Apelacja spółki przeciwko bankowi oddalona, nie odzyska odsetek i prowizji z kredytu

Pozwem z dnia 10 stycznia 2024 roku D..pl (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. wystąpiła przeciwko (...) Kasie (...) Bankowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w E. o zapłatę kwoty 5.196,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu wskazano, że dochodzona kwota stanowi zapłacone przez kredytobiorcę odsetki umowne kredytu w okresie od dnia zawarcia umowy do dnia 18 kwietnia 2023 roku w kwocie 4.568,41 złotych oraz spłaconą część prowizji w wysokości 628,25 złotych. Dochodzona wierzytelność została przez powoda nabyta od pierwotnego wierzyciela w drodze umowy przelewu wierzytelności.

W dniu 24 maja 2024 roku (...) Kasa (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w E. złożyła odpowiedź na pozew, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że potwierdza fakt zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki. Natomiast zakwestionowała powództwo co do zasady jak i co do wysokości. Podniosła zarzut braku legitymacji czynnej powoda oraz zarzut nieskuteczności oświadczenia o skorzystaniu z instytucji art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim zarówno z przyczyn formalnych (uchybienie terminowi prekluzyjnemu przewidzianemu w ustawie) jak i merytorycznych.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2025 roku Sąd Rejonowy dla łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygn. akt III C 82/24 z powództwa D..pl (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. przeciwko (...) Kasie (...) Bankowi (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w E. o zapłatę:

1. oddalił powództwo;

2. zasądził od D..pl (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. rzecz (...) Kasy (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w E. kwotę 1.817,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu – wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła pozwana zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. art. 177 § 1 pkt 3

1 k.p.c. w zw. z art. 267 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy zawisłych przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej za sygnaturą C-566/24, które dotyczy istoty niniejszego postępowania, tj. oceny czy Pozwana w świetle art. 3 lit. j) i I) Dyrektywy PE i Rady nr 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsumencki (dalej

„Dyrektywa”) pojęcie „kwoty wypłaconej”, od której możliwe jest stosowanie stopy oprocentowania, obejmuje również kredytowane koszty kredytu, potrącone przez Pozwaną przed uruchomieniem kredytu na swoją rzecz,

2. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6), 7), 8), 10) i 16) Ustawy w zw. z art. 22 i art. 23 Dyrektywy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż naruszenia podnoszone przez Powoda nie uzasadniają zastosowanie tak doniosłej sankcji kredytu darmowego, gdyż byłaby ona nieproporcjonalna,

3. art. 45 ust. 1 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sankcja kredytu darmowego dot. niewykonania lub nieprawidłowego wykonania obowiązków informacyjnych, a zatem jeżeli Pozwana wskazała zasady wcześniejszej spłaty kredytu czy (...) to nie może być mowy o ich naruszeniu,

4. art. 5 pkt 10) Ustawy w zw. art. 3 lit. j) Dyrektywy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6), 7) i 10) Ustawy i art. 45 ust. 1 Ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż kredytodawca jest uprawniony do stosowania stopy oprocentowania - a zatem naliczania odsetek umownych - również od finansowanych kosztów kredytu, które bezspornie nie zostały udostępniane konsumentowi i potrącone przed wypłatą całkowitej kwoty kredytu,

5. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6) Ustawy i art. 5 pkt 10) Ustawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż Powód był uprawniony do zastosowania stopy oprocentowania wobec kredytowanej prowizji i informacja ta nie została zatajona przed konsumentem,

6. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7) Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Pozwana w sposób prawidłowy określiła stawkę (...), skoro faktycznie wliczyła do kosztu kredytu odsetki od kredytowanej prowizji,

7. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 8) Ustawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że Pozwana prawidłowo określiła zasady spłaty kredytu w § 1 umowy oraz w drodze wydania harmonogramu spłaty kredytu,

8. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6) i 10) Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż Pozwana w sposób prawidłowy poinformowała konsumenta o kosztach prowizji i zasadach ich zmiany,

9. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 10) Ustawy poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż Pozwana w sposób jasny i zrozumiały wyszczególniła przesłanki zasad zmiany opłat i prowizji w § 3 ust. 2 umowy kredytu, a zatem wykonała w/w obowiązek informacyjny z Ustawy, w sytuacji, gdy (...) w wyroku z dn. 13 lutego 2025 r.. C-472/23, wydanym w sprawie przeciwko (...) S.A. (!), przesadziło wagę w/w obowiązku i możliwość zastosowania sankcji kredytu darmowego w zw. z nienależytym określeniem zasad zmiany opłat,

10. art. 45 ust. 1 Ustawy w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 10) i 16) Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż Pozwana w sposób prawidłowy określiła procedury rozliczenia z konsumentem w przypadku wcześniejszej całkowitej spłaty kredytu, które to naruszenie skutkowało uznaniem, iż w sprawie brak podstaw do zastosowania sankcji kredytu darmowego, o której mowa w art. 45 ust. 1 Ustawy,

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o:

1. zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez zasądzenie od Pozwanej na rzecz Powoda kwoty 5.196,66 złotych (pięć tysięcy sto dziewięćdziesiąt sześć złotych i 66/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 19 grudnia 2023 roku do dnia zapłaty,

2. zasądzenie od Pozwanej na rzecz Powoda zwrotu kosztów procesu za obydwie instancje, w tym: opłaty od pozwu, opłaty od apelacji, opłaty skarbowej, kosztów zastępstwa procesowego sprawowanego przez radcę prawnego.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o:

1. odrzucenie apelacji jako wniesionej przez osobę nieumocowaną do reprezentowania Powoda;

a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, pozwany wniósł o:

2. oddalenie apelacji w całości, jako oczywiście bezzasadnej,

3. zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych,

4. oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania.

Sąd Okręgowy dodatkowo ustalił:

Pismem wniesionym do Sądu w dniu 14 maja 2026 r. (data z prezentaty) strona powodowa zgłosiła następcę prawnego i pełnomocnika po stronie powoda. W piśmie procesowym powód wskazał, że spółka działająca pod firmą (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w E., jako spółka przejmująca, przejęła cały majątek spółki pod firmą (...).pl (...) Spółka z o.o. w trybie art. 492 § 1 pkt 1) w zw. z art. 516 § 1 k.s.h., będącej spółką przejmowaną, w trybie uproszczonej procedury połączenia przez przejęcie. Na podstawie art. 494 § 1 pkt 1 k.s.h. spółka (...) Spółka Akcyjna, jako spółka przejmująca, wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej, tj. ZwrotyBankowe.pl (...) Sp. z o.o. Z uwagi na zakończoną procedurę połączenia, spółka (...).pl (...) Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców z dniem 24 marca 2026 r. (wpis ma charakter nieprawomocny). W związku z przytoczonym, (...) Spółka Akcyjna zgłosiła się jako następca prawny po stronie Powoda, zatwierdzając wszystkie dotychczasowe czynności Powoda, oświadczając, że w całości podtrzymuje apelację wywiedzioną przez poprzednika prawnego.

Postanowieniem wydanym dnia 20 maja 2026 r. na rozprawie apelacyjnej w sprawie o sygn. akt III Ca 2180/25 Sąd Okręgowy:

1. zawiesił postepowanie w sprawie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c.;

2. podjął postepowanie w sprawie z udziałem następcy prawnego (...).pl (...) Sp. z o.o. – (...) S.A. z siedzibą w E..

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym.

Na wstępie wskazać trzeba, że w myśl art. 505

13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505

9 § 1

1 i 2 k.p.c.

(tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55). Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.

Należy podkreślić, że z obowiązku uregulowanego w art. 378 § 1 k.p.c. nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji stanowią jedynie niczym nie uprawnioną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, na podstawie której powódka upatruje możliwości zmiany niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.

W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2

1 pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

Wskazać należy, że brak było podstaw do postulowanego przez skarżącego zawieszenia postępowania apelacyjnego.

Zgodnie z art. 177 § 1 pkt 3

1 k.p.c. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu (zawieszenie fakultatywne z urzędu), jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym albo Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. O tak rozumianej zależności między rozpoznawaną sprawą a innym postępowaniem można mówić tylko wtedy, gdy treść innego orzeczenia będzie stanowić konieczny element podstawy rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnego danej sprawy cywilnej (zob., np. postanowienie SN z 30 listopada 2000 r., I CKN 309/00, Legalis). Orzeczenie to musi mieć charakter prejudycjalny, a zatem ma stanowić „przedsąd” dla rozpoznawanej sprawy, a jego treść, pośrednio poprzez powagę rzeczy osądzonej, ma kształtować treść rozstrzygnięcia (tak, słusznie SN w wyroku z 16 listopada 2012 r., III CSK 42/12, Legalis).

W przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka prejudycjalności pomiędzy niniejszą sprawą a wynikiem postępowań, które wskazano we wniosku o zawieszenie postępowania apelacyjnego. Nie ma wprawdzie wątpliwości, że w wyniku pytań wskazanych przez skarżącego (...) ma zająć się zagadnieniami, które będą analizowane również w niniejszej sprawie. Nie oznacza to jednak, że wpływ orzeczenia czy orzeczeń (...) będzie miał dla niniejszej sprawy charakter przedsądu. Stan faktyczny spraw nie jest identyczny. Po stronie pozwanej występują różne podmioty, analizie podlegają zapisy różnych umów. Także pytania prawne, na które powołuje się skarżący mają różne zakresy i poziom szczegółowości. Trudno przyjąć, że udzielone przez (...) odpowiedzi ostatecznie przesądzą o sposobie interpretacji art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Mogą natomiast stanowić podstawę kolejnych kroków w rozwijaniu orzecznictwa krajowego. Sytuacja zbliżona jest do tej, która ma miejsce w przypadku spraw dotyczących abuzywności postanowień umownych w tzw. „kredytach frankowych”, w których orzecznictwo krajowe i europejskie kształtuje się od lat. W sprawach tych nie raz była pokusa zawieszenia postępowań sądowych do czasu wydania przez (...) kolejnego orzeczenia, a później i tak okazywało się, że pojawiały się nowe zagadnienia i interpretacje prawne.

Konkludując – nie można zgodzić się ze skarżącym, że z faktu, iż pytania prejudycjalne we wskazanych przez niego sprawach dotyczą bezpośrednio art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim wynika identyczność przedmiotu spraw. Podstawa prawna jest ta sama, ale podstawy faktyczne roszczeń nie są identyczne. Rozstrzygnięcia (...) nie przesądzą prejudycjalnie o sposobie zastosowania art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim w realiach podstawy faktycznej niniejszej sprawy.

Przechodząc zaś do oceny wywiedzionej w sprawie apelacji, na wstępie należy wskazać, że Sąd Okręgowy akceptuje w całości i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy oraz dokonaną przez niego ocenę dowodów, tym samym zgodnie z treścią art. 387 § 2

1 pkt 1 k.p.c. nie zachodzi konieczność ich ponownego przytaczania.

Idąc dalej, podkreślenia wymaga, że z obowiązku wynikającego z art. 378 § 1 k.p.c. nie wynika konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia.

Sąd Rejonowy rozważył cały zgromadzony materiał dowodowy, nie dopuszczając się w tej mierze żadnej dowolności. Rozumowaniu Sądu nie sposób zarzucić sprzeczności z zasadami logicznego myślenia, wskazaniami wiedzy oraz doświadczeniem życiowym, stąd dokonana przez Sąd ocena zebranych w sprawie dowodów nie wykracza poza granice określone w art. 233 § 1 k.p.c.. Ocenie podlegała bowiem treść umowy, którą to ustalono w oparciu o przedłożone dokumenty. Faktem istotnym dla rozstrzygnięcia było ponadto postępowanie kredytodawcy na etapie kontraktowym przed zawarciem umowy, w zakresie wykonania obowiązku informacyjnego. Należy jednak zauważyć, że ocena, czy postanowienia umowy naruszają przepisy ustawy o kredycie konsumenckim odnosi się do rozważań prawnych a nie sfery ustaleń faktycznych.

Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie naruszył również Sąd Rejonowy przepisów prawa materialnego.

Odniósł się w uzasadnieniu szczegółowo do kwestii i zarzutów podnoszonych przez strony, przyjmując za prawidłowy pogląd, że w przedmiotowej umowie nie doszło do naruszenia wymienionych w pozwie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim, które pozwalałyby na skorzystanie z uprawnienia przewidzianego w art. 45 ust. 1 u.k.k.

Strona skarżąca wywodzi, że postanowienia umowy pożyczki naruszały w szczególności art. 30 ust. 1 pkt 6, 7, 8, 10 i 16 u.k.k., żadna jednak z przywołanych przez nią w pozwie i apelacji potencjalnych podstaw, mających uzasadniać zastosowanie sankcji kredytu darmowego, nie zaistniała w sprawie niniejszej, jak trafnie uznał Sąd I instancji, który dokonał w tym względzie wnikliwej oceny treści umowy pod kątem jej zgodności z art. 30 ust. 1 u.k.k.

Art. 30 u.k.k. wskazuje obowiązkowe dane, które powinny być zawarte w umowie o kredyt konsumencki.

Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, umowa wyraźnie wskazywała wymagane powołaną regulacją dane. Bank w sposób jasny i precyzyjny wskazał roczną rzeczywistą stopę oprocentowania kredytu i całkowitą kwotę do zapłaty. Z analizy postanowień umowy w sposób jasny i czytelny wynika, jakie są zasady wcześniejszej spłaty kredytu. Jednocześnie należy wskazać, że sposób rozliczenia kredytu w przypadku wcześniejszej spłaty wynika wprost z art. 49 ust. 1 u.k.k.. Kredytodawca określił również, w sposób niebudzący wątpliwości, wysokość kwoty, która miała zostać przekazana na podstawie tego stosunku prawnego kredytobiorcy oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez kredytobiorcę na dzień zawarcia umowy. Z umowy wynika jaka jest całkowita kwota kredytu (bez kredytowanych kosztów kredytu) oraz kwota całkowitego kosztu kredytu.

Sąd Okręgowy podziela także stanowisko, zgodnie z którym prowizja stanowi obok odsetek kapitałowych dodatkowe wynagrodzenie kredytodawcy za faktyczną gotowość do wykonania umowy kredytowej i wydania kredytobiorcy na jego żądanie określonej sumy kredytu. Wykonanie to następuje w wyniku skorzystania przez kredytobiorcę z sumy kredytu w sposób wskazany w umowie kredytowej, tj. transferu tej sumy do majątku kredytobiorcy. Obowiązek zapłaty tej prowizji może powstać już w chwili oddania przez bank sumy kredytu do dyspozycji kredytobiorcy. Jeśli tak skonstruowana jest umowa, a kredytodawca na te warunki przystaje i zdecyduje się na zapłatę prowizji nie ze środków własnych, które by przekazał bankowi, lecz ze środków, o których udostępnienie umówił się z bankiem, to środki przekazane na ten cel kredytobiorcy zwiększają jego zadłużenie kredytowe, które powinno być spłacone zgodnie z harmonogramem i z obciążeniem odsetkowym uzgodnionym przez strony (porównaj – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2023 roku, I CSK 4175/22, publikowany na stronie internetowej Sądu Najwyższego).

Nie ma przeszkód prawnych, aby kwota udzielonego kredytu została powiększona o ustaloną kwotę prowizji. Przez kwotę wypłaconą należy bowiem rozumieć całą kwotę przekazaną przez bank do dyspozycji kredytobiorcy, zatem zawierającą w sobie także kwotę skredytowanej prowizji. Natomiast sposób rozdysponowania tej kwoty przez kredytobiorcę zależy od stron i treści umowy kredytowej.

Podkreślenia wymaga, że celem sankcji kredytu darmowego jest pozbawienie kredytodawcy prawa do pobierania odsetek i innych opłat określnych w umowie z tytułu udzielonego kredytu za naruszenie obowiązków informacyjnych. Opłatami należnymi za udzielony kredyt są koszty wchodzące w skład całkowitego kosztu kredytu. Sankcja ta w daleko idący sposób modyfikuje zatem treść stosunku prawnego łączącego kredytodawcę z konsumentem na niekorzyść tego pierwszego. Co do zasady przepisy sankcjonujące dane postępowanie winny być możliwie ściśle interpretowane, nie pozwalając na pojawienie się obszarów niepewności prawnej. Sankcja kredytu darmowego sprowadza się do pozbawienia kredytodawcy przychodów z tytułu określonego kredytu konsumenckiego, czyli utraty zarobku planowanego w ramach danej transakcji. Dlatego też stosowanie tej instytucji powinno być poprzedzone szczególną analizą okoliczności konkretnej sprawy.

Odnosząc się do kwestii zasadności zarzutu dotyczącego dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny wykonania przez bank obowiązku informacyjnego, jaki skarżący wywodzi z treści art. 30 ust. 1 pkt. 10 u.k.k. w związku z art. 30 ust. 1 pkt. 16 u.k.k., nie można się zgodzić, że ustawodawca wymaga poinformowania konsumenta o sposobie wyliczenia kwoty, o jaką zostaną obniżone koszty pożyczki w przypadku jej przedterminowej spłaty. Oczekiwania strony powodowej, sprowadzające się w istocie do próby kreowania obowiązku wskazywania matematycznego wzoru pozwalającego obliczyć wysokość kwoty przypadającej do zwrotu w takim wypadku, nie są zasadne. Dyrektywa 2008/48/UE wymaga jedynie w art. 10 ust. 2 lit. r), by w umowie o kredyt w sposób jasny i zwięzły określano „prawo do przedterminowej spłaty oraz procedurę przedterminowej spłaty, a także, w stosownych przypadkach, informację dotyczącą prawa kredytodawcy do otrzymania rekompensaty i sposobu jej ustalania”. Odnotować trzeba, że w przywoływanym w uzasadnieniu apelacji wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE, wydanym w sprawie C-33/20, odniesiono się nie do zagadnienia obniżenia kosztów kredytu przy wcześniejszej spłacie, ale do kwestii kompensaty przysługującej kredytodawcy za przedterminową spłatę kredytu, to jest świadczenia dodatkowo obciążającego konsumenta w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu, co do którego przywołany przepis dyrektywy 2008/48/UE wprost ustanawia wymóg poinformowania konsumenta o sposobie jego ustalania, choć w przywołanym orzeczeniu Trybunał zaznaczył, że i w tym wypadku nie istnieje wymóg przedstawienia w umowie arytmetycznego wzoru jej obliczenia. Warto dostrzec, że dyrektywa 2008/48/UE stawia większe wymagania – co zrozumiałe – w zakresie szczegółowości informacji o uprawnieniu kredytodawcy do otrzymania rekompensaty, natomiast w kwestii przedterminowej spłaty wymaga się jedynie poinformowania konsumenta o prawie do jej dokonania oraz określenia związanej z tym procedury – a zatem sposobu wykonania przedterminowej spłaty. Nie inaczej reguluje to art. 30 ust. 1 pkt 16 i 17 u.k.k., gdzie również konsekwentnie wprowadzono owo rozróżnienie obowiązków informacyjnych. Wbrew twierdzeniom omawianego zarzutu, pojęcie procedury wcześniejszej spłaty kredytu nie jest tożsame z pojęciem sposobu ustalenia wysokości prowizji podlegającej zwrotowi, ponieważ przez procedurę należy rozumieć sposób postępowania, „określone reguły postępowania w jakiejś sprawie, zwykle o charakterze urzędowym lub prawnym”; nie chodzi tu zatem o skutki przedterminowej spłaty kredytu, lecz o informację o działaniach, jakie winny być podjęte celem spłaty kredytu przed terminem.

Mając powyższe na uwadze, w realiach przedmiotowej sprawy, nie sposób uznać, aby względem kredytobiorcy doszło do naruszenia jakichkolwiek obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o kredycie konsumenckim.

Wobec powyższego apelacja podlegała oddaleniu, a to na podstawie art. 385 k.p.c..

O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 98 § 1, 1

1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów, jako strony wygrywającej postępowanie apelacyjne kwotę 900 zł, na którą złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego (§ 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).

Biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika pozwanego, jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności fakt, iż w toku postępowania apelacyjnego nie było prowadzone postępowanie dowodowe, zaś apelacja została rozpoznana na jednym terminie rozprawy, brak było podstaw do ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika powoda w wysokości innej niż minimalna, przewidziana przepisami wyżej wskazanego rozporządzenia.