Kapitał początkowy wdowy? Renciścka bez nowych dowodów na przeliczenie

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2023r., wydanym w sprawie IV U 435/23 Sąd Okręgowy we Włocławku:

1. oddala odwołanie;

2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. B. A. kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt) w tym należny podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej K. G. z urzędu

Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:

K. G., urodzona (...), w okresach: od 23 kwietnia 1967r. do 16 lutego 1973r., od 22 września 1973r. do 7 stycznia 1974r. oraz od 6 grudnia 1974r. do 6 lipca 1985r. pozostawała w stosunku pracy. Od 7 lipca 1985r. ubezpieczona pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Decyzją z 16 lipca 2010r. organ rentowy ustalił K. G. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999r. w wysokości 76.686,28 zł. Podstawę wymiaru kapitału początkowego ustalono w wyniku pomnożenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 56,27 % przez kwotę 1.220,89 zł, tj. kwotę bazową. Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy uwzględnił okresy składkowe w wymiarze 16 lat, 2 miesiące, 13 dni. Do ustalenia wartości kapitału początkowego organ rentowy nie uwzględnił okresu pobierania przez ubezpieczoną renty z tytułu niezdolności do pracy, tj. okresu od 7 lipca 1985r. do 31 grudnia 1998r. Ubezpieczona nie zaskarżyła wydanej przez organ rentowy decyzji.

Od 1 maja 1993r. do 1 sierpnia 2003r. K. G. prowadziła działalność gospodarczą. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 30 czerwca 1993r. stwierdzono, że K. G. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie produkcji zniczy nie podlega od 1 czerwca 1993r. ubezpieczeniom społecznym. Ubezpieczona nie odwołała się od tej decyzji.

Na podstawie art. 27a ustawy o emeryturach i rentach z FUS, decyzją z 11 sierpnia 2010r. organ rentowy z urzędu dokonał przeliczenia K. G. renty na emeryturę, począwszy od 30 sierpnia 2010r., tj. od dnia ukończenia przez ubezpieczoną 60 roku życia. 23 grudnia 2010r. K. G. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o emeryturę. Decyzją z 5 stycznia 2011r. organ rentowy dokonał przeliczenia emerytury K. G. od 1 grudnia 2010r., tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Organ rentowy obliczył wysokość należnej ubezpieczonej emerytury zgodnie z art. 53 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w ten sposób, że do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjął dotychczasowa podstawę wymiaru świadczenia. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 56,27 %. Podstawa wymiaru obliczona przez wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (56,27 %) przez kwotę bazową (717,16 zł ) wyniosła 403,55 zł. Do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy uwzględnił 16 lat, 2 miesiące, 13 dni okresów składkowych. Kwota świadczenia po waloryzacji wyniosła 648,87 zł. Organ rentowy obliczył wysokość emerytury zgodnie z art. 26 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosiła 198340,62 zł. Średnie dalsze trwanie życia wyniosło 247,50 miesięcy. Wyliczona kwota emerytury wyniosła 801,38 zł. Organ rentowy wyliczył wysokość emerytury zgodnie z art. 183 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wobec osiągnięcia przez ubezpieczoną wieku emerytalnego w 2010r., wysokość emerytury od 18 lipca 2010r. wyniosła 70 % emerytury obliczonej na podstawie art. 53 ustawy emerytalnej (tj. 454,21 zł) i 30 % emerytury obliczonej na podstawie art. 26 ustawy emerytalnej (240,41 zł), tj. łącznie 694,62 zł. Organ rentowy nie podjął wypłaty obliczonej w ten sposób emerytury, albowiem jej wysokość była mniej korzystna od emerytury ustalonej decyzją z 11 sierpnia 2010r.

Ubezpieczona zaskarżyła powołane decyzje, domagając się zaliczenia okresu „aktywnego” prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, tj. od 1 maja 1993r. do 31 grudnia 1996r. Do odwołania ubezpieczona załączyła odręczne zestawienia wpływów ze sprzedaży towarów, zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, objętego zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów osób fizycznych za tok 1995-PIT i PIT-28A, za rok 1996 PIT-28, PIT 28A.

Wyrokiem z 30 czerwca 2011r. wydanym w sprawie IV U 1513/10 Sąd Okręgowy we Włocławku oddalił odwołania ubezpieczonej wskazując, że wysokość świadczenia została ustalona i obliczona przez organ rentowy w sposób prawidłowy, zaś ubezpieczona w żaden sposób nie wykazała, aby odprowadzała składki od prowadzonej działalności gospodarczej.

Wyrokiem z 27 czerwca 2012r. wydanym w sprawie III AUa 119/12 na skutek apelacji ubezpieczonej od powołanego wyroku Sądu Okręgowego we Włocławku, Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację K. G..

Następnie ubezpieczona składała kolejne wnioski o ponowne ustalenie kapitału początkowego i emerytury. Organ rentowy dokonywał stosownych przeliczeń.

28 lipca 2023r. K. G. złożyła w organie rentowym wniosek o ponowne obliczenie świadczenia emerytalno-rentowego z uwzględnieniem przeliczonego kapitału początkowego, domagając się doliczenia okresu prowadzenia działalności gospodarczej oraz doliczenie świadectwa szkoły zawodowej. Do wniosku ubezpieczona dołączyła kopie dokumentów w postaci świadectwa ukończenia (...) Szkoły Zawodowej z 24 czerwca 1967r. oraz odręczne zestawienia wpływów ze sprzedaży towarów, zeznanie o wysokości uzyskanego przychodu, objętego zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów osób fizycznych za tok 1995-PIT i PIT-28A, za rok 1996 PIT-28, PIT 28A. Kolejnym pismem ubezpieczona przedłożyła ponadto m.in. kopie zaświadczeń zakładu pracy o wysokości zarobków, świadectwa pracy, zaświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej.

23 sierpnia 2023r. organ rentowy wydał zaskarżone decyzje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie odrębne jakim jest postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (które – stosownie do art. 13 § 1 k.p.c. uregulowane jest w pierwszej kolejności przepisami Działu III tej ustawy) ma charakter kontrolny. Przedmiotem postępowania sądu pozostaje (stosownie do art. 476 § 2 i 477

9 k.p.c.) ocena merytorycznej prawidłowości konkretnej zaskarżonej decyzji organu rentowego, której przedmiot i zakres wyznacza zakres rozpoznania sprawy przez sąd. Sąd zatem nie ma w takim postępowaniu kompetencji do oceny, a tym bardziej weryfikacji innych decyzji organu rentowego (decyzji niezaskarżonych w ustawowym terminie, a tym bardziej – przy uwzględnieniu art. 365 i 366 k.p.c. – decyzji, które były już uprzednio – lub są przedmiotem oceny sądu w innym postępowaniu).

Wyznaczony takim zakresem postępowania, ustalony w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy stan faktyczny wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego oraz aktach sprawy IV U 1513/10. Dokumenty te nie były żaden sposób podważane. Przedłożone zaś przez ubezpieczoną do akt sprawy kopie dokumentów stanowiły w istocie powtórzenie dokumentów będących już w posiadaniu organu rentowego.

Ocena Sądu sprowadzała się do ustalenia kwestii, czy możliwym było – na skutek wniosku ubezpieczonej z 28 lipca 2023r. – przeliczenie wysokości kapitału początkowego i w konsekwencji emerytury ubezpieczonej.

W tym zakresie wskazać należy, iż kapitał początkowy ubezpieczonej niewątpliwie ustalony był już uprzednio decyzjami organu rentowego. Ponowne zaś jego ustalenie (podobnie jak przeliczenie emerytury) możliwe jest w okolicznościach określonych w art. 114 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1251), zgodnie z art.175 ust. 4 tej ustawy. Okolicznościami tymi są: przedłożenie po uprawomocnieniu się decyzji nowych dowodów lub ujawnienie okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość, a nadto sytuacje, gdy decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja została wydana na skutek świadomego wprowadzenia w błąd organu rentowego przez osobę pobierającą świadczenie, decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone, zmienione albo stwierdzono jego nieważność, przyznanie świadczeń lub nieprawidłowe obliczenie ich wysokości nastąpiło na skutek błędu organu rentowego.

W przedmiotowej sprawie wraz z wnioskiem o ponowne obliczenie świadczenia emerytalnego z uwzględnieniem przeliczonego kapitału początkowego ubezpieczona nie przedłożyła jakichkolwiek nowych dowodów, ani tym bardziej nie wskazała nowych, nieuwzględnianych uprzednio przez organ rentowy okoliczności. Brak przy tym jakichkolwiek podstaw do uznania, by dotychczasowe decyzje organu rentowego wydane zostały na skutek błędu organu rentowego. Jednocześnie, jak wskazano na wstępie, Sąd w przedmiotowym postępowaniu nie miał możliwości weryfikacji prawidłowości decyzji niezaskarżonych przez stronę (takich jak decyzja z 30 czerwca 1993r. o niepodleganiu przez K. G., jako osobę prowadząca działalność gospodarczą w zakresie produkcji zniczy, ubezpieczeniom społecznym od 1 czerwca 1993r. czy decyzji z 16 lipca 2010r. o ustaleniu kapitału początkowego), a tym bardziej – decyzji, które były już przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Sąd Okręgowy, a następnie Sąd Apelacyjny, tj. decyzji z 11 sierpnia 2010r. o przyznaniu ubezpieczonej emerytury oraz z 5 stycznia 2011r. o przeliczeniu emerytury. Tymczasem dokumenty przedłożone wraz z wnioskiem o ponowne przeliczenie świadczenia, wskutek którego organ rentowy wydał będące przedmiotem rozpoznania zaskarżone decyzje, były już przedmiotem zarówno analizy organu rentowego, jak i w zakresie prowadzenia przez ubezpieczoną działalności gospodarczej od 1993r. – przez Sąd Okręgowy we Włocławku oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku. W tym zakresie ponownie wypada wskazać jedynie, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, okresem składkowym jest okres ubezpieczenia, przy czym – na podstawie art. 5 ust. 4 powołanej ustawy – przy ustalaniu prawa do emerytury dla płatników składek zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenia emerytalne i rentowe nie uwzględnia się okresu, za który nie zostały opłacone składki, mimo podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w tym okresie. W oparciu o art. 5 ust. 5 ustawy, powołany przepis znajduje zastosowanie odpowiednio do ubezpieczonych zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne za okres przypadający przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 1999r.). Tym samym warunkiem zaliczenia ubezpieczonej spornego okresu do okresu ubezpieczenia było ustalenie, że odprowadziła wówczas należne składki na własne ubezpieczenie społeczne. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 13 ust. 4 i art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 4 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 497) osoby prowadzące pozarolnicza działalność gospodarczą podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym od dnia rozpoczęcia do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności i z tego tytułu same obliczają o przekazują co miesiąc składki. Osoby mające ustalone prawo do renty i prowadzące pozarolnicza działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym obowiązkowo począwszy od 1 stycznia 2008r., a to na podstawie art. 9 ust. 4c ustawy systemowej. W okresie prowadzenia przez ubezpieczoną działalności gospodarczej, tj. od 1 maja 1993r. do 1 sierpnia 2003r. przepisy (art. 2 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 1976r. o ubezpieczeniu osób prowadzących działalność gospodarczą, art. 9 ust. 5 w zw. z art. 9 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) stanowiły o dobrowolnym podleganiu ubezpieczeniom z tytułu działalności gospodarczej przez osoby mające ustalone uprawnienia do renty i emerytury. Tym samym w spornym okresie ubezpieczona, jako osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie miała obowiązku odprowadzania składek na własne ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Mogła podlegać takim ubezpieczeniom dobrowolnie i wówczas, gdyby odprowadzała składkę, okres ten podlegałby zaliczeniu do stażu ubezpieczeniowego zgodnie z powoływanym już art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Jak jednak ustalił Sąd Okręgowy we Włocławku w sprawie IV U 1513/10 (i co następnie potwierdził Sąd Apelacyjny w Gdańsku), K. G. nie wykazała odprowadzania owych składek. Jednocześnie w ramach niniejszego postępowania ubezpieczona również nie przedstawiła żadnych dowodów mających powołaną okoliczność wykazać, poprzestając na powoływaniu się na poczucie skrzywdzenia przez organ rentowy, który ustalając, że ubezpieczona nie podlega ubezpieczeniu społecznemu, nie poinformował jej o skutkach zaniechania opłacania składek emerytalno-rentowych. Z takim stanowiskiem ubezpieczonej nie sposób jednak się zgodzić. Organ rentowy ma bowiem obowiązek stosownego pouczenia strony, jednak jedynie w zakresie wydawanej decyzji - nie zaś wynikających z niej dalszych konsekwencji, czy też wręcz w zakresie udzielania porad prawnych co do dalszych możliwych działań strony. To na stronie bowiem spoczywa ciężar dbałości o własne interesy, w szczególności w sytuacji prowadzenia własnej działalności gospodarczej.

Tym samym też stwierdzić należy, iż stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji żądanie przeliczenia kapitału początkowego (w sytuacji także niewątpliwego braku pozostałych okoliczności wskazanych w art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) nie opierało się na okolicznościach wskazanych w powołanej regulacji, co oznacza również brak podstaw do ponownego ustalenia wysokości emerytury ubezpieczonej.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są pozbawione wad tak faktycznych, jak i prawnych. Mając na uwadze powyższe rozważania, odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 23 sierpnia 2023r. (znak:(...)) oraz z 23 sierpnia 2023r. (znak: (...)) jako bezzasadne podlegało oddaleniu stosownie do art. 477

(

14) § 1 k.p.c., o czym orzeczono w punkcie pierwszym uzasadnianego orzeczenia. Nie stwierdzono bowiem żadnych podstaw do uwzględnienia odwołania.

Odnośnie natomiast rozstrzygnięcia o kosztach nieopłaconej przez ubezpieczoną pomocy prawnej udzielonej jej przez adwokata ustanowionego z urzędu należy zaznaczyć, iż zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy z 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2022 r. poz. 1184) przedmiotowe koszty - w braku podstaw do obciążenia tymi kosztami (jak w przedmiotowej sprawy) strony przeciwnej - ponosi Skarb Państwa. Stosownie do unormowania zawartego w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2023 r. poz. 2631) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z postanowieniami powołanego rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (§ 3 rozporządzenia). Należy także dodać, iż zgodnie treścią § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty za czynności z tytułu zastępstwa procesowego sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług. Stąd, wobec wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonej z urzędu, zawierającego oświadczenie, że koszty nie zostały zaspokojone w żadnym zakresie, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji uzasadnianego wyroku. Uwzględniając przy tym treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia 2023r. (SK 53/22) wysokość wynagrodzenia w przedmiotowej sprawie ustalono (przy uwzględnieniu nakładu pracy, a nade wszystko stopnia zawiłości sprawy, według stawki minimalnej) stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

Powyższy wyrok zaskarżyła w punkcie 1 ubezpieczona, która zarzucała zaskarżonemu wyrokowi:

1/ Naruszenie art. 227 w związku 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez brak ustalenia okoliczności faktycznych sprawy tj. czy w momencie zakończenia podleganiu składkom emerytalnym organ rentowy zapoznał ją z decyzja o niepodleganiu naliczania tego okresu do emerytury - mimo wniosku dowodowego powódki w tym zakresie.

2/ naruszanie art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki od jego zastosowania

3/ naruszenie art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie pomimo, iż okoliczności sprawy wynika, że należało doliczyć ten okres.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wnosiła o 1/ orzeczenie zgodnie z powództwem, ewentualnie uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd I instancji.

2/ zasądzenie od Pozwanego kosztów postępowania.

3/ Zwolnienie Wnioskodawczym z ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego ze względu na jej sytuacje materialną.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja K. G. nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikające z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił też błędów w rozumowaniu w zakresie zarówno ustalonych faktów, jak też ich kwalifikacji prawnej. Sąd Apelacyjny podziela argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne nie znajdując tym samym podstawy do ponownego przytaczania dokonanych już ustaleń faktycznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 5 listopada 1998r., sygn. I PKN 339/98, opubl. OSNAPiUS z 1999 r., z. 24, poz. 776).

W kontekście powyższego zważyć należy, że nie zasługiwał na uwzględnienie podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 227 i art. 233 k.p.c. Do naruszenia powyższego przepisu mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby apelujący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, LEX nr 172176).

Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia powyższych reguł, albowiem jeżeli z określonego materiału dowodowego wyprowadza on wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., I ACa 513/05, LEX nr 186115). Taka sytuacja w analizowanej sprawie nie miała miejsca.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy ubezpieczona swoim wniosku z dnia 28 lipca 2023r. przedstawiła jakiekolwiek nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 114 FUS. , skoro przedmiotem obydwu wydanych rzez organ rentowy decyzji z dnia 23 sierpnia 2023r. była odmowa ponownego ustalenia zarówno wysokości kapitału początkowego, jak i wysokości emerytury. Postępowanie administracyjne w zakresie ponownego ustalania wysokości świadczeń z ubezpieczenia społecznego jest regulowana przepisem art. 114 FUS, jeżeli wydana wcześniej decyzja organu jest prawomocna.

Niezasadnie skarżąca podnosi jakoby sąd nie dokonał istotnych ustaleń faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Trafnie sad ustalił, iż decyzja z dnia 30 czerwca 1993r. została skutecznie doręczona ubezpieczonej – k. 8 i 24 a.s. – w zakresie, w jakim organ rentowy stwierdził brak jej podlegania ubezpieczeniom społecznym jako producenta zniczy. Oprócz twierdzeń, brak było jakichkolwiek okoliczności nowych w niniejszej sprawie, które mogłyby zmienić ten stan prawny, a dodatkowo należy tylko wskazać, iż sąd I instncji nie musiał, ale na marginesie sprawy wyjaśniał kwestie prawne z tym związane ubezpieczonej.

Błędnie twierdzi skarżąca, iż jeżeli istnieje obowiązek odprowadzenia składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej , to ten obowiązek można scedować na organ rentowy. Takie twierdzenia nie mają żadnego prawnego umocowania.

A zatem konkludując, przedmiotem sprawy była ocena wystąpienia okoliczności określonych przepisem art. 114 Fus, a skoro takie w sprawie nie wystąpiły, wyrok odpowiadał prawu. Mając powyższe na uwadze Sad Apelacyjny na mocy art. 385 kpc orzekł, jak w wyroku.

SSA Daria Stanek