Za znęcanie się nad partnerką sąd dołożył oskarżonemu zakaz zbliżania się

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt X K 553/22 przeciwko D. W. o popełnienie czynów z art. 207 § 1 kk i z art. 190 § 1 kk

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. D. L.

Uprzednia karalność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa karalność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego D. L. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego D. L. kary łącznej grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych oraz obowiązku zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. F. kwoty 5.000 zł (pięciu tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu oraz wzgląd na cele wychowawcze i zapobiegawcze jakie kara powinna osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uzasadniają wymierzenie kary surowszego rodzaju

Częściowo zasadny

Treść przewidującego zarzut niewspółmierności kary art. 438 pkt 4 kpk, chroniąc swobodę orzekania, nie pozwala Sądowi odwoławczemu na ingerencję w wymiar kary orzeczonej przez Sąd I instancji w każdym przypadku, gdy w jego ocenie orzeczona kara mogłaby być surowsza lub łagodniejsza. Ingerencja taka jest dopuszczalna tylko wówczas, jeżeli stwierdzona łagodność lub surowość razi swoją niewspółmiernością w sposób oczywisty. Przepis ten zatem nakazuje Sądowi odwoławczemu uchylić lub zmienić orzeczenie w przypadku niewspółmierności kary lub środka karnego, tylko wówczas gdy owa niewspółmierność jest rażąca. Dysproporcja ta musi się rzucać w oczy już przy wstępnym oglądzie i nie nadawać się do zaakceptowania. Zachodzi to w szczególności wówczas, gdy rozmiar zastosowanej wobec oskarżonego represji jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny do dolegliwości represji wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Niewspółmierność kary jest wprawdzie pojęciem ocennym, to jednak gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary i stosowanych środków, można przyjąć, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy sankcją wymierzoną przez Sąd I instancji, a sankcją jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk, stosowanych także do innych środków na mocy art. 56 kk oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo SN zachodzi rażąca niewspółmierność (wyrok SN z dnia 11 listopada 1973 r., III KR 254/73). Ocenie dowodów w przedmiotowej sprawie zaprezentowanej przez Sąd I instancji nie można zarzucić, by w sposób istotny, pociągający za sobą potrzebę korekty orzeczenia, naruszała którąkolwiek z dyrektyw sądowego wymiaru kary. Sąd Rejonowy uwzględnił, wskazywane w art. 53 kk okoliczności, właściwie oceniając występujące po stronie oskarżonego okoliczności łagodzące i w żadnym wypadku nie przeceniając okoliczności go obciążających, wymierzył karę adekwatną do stopnia zawinienia i odzwierciedlającą stopień społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu. O rażącej niesprawiedliwości kary można mówić wtedy, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstw, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w odczuciu społecznym jest karą niesprawiedliwą (wyrok SN z 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85). W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż przy wymiarze kary za przypisane oskarżonemu czyny miał na względzie właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz sytuację osobistą oskarżonego, warunki rodzinne i majątkowe, miał też na względzie wysoki stopień winy oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości czynów. Wskazał jednocześnie że wymierzenie kary przewidzianej w ustawowym zagrożeniu nawet w dolnym wymiarze stanowiłoby karę nazbyt surową. Uznał, że do osiągnięcia celów kary wystarczającą będzie grzywna. Kary jednostkowe uznał za adekwatne do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości. Takiej oceny tych okoliczności nie zmieni to, że w uzasadnieniu - zapewne omyłkowo - znalazł się fragment sprzeczny z początkową i końcową jego częścią, tak jakby „wrzutką” z innej sprawy, bo mowa w tym fragmencie o zadawaniu cierpień najbliższym, tj. matce i córce oraz wskazaniom dotyczącym kary ograniczenia wolności. Ewidentnie ten fragment nie jest częścią uzasadnienia, które winno znaleźć się we właściwym uzasadnieniu dotyczącym oskarżonego D. L.. Mogą to jednak tłumaczyć czynniki nie mające związku ze sprawą a wynikające ze znacznego obciążenia referatu orzekającego w sprawie sędziego. Uzasadnienie wyroku ma charakter sprawozdawczy, sporządzane jest po wydaniu wyroku, w którym zostały orzeczone konkretne kary na podstawie przywołanych przepisów wobec tego oskarżonego z powodu popełnienia przypisanych mu przestępstw. Te kwestie wynikające z treści wyroku zostały w znacznej mierze przytoczone w pisemnym jego uzasadnieniu w poszczególnych jego punktach. Nie można zatem w żadnej mierze mówić o sprzeczności między wyrokiem a jego uzasadnieniem. Nie ma ten fragment („wrzutka”) bezpośredniego przełożenia na treść wydanego wyroku. Analizując zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności dokumenty dotyczące osoby oskarżonego należy podkreślić, iż

mając na uwadze właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie oskarżonego po jego popełnieniu, okoliczności determinujące karygodność zachowania oskarżonego, w tym także uwzględniając także zachowanie pokrzywdzonej orzeczone wobec oskarżonego kary jednostkowe limitowane stopniem jego zawinienia, uznać należy za sprawiedliwe. Mając tą okoliczność na względzie nie sposób zgodzić się ze Skarżącym, że orzeczone kary są niewspółmiernie łagodne. Skarżący zasadniczo nie kwestionuje orzeczonych kar, a fakt wymierzenia wobec oskarżonego kar łagodniejszego rodzaju przy zastosowaniu art. 37a kk. Skarżący wskazuje na niezasadność oparcia się na fakcie bliskości przedmiotowo-podmiotowej czynów, a także zbieżności czasowej w ich popełnieniu. Wskazując na uprzednią karalność oskarżonego kwestionuje sięganie po instytucję pozwalającą na wymiar kar grzywny wobec oskarżonego zamiast kar pozbawienia wolności. W ocenie Sądu odwoławczego jednak dokonana przez Sąd Rejonowy ocena stopnia społecznej szkodliwości i zawinia oskarżonego, przy uwzględnieniu także postawy pokrzywdzonej, pozwala na uznanie orzeczonych kar jednostkowych za adekwatne i czyniące je sprawiedliwymi, a potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu D. L., wbrew twierdzeniom Skarżącego, grzywny przy zastosowaniu art. 37a kk. Sąd Odwoławczy w tej mierze podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wskazuje, iż dolegliwość wynikająca z kary orzeczonej wobec oskarżonego jest wystarczająca do osiągnięcia celów, jakie ma spełnić sankcja karna w zakresie indywidualnego oddziaływania, a orzeczona kara łączna grzywny jest odpowiednia do wzbudzenia w oskarżonym poczucia konieczności poszanowania porządku prawnego, a także w przyszłości właściwe zachowanie względem pokrzywdzonej. Również na akceptację zasługuje stanowisko Sądu Rejonowego, że zastosowana wobec oskarżonego kara czyni zadość poczuciu społecznej sprawiedliwości, stanowiąc odpowiednią reakcję na naruszenia dóbr osobistych E. F. postępowaniem D. L.. W tej mierze Sąd ten trafnie przyjmuje, że wymierzona kara łączna osiągnie właściwe dla niej cele w zakresie prewencji generalnej poprzez odpowiednie kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa.

Wskazane motywy wymiaru kary łącznej grzywny i zastosowanego środka kompensacyjnego, przy uwzględnieniu wcześniej wskazywanych okoliczności znajdujących przełożenie w dyrektywach wymiaru kary, o jakich mowa w art. 53 kk, potwierdzają poprawność ocen i wniosków Sądu Rejonowego, a w konsekwencji pozwalają uznać zastosowaną wobec oskarżonego sankcję za właściwą i sprawiedliwą, wbrew zarzutom Skarżącego. Z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy bowiem do czynienia wtedy, gdy rozmiar represji jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Tak nie jest w realiach niniejszej sprawy. Wszak nie o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę wymierzoną można byłoby nazwać również w potocznym znaczeniu tego słowa „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94). W sytuacji, gdy jej wymiar i dolegliwość w sposób istotny odbiega od ustalonych okoliczności sprawy, rzutujących na kwestie wymiaru kary, tj. gdy kara w sposób rażący, widoczny już na pierwszy rzut oka jest niewłaściwa, nadmierna w świetle dyrektyw wskazanych w art. 53 kk. Taka sytuacja nie zachodzi odnośnie do kary wymierzonej oskarżonemu D. L.. Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym niniejszej sprawy, treścią wyroku, jego pisemnym uzasadnieniem oraz lekturą wywiedzionej apelacji zauważa, iż nie podziela stanowiska skarżącego co do tego, że wysokość i rodzaj orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej grzywny wymierzonej w miejsce kar jednostkowych za przypisane mu czyny nosi cechy rażącej surowości, w nasileniu uprawniającym Sąd Odwoławczy do ingerencji w wymiar kar zasadniczych oraz środka kompensacyjnego. Natomiast trafne są zastrzeżenia oskarżyciela publicznego akcentujące sytuacyjny charakter zdarzeń składających się na czyny, okoliczności ich popełnienia, zachowania wywołujące i utrzymujące u pokrzywdzonej poczucie obawy, poczucie zagrożenia i niepewności. Orzeczone kary same przez się takiego zabezpieczenia dla pokrzywdzonej nie stanowią, a jej pełnomocnik w głosach końcowych wnioskował o orzeczenie zakazu zbliżania się do niej, sama zaś widziała potrzebę zakazania kontaktowania się z nią. Pominięcie tych środków przez Sąd Rejonowy stanowi o niewspółmierności zastosowanej wobec oskarżonego sankcji uzasadniając ingerencję przez Sąd Odwoławczy. Zasadność tych postulatów o orzeczenie środków z art. 41a § 1 kk sprawia, że w tej mierze i zakresie uznać należy zarzut odwoławczy za zasługujący na uwzględnienie. Podniesiony zarzut niewspółmierności (łagodności) orzeczonej wobec oskarżonego kary uznać należało za jedynie częściowo zasadny.

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu D. L. kary:

-

za czyn z art. 207 § 1 kk na mocy art. 207 § 1 kk - 3 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby 3 lat

-

na mocy art. 46 § 1 kk zobowiązanie oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. F. kwoty 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia,

-

na mocy art. 4la § 1 kk orzeczenie wobec oskarżonego zakazu kontaktowania się z oskarżycielką posiłkową E. F., obejmującego wszelkie czynności związane z próbą nawiązania kontaktu z ww. osobą, w tym podejmowane przez skazanego za pośrednictwem innej osoby lub z wykorzystaniem sieci teleinformatycznej przez okres 3 lat,

-

na mocy art. 4la § lkk orzeczenie wobec oskarżonego zakazu zbliżania się do oskarżycielki posiłkowej E. F. na odległość nie mniejszą niż 100 m przez okres 3 lat,

-

za czyn z art. 190 § 1 kk na mocy art. 190 § 1 kk - 3 miesięcy pozbawienia wolności,, z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby 3 lat

-

kary łącznej na mocy art. 85 § 1 kk i art. 86 § 2 kk przy zastosowaniu art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 kk - 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat,

-

na mocy art. 73 § 1 kk oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora,

-

na mocy art. 627 kpk zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. F. wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika

-

na mocy art. 627 kpk zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych

Częściowo zasadny

Prawidłowość dokonanych ocen i wyciągniętych wniosków, przy pełnym i kompletnym, niewymagającym uzupełnienia materiale dowodowym stanowiącym podstawę czynienia ustaleń faktycznych, pozwalający na przypisanie sprawstwa i zawinienia czynów zarzuconych oskarżonemu D. L., w sytuacji braku okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu (art. 439 § 1 kpk i art. 440 kpk), sprawiają, że nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek Skarżącego o wymierzenie oskarżonemu zamiast kar łagodniejszego rodzaju, przy zastosowaniu art. 37a kk, kar pozbawienia wolności w proponowanym wymiarze z zastosowaniem środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Nie był zasadny również wniosek o orzeczenie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej w znacznie wyższej wysokości w porównaniu z orzeczonym przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku. Bazując na ocenionym przez Sąd Rejonowy materiale dowodowym, wobec stwierdzonej bezzasadności podniesionego zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej w tej mierze kar zasadniczych, kary łącznej i środka kompensacyjnego, wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kar pozbawienia wolności, środka probacyjnego i środka kompensacyjnego w podwójnej wysokości nie mógł zostać uwzględniony. Dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, oparcie się na kompletnym materiale dowodowym, poddanym prawidłowej ocenie z zachowaniem dyspozycji art. 7 kpk, wyprowadzenie stąd słusznych wniosków co do ustalonych okoliczności mających istotne znaczenie dla przedmiotu rozstrzyganej sprawy co do sprawstwa, zawinienia, karygodności oraz ich stopnia znajdującego przełożenie w trafnie ukształtowanej wobec oskarżonego sankcji sprawia, że brak jest podstaw do kwestionowania zasadności i poprawności zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy właściwie ustalił stan faktyczny, dokonał prawidłowej zachowania oskarżonego z punktu widzenia prawnokarnej oceny realizacji znamion czynów zabronionych, zarzuconych mu aktem oskarżenia i przypisanych zaskarżonym wyrokiem, także w zakresie orzeczonych przy zastosowaniu art. 37a kk, kar jednostkowych a następnie w ich miejsce orzeczonej kary łącznej. Stąd też zgłoszone w apelacji wnioski skarżącego są niezasadne. Zwrócić należy uwagę na pewną niekonsekwencję Skarżącego, który wskazując na uprzednią karalność oskarżonego uzasadnia zarzut niewspółmierności sięgania po kary łagodniejszego rodzaju, a mimo takiego zarzutu postuluje o wymierzenie kar pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia za zarzucane oskarżonemu czyny z zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania proponowanej kary łącznej 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wszak uprzednia karalność jest przeszkodą dla budowania pozytywnej prognozy przy stosowaniu środków probacyjnych. Stąd też wniosek o postulowaną zmianę zaskarżonego wyroku, nie mógł zostać uwzględniony. Orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe. Opiera się na całokształcie - zebranych w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu - dowodów, następnie kompleksowo i we wzajemnym powiązaniu ocenionych. Przy określeniu wysokości zadośćuczynienia Sąd Rejonowy nie pominął rodzaju i stopnia ingerencji w prawnie chronione dobra osobiste pokrzywdzonej, ale także jej zachowania wobec oskarżonego. Nie umniejsza to zawinienia oskarżonego, ale nie może być pominięte przy określaniu wysokości zadośćuczynienia. Dlatego też postulat orzeczenia, na podstawie art. 46 §1 kk, środka kompensacyjnego w wyższej – wnioskowanej – wysokości, nie mógł być uwzględniony. Sąd Rejonowy natomiast pominął wniosek pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej, a rodzaj i charakter przypisanych oskarżonemu czynów, zwłaszcza okoliczności i sposób ich popełnienia oraz następstwa bezprawnych zachowań oskarżonego wywołane u pokrzywdzonej poczucie bezradności, a przede wszystkim obawy i zachwiane poczucie bezpieczeństwa, nakazywało dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wnioskowanych przez Skarżącego środków karnych z art. 41a § 1 kk zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej przez oznaczony 3-letni okres. Wniosek w tej mierze był zasadny.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sadu Rejonowego, którym Sąd ten uznała D. L. za winnego popełnienia czynów:

1) z art. 207 § 1 kk, polegającego na tym, że oskarżony w okresie od 01 stycznia 2021 r. do dnia 13 grudnia 2021 r. w D. przy ul. (...) woj. (...), znęcał się psychicznie nad partnerką E. F., w ten sposób, że będąc pod wpływem alkoholu wszczynał awantury domowe w trakcie, których wyzywał ww. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, poniżał oraz ciągle niepokoił. Nadto w tym samym miejscu i czasie znęcał się fizycznie nad E. F. poprzez naruszenie jej nietykalności cielesnej, uderzanie w twarz, spoliczkowanie oraz ciągnięcie za włosy. Ponadto w dniu 13.12.2021 r. będąc pod wpływem alkoholu podczas awantury domowej uderzył E. F. w twarz powodując u niej powstanie krwiaka wargi, podbicia prawego oka oraz naruszenie naskórka policzka. Za tak przypisany występek na podstawie art. 207 § 1 kk przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył Sąd karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 30 zł. Na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. F. kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia;

2) z art. 190 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony w okresie od 6 lutego 2022 r. do dnia 16 maja 2022 r. za pośrednictwem wiadomości tekstowych kierował wobec E. F. groźby karalne pozbawienia życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Za tak przypisany występek na podstawie art. 190 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd wymierzył karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 30 zł.

W miejsce kar jednostkowych na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 2 kk Sąd orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych przy określeniu jednej stawko na kwotę 30 zł.

Sąd także rozstrzygnął o kosztach procesu zasądzając na podstawie art. 627 kpk:

- od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej E. F. wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika w kwocie 8.000 zł,

- od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 281,82 zł tytułem zwrotu wydatków oraz 600 zł tytułem opłaty.

Nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością zmiany w kierunkach postulowanych przez Skarżącego. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. W tym zakresie podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie był zasadny. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucane oskarżonemu czyny okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd

meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, przy braku wystąpienia przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk sprawia, że nie ma podstaw do przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania po uprzednim uchyleniu zaskarżonego wyroku w całości. Wyciągnięcie słusznych wniosków odnośnie do bezprawności zachowań oskarżonego, ich karygodności i zawinienia, które znalazły odzwierciedlenie w wymierzonych karach jednostkowych i zastosowanym środku kompensacyjnym, a następnie w wymiarze kary łącznej, odpowiadających dyrektywom ich wymiaru czynią zastosowane sankcje sprawiedliwymi, mieszczącymi się w granicach zawinienia, jednocześnie spełniającymi oczekiwania w zakresie prewencji generalnej, czyniąc zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego (przy uwzględnieniu jego zmiany niżej omówionej, związanej z dodaniem do zastosowanej przez Sąd Rejonowy sankcji środków karnych).

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 41a § 1 kk

w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego D. L. zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej E. F. na odległość nie mniejszą niż 100 metrów na okres 3 lat oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną E. F. bezpośrednio, a także za pośrednictwem innej osoby lub z wykorzystaniem sieci teleinformatycznej na okres 3 lat,

Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym niniejszej sprawy, treścią wyroku, jego pisemnym uzasadnieniem oraz lekturą wywiedzionej apelacji uznał, za trafne zastrzeżenia oskarżyciela publicznego akcentujące sytuacyjny charakter zdarzeń składających się na czyny, okoliczności ich popełnienia, zachowania wywołujące i utrzymujące u pokrzywdzonej poczucie obawy, poczucie zagrożenia i niepewności. Orzeczone kary same przez się takiego zabezpieczenia dla pokrzywdzonej nie stanowią, a jej pełnomocnik w głosach końcowych wnioskował o orzeczenie zakazu zbliżania się do niej, sama zaś widziała potrzebę zakazania kontaktowania się z nią. Pominięcie tych środków przez Sąd Rejonowy stanowi o niewspółmierności zastosowanej wobec oskarżonego sankcji uzasadniając ingerencję. Zasadność postulatów o orzeczenie środków z art. 41a § 1 kk sprawia, że w tej mierze i zakresie uznając zarzut odwoławczy za zasługujący na uwzględnienie, Sąd odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie zastosowanych wobec oskarżonego sankcji i mocy art. 4la § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej E. F. na odległość nie mniejszą niż 100 metrów na okres 3 lat oraz zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną E. F. bezpośrednio, a także za pośrednictwem innej osoby lub z wykorzystaniem sieci teleinformatycznej na okres 3 lat.

Koszty procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Wobec uwzględnienia w części apelacji oskarżyciela publicznego wniesionej na niekorzyść oskarżonego od wyroku skazującego D. L., stosownie do dyspozycji art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1

ustawy o opłatach w sprawach karnych, Sąd Okręgowy kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążył oskarżonego. Wysokość zasądzonej od oskarżonego D. L. na rzecz Skarbu Państwa kwoty 650 zł obejmuje kwotę wydatków (50 zł) oraz opłatę (600 zł).

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2026 r. (sygn. akt X K 553/22) przeciwko D. L.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na niekorzyść

W części

Co do kary

Co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana