Apelacja prokuratora nie zmieniła wyroku za wypadek drogowy, sąd utrzymał go w mocy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 2 lutego 2026r., sygn. akt K 830/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

---

-------------------

------------------------------------------------------------

--------------

--------------

Fakty uznane za nieudowodnione

-------

--------------------

-----------------------------------------------------------

--------------

-------------

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

---------------

-----------------------------------

-------------------------------------------------------------------------

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

-----------------

-----------------------------------

-------------------------------------------------------------------------.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, który miał wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 4 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk polegającej na uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza wadliwą ocenę zeznań K. J. (1) oraz K. J. (2) w zakresie zasłonięcia pola widzenia przed pojazdem marki L. (...) o nr rej. (...), co miało wpływ na treść orzeczenia i w rezultacie spowodowało niesłuszne uznanie oskarżonego winnym czynu określonego w art. 86 § 1 kw

Niezasadny

- apelacja jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie podzielił żadnego z argumentów przytoczonych przez oskarżyciela publicznego w uzasadnieniu zarzutu apelacji. Kontrola instancyjna nie ujawniła podstaw do zakwestionowania zasadniczych ustaleń faktycznych Sądu I instancji. Ocena materiału dowodowego została przeprowadzona z poszanowaniem art. 7 kpk, a podstawę rozstrzygnięcia stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, stosownie do art. 410 kpk.

- w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy poddał wszechstronnej ocenie. Zarzut obrazy art. 7 kpk, stanowiący zasadniczą podstawę środka odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie w zakresie, w jakim zmierzał do całkowitego podważenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy. Jak słusznie zauważa Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z 30.07.2025 roku o sygnaturze II AKa 206/25 (LEX nr 4029624.)

„przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną zawartą w treści przepisu art. 7 kpk wówczas, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpujące i logiczne z uwzględnieniem wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego.” Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 7 kpk wymaga wykazania, że sąd orzekający przekroczył granice swobodnej oceny dowodów poprzez naruszenie zasad logicznego rozumowania, wskazań wiedzy lub doświadczenia życiowego. Sama polemika z oceną dowodów dokonaną przez sąd I instancji, czy też przedstawienie własnej, korzystnej dla oskarżonego interpretacji materiału dowodowego, nie jest wystarczające do wykazania obrazy tego przepisu. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Rejonowy przeprowadził wszechstronną ocenę zgromadzonych dowodów, wskazał przyczyny, dla których określonym dowodom dał wiarę, a innym waloru wiarygodności odmówił, co znajduje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku.

- nie sposób również podzielić stanowiska skarżącego, jakoby Sąd Rejonowy naruszył art. 4 kpk. W tym miejscu warto odwołać się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2024 r. w sprawie o sygnaturze I KK 225/24, zgodnie z którego treścią „

odmówienie wiary niektórym zeznaniom złożonym przez świadków, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i w związku z tym, nie może być uznana za przejaw złamania zasady obiektywizmu, o jakiej mowa w art. 4 kpk

”. Przepis ten statuuje zasadę obiektywizmu, nakazując organom procesowym uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Sam fakt, że dokonana przez Sąd ocena dowodów nie odpowiada stanowisku oskarżyciela publicznego, nie oznacza jeszcze naruszenia tej zasady. Dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy

art. 4 kpk konieczne jest wykazanie, że sąd rzeczywiście pominął określone okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia albo przyjął za podstawę orzeczenia wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego. Tego rodzaju uchybienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono.

- prokurator w swej apelacji zakwestionował sposób oceny zeznań K. J. (1) oraz K. J. (2), w szczególności rozważania Sądu Rejonowego dotyczące tego, czy przedmioty pochodzące z przewożonego przez oskarżonego ładunku zasłoniły kierującemu samochodem L. (...) pole widzenia w stopniu uniemożliwiającym odpowiednio wczesne dostrzeżenie przeszkody znajdującej się na jezdni i uniknięcie wypadku. Sąd Okręgowy podziela ocenę tych dowodów, zaprezentowaną w uzasadnieniu wyroku, uznając argumenty prokuratora za polemiczne i nieuzasadnione. Sąd Rejonowy zasadnie poddał krytycznej analizie wiarygodność zeznań K. J. (1) i K. J. (2), zestawiając treść depozycji tych świadków z pozostałym materiałem dowodowym. Warto podkreślić, że Sąd I instancji nie poprzestał na pojedynczym, odosobnionym przekazie któregokolwiek z uczestników zdarzenia drogowego, lecz oceniał poszczególne relacje w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym. Przekonywujące są argumenty Sądu I instancji o tym, że relacja K. J. (1) nie znajduje potwierdzenia w innych wiarygodnych dowodach, a jedynie częściowo w relacji osoby mu najbliższej, tj. relacji K. J. (2). W tym miejscu należy zauważyć, że istnieje zasadnicza różnica pomiędzy pierwszymi relacjami tych świadków, gdyż - zgodnie z depozycjami K. J. (1) – przed jego samochodem znajdowały się dwa worki na gruz, z których jeden został ominięty przez samochód, zaś drugi spadł na przednią maskę i szybę samochodu, natomiast z relacji jego matki wynikało, że zauważyła jeden przedmiot, biało-niebieski, który spadł z innego pojazdu na pojazd jadący przed samochodem kierowanym przez K. J. (1). Znamienne jest także to, że świadek w swej relacji nie mówiła o ominięciu przez ich samochód jakiegokolwiek przedmiotu leżącego na jezdni, a przecież wykonanie takiego manewru, przy prędkości pojazdu deklarowanej przez K. J. (1), byłoby odczuwalne przez każdego z pasażerów tego pojazdu, nawet w sytuacji nieobserwowania przedpola. Trafnie także Sąd Rejonowy stwierdził, że wersji zdarzenia prezentowanej przez K. J. (1) nie potwierdził żaden z pozostałych świadków, zaś na miejscu wypadku nie ujawniono żadnego z rzekomych worków na gruz. Zasadnie zatem Sąd Rejonowy nie obdarzył wiarygodnością zeznań K. J. (1) i K. J. (2) w zakresie rzekomego zasłonięcia szyby przedniej pojazdu przez jakikolwiek przedmiot pochodzący z samochodu kierowanego przez oskarżonego.

- na uwzględnienie nie zasługiwała także apelacja prokuratora w części, w której skarżący przekonywał, że odpowiedzialność karną za przedmiotowy czyn ponosi oskarżony bez względu na to, czy na samochód K. J. (1) spadł worek przewożony w samochodzie oskarżonego czy też nie. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo rozdzielił, a następnie ocenił dwa zagadnienia, tj. odpowiedzialność oskarżonego za niewłaściwe zabezpieczenie przewożonego ładunku (pojemnika typu mauser) i spowodowanie tym samym zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz odpowiedzialność za skutek w postaci obrażeń ciała doznanych przez uczestników zdarzenia. Analizując te zagadnienia należy stwierdzić, iż bezspornym pozostawało w sprawie, że oskarżony kierował samochodem W. (...), którym przewoził zbiornik o pojemności 1.000 litrów, umieszczony w metalowym stelażu, oraz że zbiornik ten spadł na jezdnię autostrady (...), zakłócając ruch pojazdów. Sąd Rejonowy prawidłowo także ustalił, że niewłaściwe zabezpieczenie ładunku doprowadziło do powstania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie było natomiast podstaw do przyjęcia, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przypisanie oskarżonemu występku z art. 177 § 1 kk. Dla przywołanego występku decydujące znaczenie ma takie zachowanie uczestnika ruchu, z którego wynika, że w sposób zawiniony naruszył on zasady postępowania z dobrem podlegającym ochronie prawnej, w tym przypadku zasady ruchu drogowego, których konsekwencją naruszenia był wypadek komunikacyjny. Przypisanie sprawstwa za ten czyn wymagałoby przyjęcia ustalenia nie tylko o naruszeniu przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, lecz również tego, że naruszenie to pozostawało w wymaganym związku przyczynowym ze skutkiem w postaci obrażeń ciała pokrzywdzonych, a nadto że skutek ten był objęty nieumyślnością oskarżonego w rozumieniu tego przepisu. W realiach niniejszej sprawy nie można przyjąć, aby zgromadzony materiał dowodowy dawał dostateczne podstawy do stanowczego ustalenia, że to właśnie ładunek spadający z pojazdu oskarżonego bezpośrednio doprowadził do podjęcia przez kierującego samochodem L. (...) działania, skutkującego zderzeniem pojazdów. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, upadek pojemnika na jezdnię był zauważalny dla innych uczestników ruchu drogowego z takim wyprzedzeniem, że byli w stanie podjąć skuteczne manewry obronne. Fakt, że jedynie K. J. (1) nie podjął skutecznych manewrów obronnych nie wskazuje na to, że został zaskoczony sytuacją drogową i nie miał możliwości uniknięcia wypadku, lecz – jak wskazał biegły – „

przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie kierującego ww. pojazdem K. J. (1), który nie utrzymał bezpiecznego odstępu za poprzedzającym go samochodem marki U. (...) niezbędnego do uniknięcia zderzenia w razie jego hamowania lub zatrzymania” (k. 265). Trafnie argumentował Sąd I instancji, iż błędne jest utożsamianie samego faktu, że niewłaściwie zabezpieczony ładunek spadł na jezdnię, z automatycznym przypisaniem oskarżonemu odpowiedzialności za każdy następny etap zdarzenia drogowego. Dla odpowiedzialności z art. 177 § 1 kk konieczne jest bowiem wykazanie wymaganej więzi przyczynowej pomiędzy naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu a skutkiem w postaci obrażeń ciała. Ustalenie samego wcześniejszego naruszenia zasad bezpieczeństwa nie zastępuje ustalenia tej więzi.

- w konsekwencji Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że zachowanie oskarżonego jedynie wyczerpało znamiona wykroczenia określonego w art. 86 § 1 kw, polegającego na spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez niewłaściwe zabezpieczenie przewożonego ładunku. Brak było natomiast dostatecznych podstaw do przypisania oskarżonemu skutku w postaci obrażeń ciała pokrzywdzonych, zgodnie z art. 177 § 1 kk. Dalej, wymierzona oskarżonemu kara grzywny w wysokości 5.000 zł również nie dawała podstaw do ingerencji Sądu Odwoławczego. Sąd I instancji uwzględnił charakter i okoliczności czynu, stopień naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz wynikające z zachowania oskarżonego zagrożenie dla innych uczestników ruchu. Kara ta pozostaje w granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego za wykroczenie z art. 86 § 1 kw i nie może zostać uznana za rażąco niewspółmierną.

- reasumując, argumentacja przedstawiona w apelacji sprowadzała się przede wszystkim do polemiki z dokonaną przez Sąd Rejonowy oceną materiału dowodowego. Skarżący nie wykazał natomiast, aby ocena ta była dowolna, niespójna, sprzeczna z zasadami wiedzy lub doświadczenia życiowego, bądź aby Sąd I instancji pominął istotne dla rozstrzygnięcia dowody lub okoliczności. W konsekwencji Sąd Odwoławczy uznał, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego są prawidłowe, a dokonana przez ten Sąd ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych przez art. 7 kpk.

- z tych wszystkich względów, wobec niezasadności zarzutów apelacji, Sąd Odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie opisu czynu wskazanego w akcie oskarżenia, skazanie Z. R. za czyn z art. 177 § 1 kk i wymierzenie mu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności na podstawie art. 177 § 1 kk z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 2 lat na postawie art. 69 § 1 i 2 kk zw. z art. 70 § 1 kk, orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w części na rzecz pokrzywdzonego K. J. (1) w kwocie 3.000 zł oraz na rzecz pokrzywdzonej K. J. (2) w kwocie 3.000 zł na podstawie art. 72 § 2 kk oraz zobowiązanie oskarżonego do pisemnego informowania sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 kk

Niezasadny

z uwagi na niezasadność podniesionego zarzutu, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok w całości

apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie podlegała uwzględnieniu; jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Konieczność umorzenia postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

-------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

II. o kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 2 kpw określając, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Zmiana