Powódka przegrała spór o 3493 zł za najem ładowarek i zapłaci 917 zł

Pozwem z dnia 30 lipca 2025 roku powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w F. domagał się zasądzenia od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (1) kwoty 3.493,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi: od kwoty 1.131,60 zł od dnia 26 maja 2023 roku do dnia zapłaty, od kwoty 2.361,60 zł od dnia 8 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu.

W uzasadnieniu wskazał, że nabył od I. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...), powierniczo wierzytelność wynikającą z faktur VAT: nr (...) z 11 maja 2023 roku oraz nr (...)/(...) z dnia 8 maja 2024 roku. Twierdził, że pozwana spółka złożyła u cedenta zamówienie na usługę najmu ładowarki teleskopowej S. (...) (1) oraz serwisu ładowarki S. (...) (3). Usługa została wykonana, zaś pozwany nie uregulował należności wynikających z faktur. Powód poinformował pozwanego o cesji wierzytelności i wezwał go do zapłaty, pismem z 21 listopada 2024 roku, co nie spowodowało zamierzonego skutku.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 12 sierpnia 2025 roku w sprawie (...)25 upr. Sąd Rejonowy w Kielcach V Wydział Gospodarczy uwzględnił żądanie pozwu w całości (k. 25).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 28 sierpnia 2025 roku pozwany zaskarżył w całości nakaz zapłaty i wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwany zakwestionował dochodzone roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do jego wysokości. Podniósł również zarzut braku legitymacji czynnej poprzez brak wykazania ważności i skuteczności umowy powierniczego przelewu wierzytelności. Wskazał, że dowód z faktury jest dowodem z dokumentu prywatnego, przez co nie stanowi bezpośredniego dowodu zawarcia umowy. Odnosząc się do najmu ładowarki S. (...) (1), pozwany stwierdził, że doszło do całkowitego rozliczenia należności z tytułu wykonanej usługi, o czym świadczy skorygowana faktura VAT nr (...), w której nazwa usługi została wskazana jako „Zakończenie wynajmu S. (...) (1) wraz z usunięciem wszelkich usterek i naprawami. Ostateczne rozliczenie najmu”. Odnosząc się zaś do kwestii ładowarki S. (...) (3), pozwany potwierdził fakt zawarcia umowy najmu, jednakże zanegował, aby zlecił I. N. wykonanie serwisu urządzenia. Wskazał, że koszty utrzymania rzeczy najętej w stanie przydatnym do umówionego użytku obciążały wynajmującego (k. 31-33).

W piśmie procesowym z dnia 24 września 2025 roku powód podkreślił, że udowodnił zawarcie umowy cesji powierniczej. Potwierdził, że faktura VAT nr (...) z dnia 25 kwietnia 2024 roku została uregulowana w całości przez pozwanego, zaprzeczył jednak, aby stanowiła ona końcowe rozliczenie stron, bowiem strony rozliczały się miesięcznie i nie było potrzeby takich podsumowań. Sprecyzował, że faktura VAT nr (...) dotyczy rozwiązania problemu eksploatacyjnego, który powinien rozwiązać operator ładowarki z ramienia pozwanego. Wywodził także, że faktura VAT nr (...) obejmuje należność za 3 dni eksploatacji ładowarki ponad umówiony okres trwania umowy. Wskazał, że pozwany zadeklarował, że ładowarka była przez niego wykorzystywana od 14 stycznia 2024 roku, podczas kiedy w rzeczywistości prace za jej pomocą wykonywano od 11 stycznia 2024 roku (k. 49-50).

Na rozprawach w dniach: 31 marca 2026 roku i 11 sierpnia 2026 roku strony wnosiły i wywodziły, jak dotychczas (k. 135, 141).

Sąd ustalił, co następuje:

I. N., prowadzący działalność gospodarczą pod (...), współpracował z pozwanym Przedsiębiorstwem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (2) i wynajmował mu maszyny budowlane. W grudniu 2022 roku doszło między nimi do zawarcia umowy najmu ładowarki teleskopowej S. (...) (3), a w marcu 2023 roku – ładowarki teleskopowej S. (...) (1). Obydwie maszyny były wynajmowane do kwietnia 2024 roku. Strony umowy rozliczały się z najmu miesięcznie.

dowód: umowa najmu nr (...) z 30 marca 2023 roku (k. 55), zeznania prezesa zarządu pozwanego S. Z. (1) (k. 84-90), zeznania świadków: K. H. (wcześniej G.) (k. 92-94, 141v), I. Ł. (k. 96- 98, 141v), częściowe zeznania świadka I. N. (k. 111-114),faktura VAT nr (...) z dnia 1 grudnia 2023 roku (k. 53), faktura VAT nr (...) z 31 stycznia 2024 roku (k. 54).

Gdy w wynajmowanej ładowarce występowały usterki, pozwany zgłaszał je wynajmującemu, który dokonywał stosownych napraw.

Ł. 20 kwietnia 2023 roku pozwany zgłosił I. N. awarię maszyny S. (...) (3). Wynajmujący wysłał na miejsce pracowników serwisu, którzy dokonali naprawy. W dniu 11 maja 2023 roku I. N. wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 1.131,60 zł tytułem zwrotu kosztów naprawy.

Pozwany nie opłacił tej faktury, utrzymując, że koszty naprawy powinny obciążać wynajmującego.

dowód: faktura (...) z 20 kwietnia 2023 roku (k. 51), faktura VAT nr (...) z 11 maja 2023 roku (k. 11), zeznania prezesa zarządu pozwanego S. Z. (1) (k. 84-90), zeznania świadków: K. H. (wcześniej Fura) (k. 92-94, 141v) i I. Ł. (k. 96- 98, 141v).

W trakcie rozliczenia najmu za miesiąc grudzień 2023 roku, I. N. został poproszony o możliwość pozostawienia maszyny S. (...) (1) na terenie przedsiębiorstwa pozwanego, bez konieczności zdania jej do wynajmującego – gdyż maszyna ta miała być potrzebna w okresie późniejszym, od 14 stycznia 2024 roku. Ustalenia zakładały, że stosunek najmu ma być kontynuowany od daty rzeczywistego użytkowania maszyny.

dowód: częściowe zeznania świadka I. N. (k. 112-113), zeznania świadka I. Ł. (k. 96- 98, 141v).

Po zakończeniu umowy najmu, pozwany zwrócił obie ładowarki I. N.. Wynajmujący oznajmił wobec najemcy, że ładowarka S. (...) (1) została zwrócona w stanie uszkodzonym, wobec czego zażądał zwrotu kosztów naprawy pojazdu. Początkowo pozwany odmówił zapłaty. Strony podjęły jednak negocjacje co do warunków ostatecznego rozliczenia umowy. Na skutek rozmów pomiędzy I. N. a S. Z. (2) - prezesem zarządu pozwanego ustalono ryczałtową kwotę 29.000 zł netto (36.670 zł brutto), która miała wyczerpywać wszelkie roszczenia I. N. związane z zakończeniem umowy najmu, w tym z tytułu usterek oraz napraw.

dowód: zeznania prezesa zarządu pozwanego S. Z. (1) (k. 84-90), zeznania świadków: K. H. (wcześniej G.) (k. 92-94, 141v), I. Ł. (k. 96- 98, 141v), częściowe zeznania świadka I. N. (k. 111-114).

Ł. 25 kwietnia 2024 roku I. N. wystawił na rzecz pozwanego fakturę VAT nr (...), w treści której jako nazwę towaru/usługi wskazano „Zakończenie wynajmu S. (...) (1) wraz z usunięciem wszelkich usterek”. Faktura została przesłana do najemcy dnia 26 kwietnia 2024 roku, drogą mailową.

dowód: faktura VAT nr (...) z 25 kwietnia 2024 roku (k. 39), zrzut ekranu wiadomości mailowej z 26 kwietnia 2024 roku (k. 41).

W dniu 26 kwietnia 2024 roku, działająca w imieniu pozwanego K. G. (obecnie H.), wysłała do I. N. wiadomość mailową, kierując do niego prośbę o dodanie do opisu w fakturze sformułowania „Ostateczne rozliczenie najmu”.

dowód: zrzut ekranu wiadomości mailowej z 26 kwietnia 2024 roku (k. 40), zeznania świadka K. H. (wcześniej G.) (k. 92-94, 141v).

Po otrzymaniu wiadomości od K. G. (obecnie H.), I. N. dokonał korekty faktury VAT nr (...) roku, wskazując jako nazwę towaru/usługi „Zakończenie wynajmu S. (...) (1) wraz z usunięciem wszelkich usterek i naprawami. Ostateczne rozliczenie najmu”. Wynajmujący nie zgłaszał przy tym żadnych uwag wobec żądania wprowadzenia zmiany w fakturze.

Faktura ta została w całości opłacona przez pozwanego.

dowód: skorygowana faktura VAT nr (...) z 25 kwietnia 2024 roku (k. 42), potwierdzenie transakcji z 26 kwietnia 2024 roku (k. 43), zeznania świadka K. H. (wcześniej G.) (k. 92-94, 141v), częściowe zeznania świadka I. N. (k. 111-114).

W dniu 8 maja 2024 roku I. N. wystawił fakturę VAT nr (...) na rzecz pozwanego na kwotę 2.361,60 zł. Stwierdził, że dokonał sprawdzenia systemu (...) ładowarki S. (...) (1), ujawniając, że maszyna rozpoczęła pracę 11 stycznia 2024 roku - na 3 dni przed terminem umówionego rozpoczęcia umowy najmu w styczniu 2024 roku (14 stycznia 2024 roku). Kwota wskazana na fakturze miała stanowić wynagrodzenie za nierozliczone 3 dni najmu.

dowód: faktura VAT nr (...) z 8 maja 2024 roku (k. 12), częściowe zeznania świadka I. N. (k. 111-114).

Pozwany zaprzeczył, aby ładowarka S. (...) (1) była używana przed dniem 14 stycznia 2024 roku i odmówił zapłaty należności objętej fakturą VAT nr (...). I. N. nie przedstawił pozwanemu żadnych dowodów świadczących o tym, że ładowarka pracowała w dniach od 11 do 14 stycznia 2024 roku, w tym nie przedstawił wydruków z systemu (...).

dowód: zeznania świadka I. Ł. (k. 96- 98, 141v).

W dniu 5 listopada 2024 roku I. N. jako zleceniodawca zawarł z powodem (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w F. jako zleceniobiorcą umowę zlecenia odzyskania wierzytelności. Zgodnie z punktem I.1 umowy, jej integralną część stanowiły również Ogólne Warunki Usług Podstawowych nr (...)/01/24.

W ramach umowy zleceniobiorca zobowiązał się do ściągnięcia wierzytelności zleceniodawcy wynikających z faktur VAT o nr: (...), przysługujących wobec pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w Ł. (1) (pkt II.1 i II.2 umowy w zw. z pkt 1 i 2 OWU). Umowa zastrzegała, że zlecenie jest równoważne z powierniczym przelewem wierzytelności na (...) Sp. z o.o. (pkt 4 OWU).

dowód: umowa zlecenia odzyskania wierzytelności z 5 listopada 2024 roku (k. 8), Ogólne Warunki Usług Podstawowych nr 22/01/24 (k. 9), wniosek o skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego (k. 10).

Pismem z dnia 21 listopada 2024 roku powód skierował do pozwanego ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty, wzywając do natychmiastowej wpłaty kwoty 4.692,85 zł na wskazany rachunek bankowy. Jednocześnie pozwany został poinformowany o cesji wierzytelności na rzecz powoda.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 3 grudnia 2024 roku, pozwany odmówił zapłaty, wskazując, że faktury zostały wystawione bezpodstawnie. Podkreślił, że w dniu 25 kwietnia 2024 roku I. N. wystawił (...), która całkowicie zamknęła wzajemne rozliczenia stron związane z najmem.

dowód: ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty z 21 listopada 2024 roku (k. 13), pismo pozwanego z 3 grudnia 2024 roku (k. 36).

Stosownie do treści pkt 3 OWU, pismem z 24 marca 2025 roku, I. N. skierował do powoda wniosek o skierowanie sprawy dłużnika – pozwanego na drogę sądową.

dowód: wniosek o skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego (k. 10).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, których autentyczność nie była kwestionowana przez strony.

Odnosząc się do dowodów z załączonych do akt sprawy dokumentów należy jednak podkreślić, że dowody w postaci faktur VAT o nr: (...) były dokumentami prywatnymi w rozumieniu art. 245 k.p.c. Oznacza to, że stanowiły one wyłącznie dowód tego, że osoba, która je podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dowód z faktur nie jest więc wystarczający dla stwierdzenia, że powstało zobowiązanie.

Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się również na dowodzie z zeznań świadków: K. H. (wcześniej G.) oraz I. Ł. oraz z zeznań prezesa zarządu pozwanego S. Z. (2). Ich zeznania pozostawały spójne, logiczne oraz korespondujące ze sobą wzajemnie. Zauważenia wymaga, że w zeznaniach S. Z. (2) nastąpiła drobna nieścisłość. Twierdził ona bowiem, że do rozwiązania stosunku zobowiązaniowego doszło w maju 2024 roku, podczas gdy faktura zawierająca ostateczne rozliczenie między stronami została wystawiona w kwietniu 2024 roku. Omyłka ta nie wpłynęła na ocenę jej wiarygodności, jako że zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego, przytaczanie precyzyjnych dat jest utrudnione wraz z upływem czasu. Strony zakończyły współpracę na początku 2024 roku, składała zeznania z końcem 2025 roku. Tak znaczący upływ czasu niewątpliwie mógł wpłynąć na proces pamięciowy. Sama pomyłka była zaś nieznaczna i możliwa do zauważenia przez Sąd przy analizie dokumentów załączonych do akt sprawy.

Sąd natomiast wyłącznie częściowo oparł się na dowodzie z zeznań świadka I. N.. W ocenie Sądu dowód z jego zeznań pozostawał niewiarygodny w zakresie, w jakim twierdził on, że w maju 2024 roku dokonał sprawdzenia systemu (...) ładowarki teleskopowej, przez co odkrył, że urządzenie pracowało w okresie 3 dni przed przewidzianym rozpoczęciem stosunku najmu w styczniu 2024 roku.

Zgodnie z zasadami logiki oraz wskazaniami doświadczenia życiowego, przedsiębiorca zajmujący się profesjonalnie wynajmowaniem sprzętu budowlanego zdaje sobie sprawę, że powinien dokonać sprawdzenia wszystkich okoliczności związanych z wykonywaniem umowy przed dokonaniem ostatecznego rozliczenia ze swoim kontrahentem. Skoro I. N. zainstalował w wynajmowanych maszynach system (...), to niewątpliwie uczynił to po to, aby móc weryfikować użycie maszyn pozostających w posiadaniu najemcy oraz zapobiec ich kradzieży. Mając świadomość, że przystępuje do ostatecznego rozliczenia z umowy najmu, niewątpliwie powinien dokonać sprawdzenia tegoż systemu przed wystawieniem faktury VAT.

Ponadto, gdyby I. N. dysponował dowodami zasadności swojego roszczenia w postaci wydruków z systemu (...), to z pewnością przedstawiłby ten dowód swojemu kontrahentowi. Natomiast zgodnie z zeznaniami świadka I. Ł., I. N. nie okazał pozwanemu żadnych dowodów świadczących o tym, że urządzenie S. pracowało przed dniem 14 stycznia 2024 roku. Naturalnym jest zaś, że przedsiębiorca, któremu zależy na ściągnięciu wierzytelności, w razie kwestionowania okoliczności faktycznych przez swojego klienta przedstawiłby wszelkie dowody, na których opiera swoje roszczenia. Nie istnieją żadne racjonalne pobudki, które przemawiałyby za ukrywaniem przez I. N. dowodu w postaci wydruku z systemu (...).

Podobnie Sąd uznał za niewiarygodne zeznania świadka I. N. w zakresie, w jakim twierdził, że ustalenia dokonane między nim a prezesem zarządu pozwanego nie dotyczyły całkowitego rozliczenia roszczeń związanych z umową najmu urządzeń S. (...) (1), a zamiast tego dotyczyły wyłącznie usunięcia usterek. Świadek utrzymywał bowiem, że faktura VAT nr (...) nie obejmowała wszystkich jego roszczeń związanych z umową.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że powyższe twierdzenia pozostają niespójne z treścią faktury, w której wskazano jako nazwę towaru/usługi „Zakończenie wynajmu S. (...) (1) wraz z usunięciem wszelkich usterek i naprawami. Ostateczne rozliczenie najmu”. Z powyższego wynika, że faktura ta dotyczyła nie tylko kosztów usunięcia usterek i napraw, ale i samego najmu. Podkreślenia wymaga, że sam I. N. sporządził fakturę, więc to jego powinny obciążać wszelkie niejasności w jej sformułowaniu. Co istotne, świadek przyznał także, że bez żadnych zastrzeżeń, na wniosek pozwanego, dokonał korekty faktury poprzez umieszczenie w niej słów: „Ostateczne rozliczenie najmu”. Zgodnie ze wskazaniami doświadczenia życiowego, użycie takiego sformułowania w fakturze w jasny sposób wskazuje na wolę kompleksowego rozliczenia wszelkich roszczeń wynikających z danej umowy.

Następnie zauważenia wymagało, że zeznania I. N. co do faktury VAT nr (...) pozostają wewnętrznie sprzeczne. Na pytanie „Czy faktura nr (...) z dnia 25 kwietnia 2024 roku była wystawiona zgodnie z ustaleniami co do całkowitego rozliczenia najmu?” świadek odpowiedział: „Tak, faktura była wystawiona, zgodnie z ustaleniami co do całkowitego rozliczenia najmu”. W ten sposób zaprzeczył samemu sobie, skoro w dalszej części zeznań utrzymywał, że faktura dotyczyła wyłącznie kosztów usunięcia usterek.

Wreszcie Sąd nie dał wiary depozycjom I. N. w zakresie, w jakim świadek twierdził, że usterka maszyny S. (...) (2) nastąpiła z powodu nieprawidłowego korzystania z niej przez operatora, w tym niestosowania się do instrukcji obsługi. Podkreślić należy, że świadek nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać nieprawidłowość w użytkowaniu, zaś materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie w postaci zeznań pozostałych świadków świadczy o tym, że awaria wynikała z normalnego użytkowania przedmiotu najmu.

Sąd zauważył również, że I. N., w swoich zeznaniach, wskazywał, że najem w miesiącu styczniu 2024 roku miał rozpocząć się 8 stycznia 2024 roku – a nie 14 stycznia 2024 roku, jak wskazano w piśmie procesowym powoda oraz w zeznaniach świadków. Jest to jednak drobna rozbieżność, którą można wytłumaczyć znacznym upływem czasu od okoliczności stanowiących przedmiot niniejszego postępowania.

W pozostałym zakresie relacje świadka I. N. należało uznać za wiarygodne, jako że były one spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym zeznań świadków oraz dokumentacji w formie wiadomości e- mailowych oraz faktur.

Sąd miał również na względzie, że strony w ramach swoich zeznań wypowiadały się również co do interpretacji postanowień umownych dotyczących ponoszenia kosztów naprawy. Należy podkreślić, że były to wypowiedzi dotyczące sfery prawnej, a nie sfery faktów. Dlatego też zagadnienie to zostanie poruszone w części uzasadnienia dotyczącej rozważań prawnych.

W toku postępowania Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda z uwagi na niewykonanie zarządzenia z dnia 25 października 2025 roku. Postanowieniem z 30 września 2025 roku, Sąd dopuścił dowód z przesłuchania stron poprzez złożenie zeznań na piśmie, ale powód takowych zeznań nie złożył.

Sąd pominął również dowód z ustnych zeznań świadka I. N. na podstawie art. 235

2 § 2 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 242 k.p.c. i art. 242

1 k.p.c. Dowód ten zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania, albowiem I. N. złożył już zeznania na piśmie, a na rozprawę nie stawił się, mimo prawidłowego wezwania.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie jest zasadne.

Powód dochodził dwóch roszczeń. Podstawę prawną dla każdego z nich stanowiła umowa najmu zawarta między I. N., a stroną pozwaną oraz umowa cesji wierzytelności.

Pierwsze z roszczeń dotyczyło wynagrodzenia z tytułu umowy najmu, wobec czego jego podstawy należy upatrywać w treści art. 659 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Drugie z roszczeń dotyczyło zaś zwrotu kosztów naprawy przedmiotu najmu, poniesionego przez wynajmującego w trakcie trwania stosunku najmu. Roszczenie to należało ocenić przez pryzmat treści umowy, a także treści art. 662 § 3 k.c., zgodnie z którym jeżeli rzecz najęta uległa zniszczeniu z powodu okoliczności, za które wynajmujący odpowiedzialności nie ponosi, wynajmujący nie ma obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego.

Na gruncie niniejszego postępowania bezspornym był fakt zawarcia umowy najmu pomiędzy pozwanym a I. N. zarówno co do maszyny S. (...) (1), jak i S. (...) (2). Za bezsporne należało również uznać fakty: wystąpienia usterki w urządzeniu S. (...) (2) i naprawienia jej przez wynajmującego oraz dokonania między I. N. a pozwanym ustaleń dotyczących rozliczenia roszczeń z umowy najmu urządzenia S. (...) (1), które znalazły odzwierciedlenie w fakturze VAT nr (...).

Oś sporu natomiast obracała się wokół następujących zagadnień: czy koszty naprawy urządzenia S. (...) (2) obciążały wynajmującego czy też najemcę; czy urządzenie S. (...) (1) było używane w dacie 11-13 stycznia 2024 roku, przed ustaloną datą rozpoczęcia wykonywania prac budowlanych oraz czy faktura VAT nr (...) obejmowała całościowe rozliczenie stron z umowy najmu urządzenia S. (...) (1).

W toku postępowania pozwany podniósł zarzut braku legitymacji czynnej, kwestionując dokonanie skutecznego przelewu wierzytelności na powoda. Podniósł również zarzut nieudowodnienia roszczeń wskazanych w treści pozwu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, celowym jest rozpoczęcie argumentacji od odniesienia się do zarzutu braku legitymacji czynnej.

Powód swoją legitymację czynną wywodził z umowy przelewu wierzytelności. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Powód przedstawił wraz z pozwem umowę zatytułowaną „umowa zlecenia odzyskania wierzytelności”. W ramach tej umowy zleceniobiorca zobowiązał się do ściągnięcia wierzytelności zleceniodawcy wynikających z faktur VAT o nr: (...), przysługujących wobec pozwanego (pkt II.1 i II.2 umowy w zw. z pkt 1 i 2 OWU). Umowa zastrzegała, że zlecenie jest równoważne z powierniczym przelewem wierzytelności na (...) Sp. z o.o. (pkt 4 OWU).

Wobec powyższego należało stwierdzić, że doszło do zawarcia umowy opisanej w art. 509 § 1 k.c. Trzeba jednak zauważyć, że zgodnie z zasadą „nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet” - nikt nie może przenieść na drugą osobę więcej praw, aniżeli sam posiada. Oznacza to, że nie mogłoby dojść do skutecznego przeniesienia wierzytelności na rzecz powoda, gdyby wierzytelność ta nie przysługiwała cedentowi I. N..

Tym samym należało przejść w rozważaniach do kwestii związanych z ciężarem dowodu. Nie jest bowiem możliwe rozstrzygnięcie kwestii skuteczności przelewu bez odniesienia się do tego, czy powód wykazał zasadność roszczeń przysługujących I. N. przeciwko pozwanemu.

Konieczne jest podkreślenie, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że na powodzie, jako osobie mającej interes w uwzględnieniu powództwa, spoczywał ciężar dowodu co do wykazania powstania zobowiązania.

Odnosząc się najpierw do roszczenia z tytułu wynagrodzenia za najem urządzenia S. (...) (1): powód powinien wykazać, że pozwany korzystał z urządzenia w okresie od 11 do 13 stycznia 2024 roku. Z zeznań świadków wynikało bowiem, że strony umówiły się, że po miesiącu grudniu 2023 roku urządzenie nie miało wrócić do wynajmującego celem zmniejszenia kosztów transportu, a czynsz za miesiąc styczeń miał zostać naliczony dopiero od dnia rzeczywistego korzystania z maszyny – czyli od 14 stycznia 2024 roku. Bezsporne jest zaś, że pozwany uregulował czynsz za cały pozostały okres najmu.

Powód nie zdołał jednak udowodnić, że ładowarka S. (...) (1) była używana przez pozwanego w okresie od 11 do 13 stycznia 2024 roku. Jedyny dowód wskazujący na tę okoliczność był dowodem z zeznań świadka I. N.. Dowód ten został jednak poddany dogłębnej analizie w części niniejszego uzasadnienia dotyczącej oceny dowodów i okazał się niewiarygodny. I. N. twierdził, że wiadomość o wcześniejszym włączeniu urządzenia powziął z systemu (...), jednakże żaden świadek nie widział tego dokumentu. Nie został on również przedstawiony przez stronę powodową, mimo kluczowego znaczenia dla sprawy.

Na marginesie należy dodać, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, między I. N. a pozwanym doszło do zawarcia porozumienia, na mocy którego najemca zobowiązał się do zapłacenia określonej ryczałtowo kwoty wyczerpującej wszelkie roszczenia wynajmującego związane z umową najmu ładowarki S. (...) (1). W ten sposób strony zawarły umowę ugody zgodnie z treścią art. 917 k.c. (przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać). Ustępstwo ze strony pozwanego polegało na uznaniu zasadności roszczeń związanych z naprawą usterek w zwróconym przedmiocie najmu, zaś ze strony I. N. – na zrzeknięciu się pozostałych roszczeń związanych z umową najmu.

Wobec powyższego, nawet gdyby przyjąć, że urządzenie było używane w okresie od 11 do 13 stycznia 2024 roku, to porozumienie zawarte między stronami umowy najmu sprawiło, że z zapłatą kwoty wskazanej w fakturze VAT nr (...) uległo wyczerpaniu również roszczenie o wynagrodzenie z tytułu umowy najmu za ten sporny okres.

Dlatego też roszczenie o zapłatę kwoty 2.361,60 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty należało uznać za nieuzasadnione. Powód nie zdołał wykazać spełnienia przesłanek jego powstania.

Odnosząc się natomiast do roszczenia o zwrot kosztów naprawy przedmiotu najmu przez wynajmującego w okresie trwania stosunku najmu: powód powinien wykazać, że koszty te obciążały stronę pozwaną. Stosownie bowiem do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 662 § 1 k.c. wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu.

Powyższe oznacza, że koszty napraw przedmiotu co do zasady obciążają wynajmującego. Wyjątek od tej reguły stanowi art. 662 § 3 k.c., według którego jeżeli rzecz najęta uległa zniszczeniu z powodu okoliczności, za które wynajmujący odpowiedzialności nie ponosi, wynajmujący nie ma obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego. W przypadku poniesienia kosztów naprawy pomimo ziszczenia się przesłanek z art. 662 § 3 k.c., wynajmujący niewątpliwie mógłby domagać się od najemcy zwrotu poniesionych kosztów na zasadzie bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 k.c.).

W toku postępowania powód podnosił, że zgodnie z treścią OWU najmu koszty naprawy powinien ponieść pozwany. Oczywiście, takie uregulowanie umowne byłoby dozwolone, jako że art. 662 k.c. ma charakter dyspozytywny (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 12 stycznia 2012 roku, II CSK 283/11, LEX nr 1110972). Podkreślenia wymaga jednak, że powód nie przedstawił w toku procesu takiego dokumentu. Skutki niezłożożenia odpowiedniego wniosku dowodowego mogą obciążać więc wyłącznie jego.

Z powyższego wynika, że to na powodzie spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania, że rzecz uległa zniszczeniu z powodu okoliczności, za które wynajmujący odpowiedzialności nie ponosi. Ponownie jednak należało dojść do wniosku, że okoliczność ta nie została udowodniona przez powoda. Jedynie świadek I. N. w swoich zeznaniach wskazywał, że wezwanie do naprawy przez pozwanego było bezzasadne, albowiem wynikało z niewiedzy operatora maszyny i niezapoznania się przez niego z instrukcją obsługi. Nieprawidłowe korzystanie z rzeczy najętej zdecydowanie stanowiłoby okoliczność, za którą wynajmujący nie ponosiłby odpowiedzialności. Jednakże depozycje świadka nie wskazywały, na czym miało polegać niestosowanie się do instrukcji obsługi. W związku z powyższym jego relacje są nieprzekonywające jako ogólnikowe, wybiórcze i odosobnione, zwłaszcza że pozostali świadkowie i pozwany zgodnie twierdzili, iż usterka wynikała z normalnego użytkowania. Stanowisko pozwanego w tym względzie było stanowcze i konsekwentne, zaś powód nie zdołał udowodnić okoliczności przeciwnych.

Dlatego też roszczenie o zapłatę kwoty 1.131,60 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od tej kwoty należało uznać za niezasadne. Powód nie wykazał bowiem spełnienia przesłanek jego powstania.

W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 659 § 1 k.c., art. 662 k.c. orzeczono, jak w punkcie 1 wyroku.

W przedmiocie kosztów procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1

1, 3 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U.2026.118) i art. 1 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 16.11.2006r. o opłacie skarbowej (Dz.U.2025.1154) (punkt 2 wyroku).

SSR Ewa Łuczyńska

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:

- pełn. powoda.

SSR Ewa Łuczyńska