Bank wygrał spór o odsetki od skredytowanej prowizji, sąd oddalił apelację spółki

Wyrokiem z dnia 1 października 2024 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (obecnie (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w E.) przeciwko (...) Kasie (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł., o zapłatę:

1. oddalił powództwo;

2. zasądził od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w J. na rzecz (...) Kasy (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 3 617 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu – wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Apelację od powyższego wyroku złożył powód, skarżąc wyrok w całości. Wydanemu orzeczeniu zarzucił:

I. naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną (a przez to sprzeczną z zasadami logicznego wnioskowania) ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego co wyraża się w bezzasadnym uznaniu, że:

1. umowę kredytu zawarto w ramach pełnego konsensusu, a tym samym świadek, umówił się z bankiem na kredytowanie prowizji i miał w tym zakresie swobodę, podczas gdy:

a) treść umowy (brak postanowień umownych wskazujących na możliwość wyboru, brak wyszczególnionej informacji o kredytowaniu prowizji, brak informacji o konkretnych kosztach związanych z kredytowaniem prowizji),

b) zeznania świadka (00:04:07: Bank chyba nie dał mi prawa do zapłaty prowizji z własnych środków. Nie widziałam, że odsetki będą też wyliczane od prowizji. Nie wiedziałam, że jeżeli zapłaciłabym prowizje sama to kredytu byłby tańszy o odsetki od prowizji.),

c) jak i zasady doświadczenia życiowego (choćby analogia z procesów frankowych

-

brak możliwości modyfikowania formularza umowy przez pracownika banku, tym samym brak możliwości niekredytowania prowizji, wiedza posiadana przez sąd z urzędu w zakresie treści umów kredytowych funkcjonujących na rynku).

-

wskazują, że mechanizm kredytowania prowizji został narzucony,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 5 pkt 10 oraz Załącznika nr 4 pkt 1 ppkt. 1 u.k.k. oraz pkt I oraz II a) załącznika I oraz art. 3 j) dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki poprzez ich niezastosowanie, pomimo iż wskazane normy przedstawiają kluczowe dla rozstrzygnięcia sporu definicje legalne,

2) art. 45 ust. 1 u.k.k. w związku z art. 23 Dyrektywy oraz art. 5 k.c. - poprzez błędną wykładnię pojęcia „naruszenie" tj. przyjęcie, że sankcja kredytu darmowego może zaistnieć tylko w razie narażenia konsumenta na ryzyko podjęcia niekorzystnej dla niego decyzji,

3) art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 23 dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz w zw. z art. 355 § 2 k.c., a także w zw. z art. 5 pkt 10 oraz Załącznikiem nr 4 pkt 1 ppkt. 1 u.k.k. oraz art. pkt I oraz II a) załącznika I oraz art. 3 j) dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki, poprzez ich błędną wykładnię

i przyjęcie, że obowiązek informacyjny kredytodawcy w zakresie oznaczenia (...) oraz całkowitej kwoty do zapłaty jest realizowany poprawnie, także wówczas gdy prezentowane informacje oparte są o wadliwy (w tym wypadku sprzeczny z ustawą) mechanizm,

4) art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w zw. z art. 5 pkt 10 oraz Załącznikiem nr 4 pkt 1 ppkt 1 u.k.k. oraz art. pkt I oraz II a) załącznika I oraz art. 3 j) dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki, poprzez ich błędną wykładnie i przyjęcie, że kredytowana prowizja może podlegać oprocentowaniu i stanowić tym samym element kwoty wypłaconej, a w konsekwencji przyjęcie, że oznaczenie (...) i całkowitej kwoty do zapłaty, zawierających w sobie element odsetek od całkowitej kwoty do zapłaty, zawierających w sobie element odsetek od kredytowanego kosztu stanowi o prawidłowym spełnieniu obowiązku informacyjnego,

5) art. 30 ust. 1 pkt 10 oraz 16 u.k.k. w zw. z art. 48 do 52 u.k.k. (Rozdział 4), w tym zwłaszcza art. 52 u.k.k. - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że umowa zawiera informacji o rozliczeniu i konkretnym sposobie rozliczenia kosztów pozaodsetkowych,

6) art. 30 ust. 1 pkt 8 oraz w zw. z pkt 16 u.k.k. w zw. z art. 48 do 52 u.k.k. (Rozdział 4), w tym zwłaszcza art. 52 u.k.k. - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że określenie

w umowie kredytu sposobu zaliczania rat, z pominięciem wskazania jaka część raty przypada na kapitał kredytu, a jaka na kredytowaną prowizję, stanowi o wypełnieniu obowiązku informacyjnego wynikającego z przepisu,

7) art. 30 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 45 u.k.k. - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, w § 15 umowy szczegółowo i jasno uregulowano odstąpienie od umowy.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienia za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Ewentualnie, w razie gdy Sąd II instancji uznał, iż sprawa wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przed Sądem I instancji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem kosztów postępowania apelacyjnego, jako części kosztów postępowania w sprawie.

Skarżący wniósł także o zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 3

1 k.p.c., w związku z przede wszystkim z postępowaniem (...) w sprawie C-566/24, w którym Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 roku ( XVIII (...)) zadał 7 pytań dotyczących najważniejszych zagadnień związanych z niniejszym procesem. Powód także powołał się na postępowaniem (...) w sprawie C-71/24, w którym Sąd Okręgowy w Krakowie, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2024 roku ( I C (...)) zadał pytanie prejudycjalne dotyczące wprost kluczowej podstawy (...) tj. zagadnienia pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu.

W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. Pozwany wniósł także o oddalenie wniosku powoda o zawieszenie postępowania oraz pominięcie dowodów z dokumentów załączonych przez powoda w apelacji jako spóźnionych.

27 kwietnia 2026 r. wpłynęło pismo powoda, w którym poinformował o wydaniu wyroku (...) w sprawie C-744/24 i wniósł o uwzględnienie tez przedmiotowego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja okazała się bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, że w sprawie brak było podstaw do uwzględnienia wniosku powoda o zawieszenie postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt 3

1 k.p.c. do czasu rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-566/24 oraz C-71/24 w związku z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zagadnienia pobierania odsetek od kredytowanych kosztów kredytu. Podkreślić trzeba, że o zależności między rozpoznawaną sprawą a innym postępowaniem można mówić tylko wtedy, gdy treść innego orzeczenia będzie stanowić konieczny element podstawy rozstrzygnięcia merytorycznego lub formalnego danej sprawy cywilnej (zob., np. postanowienie SN z 30 listopada 2000 r., I CKN 309/00, Legalis). Orzeczenie to musi mieć charakter prejudycjalny, a zatem ma stanowić „przedsąd” dla rozpoznawanej sprawy, a jego treść, pośrednio poprzez powagę rzeczy osądzonej, ma kształtować treść rozstrzygnięcia (tak, słusznie SN w wyroku z 16 listopada 2012 r., III CSK 42/12, Legalis). W ocenie Sądu Okręgowego w sprawie nie została spełniona przesłana prejudycjalności pomiędzy niniejszą sprawą a wynikiem postępowania, które wskazano w sentencji zaskarżonego postanowienia. Nie ma wprawdzie wątpliwości, że w wyniku pytania prejudycjalnego, które wystosował sąd w sprawie C-71/24 oraz C-566/24 Trybunał ma zająć się zagadnieniem, które będzie analizowane również w niniejszej sprawie ale okoliczność ta nie oznacza jednak, że orzeczenie (...) będzie miało dla niniejszej sprawy charakter przedsądu, wobec czego wniosek powoda o zawieszenie postępowania Sąd Okręgowy oddalił.

Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Przeprowadzono prawidłowo postępowanie dowodowe, na podstawie którego dokonano istotnych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń. Ustalenia te Sąd Okręgowy uznaje za prawidłowe i przyjmuje za własne.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego. Wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania, mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. trzeba przypomnieć, że sąd ma swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu na podstawie tego samego materiału dowodowego udałoby się wysnuć wnioski odmienne (zob. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99; wyrok SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00).

Sąd Okręgowy w pełni podziela przyjętą przez Sąd Rejonowy ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ma zatem potrzeby powtarzać argumentów powołanych w tym zakresie. Nie można także nie zauważyć, że zarzuty naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., które postawił skarżący nie dotyczą okoliczności istotnych z punktu widzenia instytucji sankcji kredytu darmowego, tylko koncentrują się na zagadnieniach, które świadczyć mogą o abuzywności części postanowień umowy. Nie dotyczą więc roszczenia zgłoszonego pod osąd w niniejszej sprawie. Kwestie te będą jeszcze wyjaśniane na gruncie prawa materialnego.

W ocenie Sądu Okręgowego, zarzuty pierwotnie podniesione w apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o kredycie konsumenckim w sposób uzasadniający zastosowanie sankcji kredytu darmowego z art. 45 ust. 1 tejże ustawy. Umowa pożyczki z dnia 4 sierpnia 2021 roku o (...) zawierała wszystkie wymagane prawem elementy informacyjne, a sposób przedstawienia kosztów pożyczki, zasad spłaty oraz (...) spełniał wymogi wynikające z art. 30 ust. 1 pkt 6,10 i 16 u.k.k. Trzeba pamiętać, że sankcja przewidziana

w art. 45 u.k.k. łączy się z naruszeniem przez bank obowiązków wymienionych w art. 30 ust. 1 u.k.k., które mają wyłącznie charakter informacyjny, a ich realizacja ma służyć wyczerpującemu poinformowaniu konsumenta o jego prawach i obowiązkach płynących z zawartej umowy. Przepisy, których następstwem będzie zastosowanie sankcji kredytu darmowego z art. 45 u.k.k., muszą być wykładane w sposób ścisły, tak aby zachować wymóg proporcjonalności sankcji przewidziany w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady

z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG.

Znacząca część zarzutów apelacji dotyczy kwestii możliwości naliczania odsetek od kredytowanej prowizji bankowej. Skarżący twierdzi, że sporna umowa nie spełnia warunków niezbędnych dla umowy zawartej z konsumentem, gdyż niewłaściwie określono roczną stopę oprocentowania i całkowitą kwotę do zapłaty, zaliczając odsetki umowne do kredytowanych kosztów kredytu, podczas gdy takie odsetki umowne są bankowi nienależne i nie powinny być uwzględniane we wzorach stosowanych do obliczenia ww. parametrów.

Jak wynika z treści art. 5 ust. 7 u.k.k. całkowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt. Pojęcie to znalazło odzwierciedlenie w § 1 umowy pożyczki zawartej przez W. T. i F. T. z pozwanym Bankiem.

Obowiązujące przepisy nie wprowadzają zakazu kredytowania kosztów kredytu. Wynika to z treści art. 5 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim, w którym expressis verbis mowa jest o "kredytowanych kosztach kredytu". Ustawa nie zakazuje kredytowania takich kosztów, a jedynie wyłącza je z zakresu pojęcia całkowitej kwoty kredytu. W aktualnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prezentowanie tej samej kwoty (np. opłaty przygotowawczej, prowizji itp.) zarówno w ramach całkowitej kwoty kredytu, jak i w kosztach kredytu. Dotyczy to także przypadku, gdy składniki kosztów kredytu są kredytowane przez kredytodawcę. Istota omawianego zagadnienia została wyjaśniona w wyroku (...) z dnia 21 kwietnia 2016 r., C-377/14 i sprowadza się do tego, że włączenie jakiejkolwiek kwoty należącej do całkowitego kosztu kredytu do całkowitej kwoty kredytu może mieć wpływ na obliczenie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania i w konsekwencji może wpłynąć na prawidłowość informacji, które kredytodawca powinien wskazać w danej umowie o kredyt.

W odniesieniu do omawianego zagadnienia uwzględnić należy wydany w dniu 23 kwietnia 2026 roku wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C- 744/24 (Bank (...)). W orzeczeniu tym Trybunał wskazał, że z dyrektywy 2008/48 w sprawie umów o kredyt konsumencki nie wynika ograniczenie rodzajów kosztów lub opłat, jakie kredytodawca może nałożyć na konsumenta w ramach umowy o kredyt. Kredytodawca może zatem udostępnić kredyt również konsumentom, którzy nie dysponują żadnym kapitałem początkowym, w celu sfinansowania kosztów wynikających z zawarcia umowy o kredyt. Ponadto dla zakresu rozumienia pojęcia "całkowitego kosztu kredytu" nie ma znaczenia, czy kwota obciążająca kredytobiorcę została wpłacona na rachunek bankowy kredytobiorcy, czy też nie. Jedynie przypadkowy charakter ma okoliczność, że pożyczone kwoty są najpierw wpłacane na rachunek bankowy kredytobiorcy, zanim zostaną wykorzystane do opłacenia zakupu towarów lub usług lub że kredytodawca dokonuje ich bezpośrednio na rzecz wierzycieli kredytobiorcy.

W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że praktyka kredytowania kosztów kredytu, w tym prowizji, jest dopuszczalna w świetle dyrektywy 2008/48, co w pewnym stopniu wynikało także z wyroku (...) z 21 kwietnia 2016 r. w sprawie C- 77/14 (P. i P.). Jednocześnie jednak (...) wskazał, że art. 3 lit. g) i j) dyrektywy 2008/48 w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. Tym samym jednoznacznie wypowiedział się przeciwko dopuszczalności naliczania oprocentowania od kredytowanych kosztów kredytu, uznając taki zabieg za niedopuszczalny w świetle przepisów dyrektywy 2008/48.

Zdaniem Sądu Okręgowego samo stwierdzenie niedopuszczalności oprocentowania kredytowanych kosztów kredytu, niezależnie od tego, że Sąd Rejonowy błędnie dopuścił taką praktykę, nie przesądza automatycznie o naruszeniu obowiązku informacyjnego. Należy bowiem oddzielić zagadnienie naruszenia obowiązku informacyjnego od zagadnień abuzywności poszczególnych postanowień umowy. Do kwestii skutków stwierdzenia abuzywności poszczególnych postanowień umownych dla oceny realizacji obowiązku informacyjnego wynikającego z art.10 dyrektywy 2008/24 odniósł się (...) w wyroku

z dnia 13 lutego 2025 roku C-472/23 (H.). Trybunał wskazał, że art. 10 ust. 2 lit. g Dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w umowie

o kredyt wskazano (...), które okazałoby się zawyżone ze względu na to, że niektóre warunki tej umowy zostały następnie uznane za nieuczciwe w rozumieniu art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, a tym samym za niewiążące dla konsumenta, nie stanowi sama w sobie naruszenia obowiązku informacyjnego.

Tak też było w niniejszej sprawie. Umowa w sposób transparentny i jednoznaczny wskazywała, że podstawą do obliczenia (...) jest kwota pożyczki powiększona

o skredytowaną prowizję. Wyraźnie wskazano, że całkowita kwota pożyczki powiększona

o prowizję stanowi kapitał pożyczki. W konsekwencji należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że sposób określenia całkowitej kwoty do zapłaty w § 1 umowy pożyczki oraz RRSO, odpowiada definicji ustawowej z art. 5 ust. 6 i 7 u.k.k. oraz czyni zadość obowiązkowi informacyjnemu Banku. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. wyrażony

w apelacji jest zatem bezpodstawny.

Nie ma także racji skarżący, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, że umowa zawierała wystarczające informacje o konkretnym mechanizmie rozliczenia prowizji

w przypadku wcześniejszej spłaty kredytu. Obowiązki informacyjne określone w art. 30 ust. 1 pkt 10 (dotyczący procedury spłaty przed terminem) oraz pkt 16 (dotyczący prawa do obniżki całkowitego kosztu kredytu) nie oznaczają nałożenia na kredytodawcę obowiązku przedstawienia w umowie wiążącego wzoru matematycznego lub symulacji dokładnej kwoty zwrotu prowizji na każdy możliwy dzień przyszłej, wcześniejszej spłaty. Prawo konsumenta do proporcjonalnej obniżki kosztów kredytu (w tym prowizji) w przypadku wcześniejszej spłaty wynika wprost z mocy samego prawa, tj. z art. 49 ust. 1 u.k.k. Jest to norma o charakterze

ius cogens (bezwzględnie obowiązująca). Bank, informując w umowach o prawie do wcześniejszej spłaty i obowiązku dokonania przez bank rozliczenia, w sposób wystarczający realizował obowiązek informacyjny o istnieniu tej procedury i tego prawa, co wyczerpuje znamiona obowiązków z art. 30 ust. 1 pkt 10 i 16 u.k.k.

Skarżący bezpodstawnie podniósł zarzuty naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 45 u.k.k. Sądu I instancji prawidłowo zinterpretował art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k., który przewiduje obowiązek poinformowania przez bank o prawie do odstąpienia od umowy (w tym terminie

i sposobie jego wykonania), jako przysługujący konsumentowi zawsze i w każdym przypadku, niezależnie od okoliczności towarzyszących zawarciu lub wykonaniu umowy. Takie „generalne” prawo odstąpienia zostało przewidziane w art. 53 ust. 1 u.k.k., a pouczenie o nim znalazło swoje odzwierciedlenie w treści spornej umowy. Tylko taka informacja ma dla konsumenta istotne znaczenie przy zawieraniu umowy, gdyż tak bank jak i konsument nie zakładają

ab initio, że kredytodawca nie wywiązuje się ze swoich obowiązków informacyjnych. Strona pozwana spełniła obowiązek informacyjny wobec pożyczkobiorcy, który wynika z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k. Z przepisu tego nie wynika obowiązek informowania konsumenta

o uprawnieniu do odstąpienia na innej podstawie prawnej niż art. 53 ust. 1 u.k.k. Sąd I instancji właściwie ocenił rolę wzoru odstąpienia od umowy, argumentacja ta zasługuje na pełną akceptację Sądu odwoławczego.

Wbrew zarzutowi apelacji Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, że umowa nie naruszyła art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k. Żaden przepis prawa nie zawiera wymogu, aby harmonogram spłat szczegółowo rozdzielał każdą ratę na część kapitałową i prowizyjną. W przypadku, gdy prowizja została skredytowana w całości z góry, nie ma potrzeby jej wyodrębniania w kolejnych ratach, które w istocie spłacają kapitał i odsetki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 8 u.k.k., umowa powinna określać m.in. zasady i terminy spłaty kredytu, w szczególności kolejność zaliczania rat kredytu konsumenckiego na poczet należności kredytodawcy. Należy przez to rozumieć wskazanie, czy kredyt ma być spłacony gotówką, czy w drodze rozliczenia bezgotówkowego na określony rachunek kredytodawcy (w takim przypadku należy podać informację o numerze rachunku płatniczego do takiej spłaty). Jeżeli kredyt jest spłacany w ratach, w dokumencie umowy należy zamieścić informacje o kwotach poszczególnych rat lub podstawach ich ustalenia, jak również o terminach płatności tych rat (podanych w datach kalendarzowych lub w sposób opisowy). Nie jest konieczne sporządzanie tabeli bądź harmonogramu z opisem wszystkich rat i terminów płatności ze wskazaniem jaka część każdej płatności będzie przeznaczona na spłatę kapitału. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości

w wyroku z 9 listopada 2016 roku (C-42/15) wymaganie takie pozostaje w sprzeczności z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2008/48. W tym względzie argumentacja powoda pomija zarówno treść dyrektywy, jak i ukształtowane na jej gruncie orzecznictwo (...).

Podsumowując, analiza prawna spornej umowy, która zaprezentował Sąd Rejonowy, zasługuje na akceptację. Nie dotyczy to tylko kwestii dopuszczalności naliczania odsetek od kosztów kredytu. W tym jednak przypadku problem dotyczy abuzywności postanowień umownych, co nie przekłada się na stworzenie możliwości uruchomienia sankcji kredytu darmowego.

W konsekwencji, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach procesu w zakresie postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., mając na uwadze, że apelacja została oddalona. Na koszty poniesione przez pozwanego złożyła się opłata za czynności radców prawnych w wysokości ustalonej zgodnie z § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na podstawie art. 98 § 1

1 k.c.