Sąd Okręgowy w Rzeszowie zmienił wyrok i obniżył kary wobec N. I.

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 23 kwietnia 2026 r. w sprawie o sygn. akt II K 246/23 przeciwko N. J. o czyny z art. 178a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, z art. 157 § 1 kk, z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 5 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 575 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 kk, z art. 244 kk, z art. 162 § 1 kk

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Fakty uznane za udowodnione

1. N. I.

Uprzednia karalność

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Dotychczasowa karalność oskarżonego

Informacja z (...)

Dowód w postaci informacji z (...) w odniesieniu do oskarżonego N. I. nie budzi wątpliwości, ani w zakresie formy, ani treści. Została ona sporządzona przez uprawniony do tego podmiot w formie przewidzianej dla tej czynności. Żadna ze stron postępowania nie kwestionowała jej autentyczności i rzetelności.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

.

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

obrazy przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia a to :

art.4 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego w szczególności poprzez:



błędną ocenę materiału dowodowego poprzez nie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego N. I., który wyjaśniał co robił w dniu 29.01.21 r w komisie w I., zaprzeczył też aby dokonał zarzucanej mu kradzieży,



błędną ocenę materiału dowodowego poprzez danie pełnej wiary zeznaniom pokrzywdzonej F. W. (2) w szczególności co do posiadania określonej gotówki w portfelu i torebce i w oparcie o te zeznaniach ustalenie stanu faktycznego, gdy w rzeczywistości pokrzywdzona zmieniała swoje zeznania odnośnie posiadania określonej kwoty pieniędzy, gdzie je przechowywała, skąd pochodziły, na co były przeznaczone a nadto zeznawała o swoich odczucia, momentami nieracjonalnych, a nie o faktach



błędną ocenę materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż nagranie monitoringu z komisu pokazuje przestępcze działanie oskarżonego i moment kradzieży gotówki przez niego, gdy w rzeczywistości to tylko interpretacja Sądu co do zaistniałej sytuacji, gdyż nagranie tego nie pokazuje.

Niezasadny

Sąd

meriti procedował w niniejszej sprawie prawidłowo, nie naruszając podstawowych zasad procesu karnego oraz poczynił trafne ustalenia faktyczne co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu zachowań, zaś swoje stanowisko w sposób jasny i przekonujący uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do powyżej wskazanych zarzutów naruszeń przepisów postępowania należy zauważyć, że zgodnie z art. 438 pkt 2 kpk orzeczenie podlega uchyleniu lub zmianie jedynie w razie takiej obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść tego wyroku. Podkreślić należy, że zarzuty co do błędnej oceny materiału dowodowego Skarżący ograniczył do jednego przypisanego oskarżonemu czynu z art. 278 § 1 kk i 278 § 5 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku (pkt 6 komparycji). W realiach niniejszej sprawy skarżący poprzestał

de facto na ich wyliczeniu oraz przedstawieniu własnej oceny dowodów, nie podejmując jednak próby wykazania realnego wpływu lansowanych naruszeń na treść zaskarżonego wyroku. Takie działanie nie może skutkować powodzeniem apelacji.

Z naruszeniem art. 410 kpk mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy sąd opiera swoje orzeczenie na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego, a rozstrzygnięcie Sądu nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. Zarzucane naruszenie art. 410 kpk wymaga wykazania określonych istotnych braków w ujawnieniu dowodów i wyjaśnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Jeżeli Skarżący nie wykaże, że określonej okoliczności (dowodu) nie ujawniono, nie przeprowadzono, albo uczyniono to sprzecznie z procedurą, to zarzut naruszenia wymienionych przepisów jest pusty. Samo nawet stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie przesądza o zasadności zarzutu, konieczne jest ponadto wykazanie, że stwierdzone uchybienie procesowe mogło mieć –

in concreto – wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (art. 438 pkt 2 kpk – uch. SN z dnia 22 października 2007 r., SNO 73/07). Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną procesową, a mianowicie art. 7 kpk wtedy, gdy stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2011 r., II KK 183/11). Nie stanowi natomiast naruszenia art. 410 kpk dokonanie takiej, czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie. Odmówienie wiarygodności części materiału dowodowego, a następnie pominięcie w ramach czynionych ustaleń faktycznych tych dowodów, nie może być postrzegane jako wydanie rozstrzygnięcia na podstawie częściowych okoliczności sprawy, wbrew regułom procesowym wynikającym z art. 410 kpk. Nie stanowi naruszenia podniesionych w apelacji przepisów postępowania dokonanie przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Dokonanie oceny ujawnionego materiału dowodowego nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycji wymienianego przepisu (wyrok SA w Łodzi z dnia 7 grudnia 2016 r., II AKa 223/16). Podniesione zarzuty nie są zasadne. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, iż sąd orzekający miał w polu widzenia wszystkie istotne dowody zebrane w toku postępowania (art. 410 kpk), zarówno te dla oskarżonego niekorzystne, jak i te, przemawiające na jego korzyść (art. 4 kpk). Sąd I instancji prawidłowo ustalił także stan faktyczny, wywodząc logiczne wnioski z właściwie przeprowadzonej oceny dowodów zebranych w sprawie. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, sąd

meriti zapoznał się ze wszystkimi dowodami, jakie strony mu przedstawiły w toku rozprawy, rozważył je wnikliwie oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu (art. 7 kpk). Pokrzywdzona F. W. (1) była w toku rozprawy przesłuchiwana dwukrotnie. Sąd ocenił jej zeznania jako wiarygodne, wskazał powody takiej oceny, podkreślając, że znajdują one odzwierciedlenie w zapisie z monitoringu. Wskazał również okoliczności, które sprawiają, że wyjaśnienia oskarżonego uznał za niewiarygodne. W tych okolicznościach nie sposób więc skutecznie wywodzić, jak czyni to apelujący, że doszło do naruszenia wskazanych w apelacji przepisów prawa procesowego (art. 7 kpk, art. 410 kpk) poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na zwłaszcza odmowie wiarygodności wyjaśnień oskarżonego. Przepisy procedury karnej nie zawierają katalogu reguł oceny wiarygodności dowodu, w tym zeznań świadków. Dużą rolę w dokonywaniu oceny odgrywa element subiektywnej oceny sędziego. Sąd oceniając wiarygodność wypowiedzi osobowych źródeł dowodowych opiera się bądź na bezpośrednim wrażeniu, jakie wywiera na nim osoba przesłuchiwania, jej zachowania się i sposób składania zeznań, czy wyjaśnień, bądź na analizie treści tych wypowiedzi i porównaniu jej z innymi danymi materiału procesowego. W praktyce kryteria i czynniki oceny wiarygodności materiału dowodowego są indywidualną wiedzą, często nieuświadamianą, orzekającego sędziego. Istniejąca swoboda sędziowska w zakresie dokonywania oceny dowodów nie może być dowolnością w odrzucaniu lub uznawaniu dowodów za wiarygodne. Sąd powinien wykazać, ze u podstaw takiej decyzji legły racjonalne przesłanki i ocena ta jest zgodna z dyrektywami zawartymi w art. 7 kpk, a zatem dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd nie może dokonać ustaleń faktycznych w sprzeczności z dowodami, którym dał wiarę i jednocześnie zgodnie z dowodami, którym odmówił wiary. Z lektury pisemnego uzasadnienia wyroku nie da się wyprowadzić wniosku, iż Sąd Rejonowy naruszył unormowanie art. 7 kpk.

Ustanowiony w art. 7 kpk obowiązek dokonania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego dotyczy nie tylko Sądu orzekającego w sprawie. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone jedynie dowody korzystne dla oskarżonego w tym jego wyjaśnienia. Ta metoda kwestionowania trafności zaskarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd

meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego przy ocenie materiału dowodowego. Za oczywiście niewystarczające uznać należy samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się Sąd orzekający występujących w sprawie dowodów przeciwnych do wskazywanych przez Skarżącego, jeżeli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie te dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego winny zyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu w świetle tych samych zasad są tego waloru pozbawione. Wymóg orzekania na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza bynajmniej, że na sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywołania i wypowiedzenia się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów.

W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, wywodząc logiczne wnioski z właściwie, zgodnie z dyspozycją art. 7 kpk, przeprowadzonej oceny dowodów zebranych w sprawie. Jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, Sąd

meriti zapoznał się ze wszystkimi dowodami, jakie strony mu przedstawiły, rozważył je wnikliwie oraz dokonał wyboru, którym z nich daje wiarę, a którym tej wiary odmawia i z jakiego powodu. Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów opierając się na swoim wewnętrznym przekonaniu, mającym potwierdzenie także we wskazaniach wiedzy, doświadczenia życiowego, przedstawiając dokonaną ocenę w sposób logiczny i przekonujący w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Tymczasem Skarżący podniesione zarzuty motywuje dokonaną przez siebie oceną materiału dowodowego, którą przeciwstawia ocenie dokonanej przez Sąd Rejonowy a kwestionowanej w apelacji. Taki sposób argumentacji stanowi swoistą polemikę z pisemnymi motywami zaskarżonego orzeczenia, nie stanowi natomiast przekonującego wykazania naruszenia przez Sąd Rejonowy wskazywanych przepisów postępowania, a tym bardziej wpływu takiego naruszenia na treść zaskarżonego wyroku. To że skarżący przedstawia własne odmienne od wyprowadzonych przez Sąd I instancji wnioski ocenne materiału dowodowego nie oznacza, że tenże Sąd naruszył reguły poprawnego wnioskowania, przez co obraził normę wynikającą z art. 7 kpk a w konsekwencji ustalił sprzeczny z rzeczywistym stan faktyczny. Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, a wyciągając z nich wnioski opierał się na całokształcie materiału dowodowego. Ocena ta była też obiektywna, nie jak twierdzi Skarżący jednostronna. Sąd uwzględniał okoliczności korzystne dla oskarżonego i nie przeceniał okoliczności niekorzystnych. Podkreślić też należy znaczenie, jakie miała bezpośredniość postępowania dowodowego na rozprawie. To właśnie Sąd I instancji miał z tymi dowodami bezpośredni kontakt w toku realizacji czynności dowodowych, oceniał złożone zeznania poszczególnych świadków, kierując się zarówno ich treścią, jak też własnymi spostrzeżeniami i wrażeniami wynikającymi z zachowania się osób przesłuchiwanych, ich reakcji mentalnych na zadawane pytania, postawy w toku realizowanej czynności przesłuchania i stosunku do tej czynności. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił powody, dla których dał wiarę oskarżonemu. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucany oskarżonemu czyn okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień. Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych opierając się na całokształcie materiału dowodowego, a wyciągając trafne wnioski poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, z których wyciągnął słuszne wnioski co do braku podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego aktem oskarżenia czynu. Przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji brak jest merytorycznych podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wszak przekonanie sądu o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów pozostaje pod ochroną prawa procesowego wtedy, gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) i jest - z uwzględnieniem wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk). Tak zaś, wbrew zarzutom skarżącego, w realiach niniejszej sprawy postąpił Sąd Rejonowy. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie oceny dowodów w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku nie są zasadne, a użyta na jego potwierdzenie argumentacja nieprzekonująca, wobec odmiennej wymowy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, trafnie ocenionego – wbrew zarzutom Skarżącego – przez Sąd Rejonowy.

błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mającą wpływ na jego treść, a polegającą na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dokonał kradzieży gotówki w łącznej kwocie 20.500 zł w dniu 29.01.2021 w komisie w I. na szkodę F. W. (2), gdy w rzeczywistości brak jest dowodów aby dokonał tej kradzieży, a ponadto kwota podawana przez pokrzywdzoną i okoliczności jej posiadania budzą duże wątpliwości

Niezasadny

Zarzut czynienie przez Sąd Rejonowy błędnych ustaleń faktycznych skarżący ograniczył do również do przypisanego w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku czynu popełnionego przez oskarżonego na szkodę pokrzywdzonej F. W. (2). Błąd w ustaleniach faktycznych może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (art. 7 kpk). Kontrola odwoławcza w tej części zaskarżonego wyroku żadnej z powyższych form błędu nie ujawniła. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Sąd I instancji nie pominął żadnych okoliczności faktycznych ustalonych w oparciu o przeprowadzone dowodowy, jak również ustalił je w sposób prawidłowy. Wskazane w apelacji argumenty w żaden sposób nie podważają prawidłowości dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych co do przypisanego oskarżonej czynów. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego nie na innych dowodach od tych, na których oparł się Sąd pierwszej instancji, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez Sąd błędu w poczynionych ustaleniach faktycznych. Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może bowiem opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy mówiąc na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Skarżący zarzucany błąd w ustaleniach faktycznych, co do kradzieży gotówki w łącznej kwocie 20.500 zł, opiera na wskazywaniu błędnej w jego przekonaniu ocenie wiarygodności osobowych źródeł dowodowych (danie wiary zeznaniom pokrzywdzonej i odmowa przyznania atrybutu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego) i oparciu przez Sąd ustaleń na treści dowodów, które w jego ocenie niesłusznie zostały przez Sąd uznane za wiarygodnie (także nagranie z monitoringu, ale i zatrzymanie oskarżonego, wyniki przeszukania). Nie zawsze o sprawstwie, a także ocenie wiarygodności dowodów decydują konkretne przeprowadzone dowody, niekiedy oceny i wniosku co do stanu faktycznego wynikają z logiki powiązanych ze sobą okoliczności. Tak jest w realiach niniejszej sprawy. Zeznania pokrzywdzonej, która jest pewna co do ilości posiadanej gotówki i innych przedmiotów znajdujących się w portfelu zabranym z jej torebki, omyłkowo wziętej na zakupy w tym dniu. Widziała także oskarżonego w komisie. Jak zorientowała się, że nie ma portfela z pieniędzmi, wróciła. Oskarżonego już nie było, bo po jej wyjściu również opuścił pomieszczenie komisu. W niedługim czasie po zdarzeniu oskarżony jest zatrzymywany, posiada przy sobie gotówkę oraz zakupioną dość dużą liczbę różnych przedmiotów. Pewność pokrzywdzonej, że kradzieży dokonał mężczyzna, który stał za nią w komisie, doznaje wsparcia w okolicznościach zatrzymania oskarżonego. Dodatkowym elementem jest nagranie z monitoringu. Nie jest ani wystarczające, ani skuteczne jedynie teoretyczne wysłowienie pewnej hipotetycznej możliwości niewłaściwej oceny wiarygodności przeprowadzonych dowodów i z tego powodu twierdzenie, że poczynione ustalenia Sądu są błędne. Każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Sąd w uzasadnieniu w sposób przekonujący wskazał, na jakich elementach zachowania oskarżonego opiera to przekonanie. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych tak postawiony, przy jednoczesnym kwestionowaniu dokonanej oceny dowodów, jako wtórny do zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, jest bezprzedmiotowy i nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony przez obrońcę oskarżonej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych stanowić miał konsekwencje podnoszonych w zarzucie naruszeń prawa procesowego. Błąd w ustaleniach faktycznych ma miejsce wówczas, gdy na podstawie dowodów - prawidłowo przeprowadzonych i prawidłowo ocenionych - Sąd błędnie ustalił fakty. Tylko wówczas ten błąd ma wpływ na treść orzeczenia. Kwestionując ocenę materiału dowodowego Skarżący nie wykazał wystąpienia uchybień co do zgodności (niezgodności) z treścią dowodu, ani błędności rozumowania, ani błędności wnioskowania, czy sprzeczności z doświadczeniem życiowym, jakich miałby dopuścić się Sąd Rejonowy w ocenie dowodów i w konsekwencji czynionych na ich podstawie ustaleniach faktycznych. Stąd też postawiony zarzut był chybiony.

rażącej niewspółmierności kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu za poszczególne przestępstwa, jak również kary łącznej

Pojęcie niewspółmierności rażącej oznacza znaczną, wyraźną i oczywistą, a więc niedającą się zaakceptować dysproporcję między karą wymierzoną a karą sprawiedliwą (zasłużoną). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, że występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (wyrok SN: z dnia 22 października 2007 r., SNO 75/07; z dnia 26 czerwca 2006 r., SNO 28/06; z dnia 30 czerwca 2009 r., WA 19/09). Tak orzeczona kara może być wynikiem bądź to niedostrzeżenia występującej

in concreto okoliczności istotnej z punktu widzenia dyrektywy wymiaru kary z art. 53 kk lub też nienadania im adekwatnej wagi. Wskazywane w pismach wnoszonych przez Skarżącego okoliczności nie mają takiego charakteru, zwłaszcza zaś takiego wpływu na ocenę współmierności orzeczonej kary nie ma trudna podkreślana jego sytuacja osobista, zwłaszcza zdrowotna oskarżonego, pozostająca bez związku z popełnieniem czynów poddanych prawnokarnej ocenie w zaskarżonym wyroku. Rażąca niewspółmierność kary występuje bowiem wtedy, gdy kara orzeczona nie uwzględnia w należyty sposób stopnia społecznej szkodliwości przypisywanego czynu oraz nie realizuje wystarczająco celów kary, ze szczególnym uwzględnieniem jej oddziaływania zapobiegawczego i wychowawczego. Nie każda zatem wadliwość rozstrzygnięcia o wymiarze kary może stanowić usprawiedliwioną podstawę odwoławczą, lecz jedynie jej kwalifikowana postać, wyrażająca się orzeczeniem kary „rażąco” niewspółmiernej. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara może być uznana za niewspółmierną, gdy nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy. O surowości nie decyduje sam wymiar kary, ale jej stopień wykorzystania ustawowej sankcji, która w znacznej mierze odzwierciedla stopień społecznej szkodliwości danego typu czynu zabronionego. Kary orzeczone z powodu popełnienia przez oskarżonego N. I. czynów przypisanych oskarżonemu:



w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd Okręgowy obniżył do 2 lat pozbawienia wolności (pkt I.3)a. sentencji wyroku sądu odwoławczego),



w pkt X tenoru zaskarżonego wyroku na podstawie art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk art. 4 § 1 kk, Sąd obniżył do 2 lat pozbawienia wolności (pkt I. 3)b. sentencji wyroku sądu odwoławczego),



w pkt XIII tenoru zaskarżonego wyroku na podstawie art. 162 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd obniżył do 1 roku pozbawienia wolności (pkt I. 3)c. sentencji wyroku sądu odwoławczego).

Orzeczone w zaskarżonym wyroku kary za przestępstwa wskazane powyżej w zestawieniu z wysokością kar orzeczonych za przestępstwa przypisane oskarżonemu w pkt I, VII i XII tenoru zaskarżonego wyroku, są zbyt surowymi, nie odzwierciedlają bowiem w adekwatnym stopniu karygodności tych czynów, zważywszy na ustawowe zagrożenie karami i stopień wykorzystania sankcji, by kary były proporcjonalne za wszystkie przypisane oskarżonemu występki, dlatego też ich wymiar Sąd obniżył doprowadzając do wewnętrznej spójności wyroku. Na ten wymiar kar miała wpływ dotychczasowa wielokrotna karalność oskarżonego i uprzednie skazanie także na kary pozbawienia wolności za popełnianie w przeszłości występków także podobnych. Kary za występki z pkt I, VII i XII (również powrotność do przestępstwa) zostały wymierzone w okolicach utrzymywania się dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Przy zagrożeniu ustawowym do 5 lat pozbawienia wolności były to kary 2 lat pozbawienia za czyn z pkt I tenoru wyroku oraz kary po 1 roku pozbawienia wolności za czyny z pkt VII i XII tenoru wyroku. Natomiast kary w wymiarze orzeczonym zaskarżonym wyrokiem za czyn z pkt VIII tenoru wyroku (3 lat pozbawienia wolności) oscyluje w granicach górnej granicy ustawowego zagrożenia, podobnie za czyn z pkt XIII tenoru (2 lata pozbawienia wolności, przy ustawowym zagrożeniu do 3 lat pozbawienia wolności) zaskarżonego wyroku, zaś karę za czyn z pkt X tenoru wyroku, Sąd Rejonowy wymierzył w górnych granicach ustawowego zagrożenia z uwzględnieniem obostrzenia przewidzianego w art. 178 § 1 kk (kara 4 lat pozbawienia wolności, gdy zagrożenie ustawowe za czyn z art. 177 § 1 kk wynosi do 3 lat pozbawienia wolności), były zatem te kary rażąco surowa, stąd też sprawiedliwe jest obniżenie ich wymiaru, który odzwierciedla i stopień społecznej szkodliwości i stopień zawinienia oskarżonego, uwzględnia także dotychczasową karalność oskarżonego i nie pozostaje w sprzeczności z celami prewencji indywidualnej (zapobiegawcze i wychowawcze oddziaływanie) i generalnej (kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa) kary. Przede wszystkim jednak sprawiają, że kary orzeczone za wszystkie przypisane występku są spójne i w zbliżonym stopniu wykorzystywana jest sankcja ustawowego zagrożenia. Obniżenie kar jednostkowych pociągało za sobą potrzebę wymierzenia oskarżonemu N. I. kary łącznej, która uwzględnia granicę górną – najsurowszą z kar po obniżeniu ich wymiaru do sumy kar orzeczonych wobec oskarżonego. Te kryteria spełnia orzeczona w miejsce kary łącznej z pkt XIV tenoru wyroku kara 5 lat pozbawienia wolności wraz z zaliczeniem okresów zatrzymań i tymczasowego aresztowania w toku postępowania (pkt I.4) sentencji wyroku Sądu odwoławczego.

o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu przestępczego określonego w art. 278 § 1 kk i inne, zawartego w punkcie 6 wyroku

o złagodzenie kar jednostkowych pozbawienia wolności orzeczonych w wyroku i wymierzenie niższej kary łącznej

Częściowo zasadny

Wobec poprawnie przeprowadzonego postępowania dowodowego w sprawie, zgromadzenia i przeprowadzenia kompletnego materiału dowodowego, prawidłowej jego oceny, brak jest podstaw do postulowanej zmiany. Wskazywane przez Skarżącego przyczyny nie uzasadniały zarzutu wadliwości postępowania sądowego w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku. Stąd też nie jest zasadny wniosek o zmianę orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu jego popełnienia. Jednocześnie w części, zważywszy na uwzględnienie zarzutu niewspółmierności orzeczonych kar za niektóre z przypisanych oskarżonemu występków, zasługiwał na uwzględnienie wniosek o obniżenie wymierzonych oskarżonemu kar, tj. kar jednostkowych za poszczególne czyny powyżej wskazane oraz w konsekwencji ich obniżenia nowej, w niższej wysokości kary łącznej orzekanej w ich miejsce, zważywszy na zasadność zarzutu podkreślającego surowość kar jednostkowych.

Okoliczności podlegające uwzględnieniu z urzędu

1. 2.

Ad 1.

Ad 2.

Wystąpienie negatywnej przesłanki procesowej nakazującej umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności przypisanych oskarżonemu wykroczeń

utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego byłoby rażąco niesprawiedliwe (art. 440 kpk).

W realiach niniejszej sprawy Sąd Rejonowy, w miejsce zarzucanych aktem oskarżenia czynów z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk opisanych szczegółowo w pkt 3 i 4 komparycji wyroku, uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia czynu:



z art. 119 § 1 kw polegającego na tym, że oskarżony w dniu 23 lipca 2020 r. w miejscowości U., woj. (...), w sklepie (...)

(...) działając wspólnie i w porozumieniu z I. B., N. B. i kobietą o nieustalonej tożsamości, zabrał w celu przywłaszczenia dwie sztuki żarówek X. (...)+30%, jeden komplet żarówek X. (...) (zestaw dwie sztuki), jeden komplet żarówek (...) (dwie sztuki) 500k, dwa komplety żarówek J. (...) (2)+100% I., dwa komplety żarówek J., zestaw dwie sztuki (...), dwie sztuki żarówek (...), sześć sztuk świec O. J19, jedno opakowanie kapsułek Ż. U. 3w1, jedno opakowanie kapsułek E. O. 3w1, dwa opakowania kapsułek E. O. 41 sztuki (...) i jedną torbę ekologiczną o łącznej wartości 753,88 złotych na szkodę V. W.. Za tak przypisany czyn Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 119 § 1 kw karę 30 dni aresztu (pkt V tenoru zaskarżonego wyroku),



z art. 119 § 1 kw polegającego na tym, że oskarżony w dniu 13 sierpnia 2020 r. w sklepie (...) w W., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z U. M. i I. U. zabrał w celu przywłaszczenia dwie sztuki wody perfumowanej marki O. (...) o pojemności 125 ml każda o łącznej wartości 499,98 złotych oraz wodę perfumowaną marki F.

(...) o pojemności 100 ml o wartości 239,99 złotych, powodując straty o łącznej wartości 739,97 złotych na szkodę (...) Sp. z o.o. Za tak przypisany czyn Sąd wymierzył oskarżonemu na podstawie art. 119 § 1 kw karę 30 dni aresztu (pkt VI tenoru zaskarżonego wyroku).

Tych rozstrzygnięć Sądu Rejonowego nie kwestionował Skarżący, jednakże zważywszy na fakt iż Sąd Rejonowy zaskarżony wyrok wydał w dniu 23 kwietnia 2026 r. a przypisane w pkt V i VI tenoru zaskarżonego wyroku wykroczenia z art. 119 § 1 kw zostały popełnione odpowiednio 23 lipca 2020 r. i 13 sierpnia 2020 r. okres przedawnienia ich karalności upłynął przed datą wydania zaskarżonego wyroku. Wobec wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej należało w tej części uchylić rozstrzygnięcia wyroku Sądu Rejonowego (art. 439 § 1 pkt 9 kpk), a postępowanie karne w tej części na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw o zarzucane w pkt 2 i 3 komparycji zaskarżonego wyroku, a przypisane oskarżonemu N. I. w pkt V i VI tenoru zaskarżonego wyroku czyny z art. 119 § 1 kw umorzyć, a kosztami procesu w tym zakresie obciążyć Skarb Państwa. Przeszkodę procesową jaką jest przedawnienie karalności Sąd Okręgowy stosownie do art. 439 § 1 pkt 9 kpk uwzględniał z urzędu.

Przypomnieć bowiem należy, że „niesprawiedliwość orzeczenia” odnosi się nie tylko do „materialnej” niesprawiedliwości (obraza prawa materialnego), ale także do „procesowej” niesprawiedliwości (obraza przepisów postępowania), z powodu której doszło do rażących uchybień naruszających reguły rzetelnego procesu. Artykuł 440 kpk, z uwagi na swój wyjątkowy charakter, może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy popełnione przez sąd pierwszej instancji uchybienia są rażące i ponadto miały – nie tylko potencjalny, ale realny, rzeczywisty wpływ na treść wyroku. Ta „rażąca niesprawiedliwość” w rozumieniu art. 440 kpk musi być nie tylko „oczywistą” – a zatem „widoczną na pierwszy rzut oka”, „niewątpliwą” – ale też ma wyrażać poważny „ciężar gatunkowy” uchybienia, które legło u podstaw wydania orzeczenia dotkniętego „rażącą niesprawiedliwością”. Tak należało postrzegać orzeczone kary z różnym – nie znajdującym uzasadnienia w okolicznościach poszczególnych występków oraz właściwościach oskarżonego – stopniem wykorzystania sankcji ustawowego zagrożenia, powodując że odbiór poszczególnych kar sprawiał wrażenie nierównomierności wymiaru kary (szerzej pkt 3.3 uzasadnienia powyżej).

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 23 kwietnia 2026 r. (sygn. akt II K 246/23), którym Sąd ten:



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 178a § 4 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, polegającego na tym, że w dniu 21 listopada 2020 r. na parkingu mieszczącym się przy ulicy (...) w I., woj. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 1,48 mg/l i 1,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem osobowym marki E. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w ruchu lądowym, będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt II K 81/19, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, za tak przypisany czyn na podstawie art. 178a § 4 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt I tenoru), a na podstawie art. 42 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (pkt II tenoru), zaś na podstawie art. 43a § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł (pkt III tenoru);



uniewinnił oskarżonego N. I. od zarzutu popełnienia czynu z art. 157 § 1 kk mającego polegać na tym, że w dniu 26 września 2020 r. na terenie posesji mieszczącej się przy ulicy (...) w I., woj. (...), poprzez zadanie uderzeń rękoma po głowie i twarzy spowodował u obywatela Ukrainy J. P. obrażenia ciała w postaci: złamania ściany przedniej zatoki szczękowej prawej, pourazowej perforacji błony bębenkowej lewej, otarcia naskórka okolicy czołowej i stłuczenia palca i ręki lewej z jego bolesnością, które to obrażenia naruszyły u niego prawidłowe funkcjonowanie czynności narządów ciała na okres powyżej dni siedmiu (pkt IV tenoru),



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, polegającego na tym, że oskarżony w dniu 13 sierpnia 2020 r. w W., woj. (...), kierował samochodem osobowym marki J. (...) (1), nr rej. (...), w ruchu lądowym, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy w wyroku z dnia 13 maja 2019 r., sygn. akt II. K. 81/19, dożywotniego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Za tak przypisany czyn na podstawie art. 244 kk w zw. z art.4 § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt VII tenoru);



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 278 § 1 kk i art. 278 § 5 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym że oskarżony w dniu 29 stycznia 2021 r. w I., woj. (...), wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia portfela skórzanego wraz z zawartością pieniędzy w kwocie 18.000 złotych i 275 funtów brytyjskich, karty bankomatowej Banku (...) w K. oraz dowodu osobistego pokrzywdzonej, w wyniku czego powstały łączne straty w kwocie 20.500 zł na szkodę F. W. (2), przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt II K 1264/14, za podobne przestępstwo umyślne, którą odbywał w okresie od dnia 28 marca 2015 r. do dnia 2 marca 2016 r. (pkt VIII tenoru), zaś na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego N. I. środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody w całości przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej F. W. (2) kwoty 20.500 zł (pkt IX tenoru);



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony w dniu 18 grudnia 2020 r. na ul. (...) w I., woj. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki E. (...), nr rej. (...), nie zachował szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do przejścia dla pieszych, w wyniku czego potrącił prawidłowo przekraczającego jezdnię na oznakowanym przejściu dla pieszych W. X., który w wyniku zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci: rana okolicy czołowej prawej, krwiak oczodołu prawego, otarcie naskórka twarzy po stronie prawej, złamanie łuski i części oczodołowej kości czołowej prawej, złamanie ściany przedniej i bocznej prawej zatoki szczękowej, wieloodłamowe z przemieszczaniem złamanie prawego łuku jarzmowego, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie czynności narządów ciała trwające dłużej niż siedem dni w rozumieniu art. 157 § 1 kk, po czym zbiegł z miejsca zdarzenia (pkt X tenoru), zaś na podstawie art. 42 §2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat (pkt XI tenoru),



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony w dniu 18 grudnia 2020 r. w miejscowości I., ul. (...), woj. (...), kierował samochodem osobowym marki E. (...), nr rej. (...), w ruchu lądowym, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Dębicy w wyroku o sygn. akt II K 81/19 z dnia 5 maja 2019 r. dożywotniego prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym na karę pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności. Za tak przypisany czyn na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt XII tenoru),



uznał oskarżonego N. I. za winnego popełnienia występku z art. 162 § 1 kk polegającego na tym, że oskarżony w dniu 18 grudnia 2020 r. na ul. (...) w I., woj. (...), nie udzielił W. X., znajdującemu się w wyniku doznanych obrażeń ciała na skutek spowodowanego przez niego wypadku drogowego, w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu – pomocy, mogąc jej mu udzielić bez narażenia siebie i innych osób na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku poprzez zatrzymanie się na miejscu po wypadku i wezwanie odpowiednich służb ratunkowych lub udzielenia W. X. pierwszej pomocy medycznej (pkt XIII tenoru)

Sąd Okręgowy utrzymał orzeczony wobec oskarżonego N. I., na podstawie art. 90 § 2 kk w zw. z art. 88 kk w miejsce zakazów pojazdów mechanicznych orzeczonych w pkt II i X tenoru łączny dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (pkt XVI tenoru).

Sąd Okręgowy zaaprobował rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym:



zasądzenie radcy prawnemu Ż. X. kwotę 4.339,44 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną dzieloną z urzędu pokrzywdzonej F. W. (1) (pkt XVII tenoru),



zwolnienie oskarżonego N. I. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu (pkt XVIII tenoru).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że nie było żadnych merytorycznych czy formalnych racji, które przemawiałyby za koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w całości ani też jego zmiany w postulowanym przez Skarżącego kierunku w zakresie czynu opisanego w pkt 6 komparycji zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy wykorzystał w toku rozprawy istniejące możliwości weryfikacji tez aktu oskarżenia i twierdzeń obrony, w granicach niezbędnych dla ustalenia faktów istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy oparł orzeczenie na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym w toku poprawnie przeprowadzonego postępowania sądowego. W tym zakresie podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie był zasadny. Dokonana zaś ocena dowodów mieści się w granicach zakreślonych dyspozycją art. 7 kpk. Sąd Rejonowy w sposób przekonujący przedstawił powody, dla których nie dał wiary oskarżonemu, a atrybutem wiarygodności obdarzył zeznania pokrzywdzonej. Istotne dla rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za zarzucany oskarżonemu czyn okoliczności ujawnione w toku postępowania przed Sądem Rejonowym zostały omówione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy podziela zajęte w tej mierze stanowisko. W wyczerpującym uzasadnieniu, Sąd

meriti poddał wszechstronnej i logicznej analizie zebrane dowody, w sposób w pełni przekonujący oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawił, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie do wiarygodności tych dowodów, które włączył do podstawy faktycznej wyroku. Kontrola instancyjna nie potwierdziła zasadności podniesionych w środku odwoławczym uchybień, tak naruszenia przepisów postępowania, jak i błędu w ustaleniach faktycznych. Przy braku podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji w tym zakresie brak jest merytorycznych podstaw do postulowanej zmiany zaskarżonego wyroku. Oparcie zaś orzeczenia na kompletnym materiale dowodowym, zważywszy na zasadność zarzutu niewspółmierności orzeczonych (niektórych) kary, przy wystąpieniu przyczyn z art. 439 kpk i art. 440 kpk, uwzględniając uwagi zamieszczone poniżej Sąd Odwoławczy mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 437 kpk, art. 449 kpk i art. 456 kpk utrzymał w mocy we wskazanej powyżej części zaskarżone orzeczenie Sądu Rejonowego

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1. Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy w ten sposób, że:

5) na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 kpk uchylił orzeczenia zawarte w pkt V i VI tenoru zaskarżonego wyroku i w tej części na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie o zarzucane w pkt 2 i 3, a przypisane oskarżonemu N. I. w pkt V i VI czyny z art. 119 § 1 kw, umorzył, a kosztami procesu w tym zakresie obciążył Skarb Państwa;

6) uchylił pkt XIV i XV tenoru zaskarżonego wyroku;

7) orzeczoną wobec oskarżonego N. I.:

a.

na podstawie art. art. 278 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w pkt VIII tenoru zaskarżonego wyroku – karę obniżył do 2 lat pozbawienia wolności,

b.

na podstawie art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w pkt X tenoru zaskarżonego wyroku – karę obniżył do 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

c.

na podstawie art. 162 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w pkt XIII tenoru zaskarżonego wyroku – karę obniżył do 1 roku pozbawienia wolności;

8) w miejsce orzeczonej w pkt XIV tenoru zaskarżonego wyroku kary łącznej wymierzył oskarżonemu N. I. karę łączną 5 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okresy zatrzymania od dnia 13 sierpnia 2020 r., godz. 13.20 do dnia 14 sierpnia 2020 r., godz. 16.00 i od dnia 21 listopada 2020 r., godz. 18.05 do dnia 22 listopada 2020 r., godz. 12.00 oraz okres tymczasowego aresztowania od dnia 1 lutego 2021 r., godz. 10.55 do dnia 3 marca 2021 r., godz. 10.55;

Powody dokonanej zmiany – modyfikacji orzeczonych wobec oskarżonego N. I. kar jednostkowych za przypisane mu zaskarżonym wyrokiem przestępstwa zostały opisane w punkcie 3 i 4 uzasadnienia.

Koszty procesu

Punkt III wyroku, czyn IV

W toku postępowania odwoławczego oskarżycielka posiłkowa F. W. (1) była reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Stosownie do art. 22

3

ustawy o radcach prawnych

koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu przez radcę prawnego ponosi Skarb Państwa. Stąd też Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego Ż. X. kwotę 1.158,48 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielce posiłkowej F. W. (1) w postępowaniu odwoławczym. Na zasądzoną kwotę składają się wydatki związane z dojazdem do Sądu Okręgowego z siedziby kancelarii radcy prawnego (285 zł) oraz opłata za udział przed sądem okręgowym jako sądem II instancji w wysokości 840 zł powiększona o należny podatek VAT.

Podzielając ustalenia Sądu Rejonowego w odniesieniu do sytuacji materialnej, rodzinnej i majątkowej oskarżonego, Sąd Okręgowy korzystając z dyspozycji art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1

ustawy o opłatach w sprawach karnych

zwolnił oskarżonego N. I. od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a poniesionymi w tym zakresie wydatkami obciążył Skarb Państwa.

SSO Grażyna Artymiak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego N. I.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 23 kwietnia 2026 r. (sygn. akt II K 246/23)

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W części

Co do winy

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana