicą poglądową, wydruki z Google Maps, dane o karalności, wykaz połączeń, pismo z KP w J..

Wartość dowodowa wskazanych obok dokumentów i wydruków, ich autentyczność oraz prawdziwość treści w nich zawartych, nie budzi żadnych wątpliwości. Nie były również przez strony kwestionowane.

opinia z przeprowadzonych badań kryminalistycznych z zakresu badań daktyloskopijnych. Opinia nie budziła zastrzeżeń Sądu co do jej rzetelności i wiarygodności, ale jednocześnie nie przyczyniła się do ustalenia faktów w sprawie, albowiem z jej wniosków wynika, iż na zabezpieczonym narzędziu, tj. na powierzchniach brzeszczotu i rękojeści noża ujawniono ślady linii papilarnych, które ze względu na niewystarczającą liczbę cech szczególnych nie nadawały się do identyfikacji.

Wywiad środowiskowy. Kwestionariusz z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego był w pełni przydatny dla toczącego się postępowania, zawierał wszystkie istotne informacje dotyczące oskarżonego oraz jego sytuacji rodzinnej.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Wyjaśnienia oskarżonego E. Z.

Wyjaśnienia oskarżonego nie zostały uwzględnione przy ustaleniu faktów, a Sąd nie dał im wiary. Wersja wydarzeń forsowana przez E. Z. nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, w szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że pokrzywdzony zachowywał się wobec oskarżonego agresywnie. Powyższe nie znalazło bowiem odzwierciedlenia w relacji żony U. M., która zeznała, że był on zestresowany i przejęty zdarzeniem (nie zaś agresywny).

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że E. Z. prowadził z pokrzywdzonym jedynie rozmowę na temat wędkowania i nie żądał od pokrzywdzonego żadnych cennych przedmiotów lub pieniędzy. Powyższemu przeczą dowody w postaci zeznań pokrzywdzonego oraz zaświadczenia z banku PKO, które jednoznacznie potwierdzało logowanie do aplikacji w godzinach zdarzenia.

Nie można w tym kontekście utracić także z pola widzenia, że – jak zeznał O. S. – a co wynika również z pisma KP w J., E. Z. niejednokrotnie kierował zawiadomienia o zdarzeniach, które nie miały miejsca, za co był karany m.in. mandatem karnym.

Zeznania świadka P. Z.

Wskazany świadek skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań przed rozpoczęciem przesłuchania w postępowaniu sądowym, a więc jego relacje nie mogły służyć za dowód w niniejszej sprawie (art. 186 § 1 k.p.k.).

Podstawa prawna wyroku

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

E. Z.

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 280 § 1 k.k. kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15.

§ 2. Jeżeli sprawca rozboju posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem lub środkiem obezwładniającym albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub wspólnie z inną osobą, która posługuje się taką bronią, przedmiotem, środkiem lub sposobem, podlega karze pozbawienia wolności od lat 3 do 20.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że rozbój to kradzież przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowym jej użyciem, przemoc i groźba jej użycia ma doprowadzić do przełamania oporu osoby pokrzywdzonej i wydania przez nią mienia, które sprawca kradnie (zabiera w celu przywłaszczenia).

Oskarżony E. Z. usiłował dokonać rozboju posługując się nożem i żądając wydania wartościowych przedmiotów.

Przy czym, zakres znaczeniowy określenia „posługuje się” na gruncie przepisu art. 280 § 2 jest stosunkowo szeroki, obejmuje w szczególności wszelkie formy manipulowania bronią lub przedmiotem wymienionym w tym przepisie, a także jego okazywanie, pod warunkiem jednak, że taka demonstracja zostaje podjęta w celu wzbudzenia u pokrzywdzonego obawy jego użycia i wywołania w jego psychice uczucia (stanu) bezbronności (por. wyrok SA w Białymstoku z 9.10.2003 r., II AKa 266/03, OSAB 2004/1, poz. 29).

Zatem, w świetle wskazanych faktów, nie ma wątpliwości co do wyczerpania przez oskarżonego znamion tego przepisu także co do strony podmiotowej. Zgromadzony i obdarzony walorem wiarygodności materiał dowodowy potwierdził bowiem, że oskarżony zamierzał dokonać zaboru, w celu przywłaszczenia wartościowych przedmiotów należących pokrzywdzonego U. M.. Zmierzał bezpośrednio do dokonania tego przestępstwa, które jednak nie nastąpiło, gdyż pokrzywdzony uciekł pieszo z kierowanego przez siebie pojazdu, dlatego oskarżony odpowiada za usiłowanie tego przestępstwa zgodnie z brzmieniem przepisu art. 13 § 1 k.k.

Przy czym E. Z. czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, za które był już skazany, bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II K 481/19 został skazany m. in. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 283 k.k. na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, a postanowieniem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II Kow 257/20/el uchylono skazanemu zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i doprowadzono skazanego do zakładu karnego.

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

E. Z.

Stosownie do treści art. 282 § 1 k.k., kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą, groźbą zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym albo do zaprzestania lub ograniczenia działalności gospodarczej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Nie ulega wątpliwości, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że E. Z. usiłował popełnić przestępstwo z art. 282 § 1 k.k. – wymuszenie rozbójnicze, polegające na doprowadzeniu innej osoby przemocą, groźbą zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym.

W niniejszej sprawie, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, iż oskarżony stosując ww. przemoc i groźbę zamachu na życie i zdrowie pokrzywdzonego usiłował doprowadzić go do rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2000 zł, których wydania zażądał od ww. pokrzywdzonego, w zamian za odstąpienie od zrobienia mu krzywdy, do czego nie doszło, ponieważ pokrzywdzony zdołał odjechać swoim autem wykorzystując jego nieuwagę.

Przy czym E. Z. czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne podobne, za które był już skazany, bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w Turku z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II K 481/19 został skazany m. in. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 283 k.k. na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, a postanowieniem Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II Kow 257/20/el uchylono skazanemu zezwolenie na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego i doprowadzono skazanego do zakładu karnego.

Kary, środki karne, przepadek, środki kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

E. Z.

pkt 1

Okoliczności obciążające:

- uprzednia karalność oskarżonego - działanie w warunkach recydywy podstawowej;

- brutalny sposób działania i motywacja sprawcy.

W tym kontekście uwzględnienia wymaga, że uprzednia karalność oskarżonego za przestępstwo przeciwko mieniu wskazuje na nieskuteczność dotychczas orzeczonych wobec niego kar.

Sąd nie dopatrzył się przy tym okoliczności łagodzących, mających wpływ na wymiar kary.

Biorąc zatem pod uwagę ww. okoliczności obciążające oraz brak istotnych okoliczności łagodzących, uwzględniwszy dyspozycję art. 14 k§ 1 k.k.. Sąd uznał, iż karą współmierną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. jest kara 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast w odniesieniu do przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. karą taką będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

W/w kary w takim wymiarze, zdaniem Sądu, jawią się jako proporcjonalne do szkodliwości społecznej czynów, w szczególności, przy uwzględnieniu właściwości i warunków osobistych oskarżonego, stopnia zawinienia sprawcy – jednocześnie czyniąc zadość prewencji indywidualnej i społecznej oraz pozostającą w zgodzie z pozostałymi dyrektywami z art. 53 k.k.

Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności za zbiegające się przestępstwa i wymierzając mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności.

Orzekając karę łączną sąd miał na względzie aktualne regulacje karne nakazujące orzeczenie kary łącznej powyżej najwyższej kary jednostkowej, a nadto związek podmiotowo- przedmiotowy tych przestępstw, bardzo bliski związek czasowy i cele zawarte w art. 85a k.k. zapobiegawcze wobec oskarżonego, a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Zdaniem Sądu orzeczenie proponowanej przez oskarżyciela kary łącznej 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności jawiłoby się jako zbyt surowe wobec E. Z., wziąwszy pod uwagę formę stadialną czynów mu przypisanych.

E. Z.

pkt 1 a) tiret pierwszy

Sąd na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego E. Z. środek karny w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego U. M. na odległość 100 metrów przez okres 3 lat, uznając iż wskazana odległość oraz okres środka karnego będą wystarczające dla odizolowania oskarżonego od pokrzywdzonego.

E. Z.

pkt 1 a) tiret drugi, pkt 1b

Sąd na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego E. Z. na rzecz pokrzywdzonego U. M. nawiązki: w kwocie 3.000 zł za czyn z pkt 1 oraz w kwocie 2.000 zł za czyn z pkt 2. W/w kwoty zdaniem Sądu odpowiednio spełnią funkcję kompensacyjną w związku z doznanymi przez pokrzywdzonego cierpieniami psychicznymi. Są również odpowiednie do sytuacji majątkowej oskarżonego.

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

E. Z.

2. 1 i 2

Zaliczenie na podstawie art. 63 § 1 k.k. okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego w sprawie od dnia 18 czerwca 2025 r. godz. 00:20 do dnia 13 stycznia 2026 r., godz. 00:20 - na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności.

E. Z.

3. 1 i 2

Orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci noża kuchennego opisanego pod poz. 1 w wykazie dowodów rzeczowych śladów kryminalistycznych nr I/70/25/P, pozostawiając go w aktach sprawy (art. 44 § 2 k.k.).

6. inne zagadnienia

Koszty procesu

4. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U. z 1983 r. nr 49, poz. 223 z późn. zm.) Sąd zwolnił oskarżonego E. Z. od obowiązku zapłaty kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa z uwagi na jego trudną sytuację materialną oraz bacząc na orzeczoną karę o charakterze izolacyjnym.

Karol Skocki