Sąd odwoławczy zmienił podstawę prawną środka karnego w sprawie jazdy po alkoholu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim wydany w dniu 09 lutego 2026 roku w sprawie o sygn. akt II K 720/24.

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ł. I. (1)

Z nagrań znajdujących się na płytach dołączonych do akt sprawy nie można ustalić, że samochód marki X. (...) o nr (...), to ten samochód, który został ujęty na bardzo niewyraźnym zdjęciu dołączonym do protokołu oględzin zapisu znajdującego się na nagraniu monitoringu zarejestrowanym w dniu 28 lipca 2024 roku od godziny 19:50 do godziny 19:51 w N., na którym zarejestrowano jazdę ciemnego samochodu na ulicy (...) w stronę ulicy (...) ( k-32-34).

płyty z nagraniami z monitoringu.

185 w zw. z k-181

Zapis nagrań z monitoringu znajdujący się na płytach

Nagrania z monitoringu , których dotyczył protokół oględzin dołączony do akt sprawy (k-32-35), a które sąd odwoławczy dołączył zgrane na płytach CD do akt sprawy (k-181) są na tyle złej jakości, że nie można na ich podstawie stwierdzić, że został na nagraniu zarejestrowany przejazd samochodu marki X. (...) o nr rej (...) w dniu 28 lipca 2024 roku o godzinie 19:50 do 19:51 w N., który miał być widoczny na bardzo niewyraźnym zdjęciu dołączonym do protokołu oględzin zapisu.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońca oskarżonego Ł. I. (1) w punkcie pierwszym (1- numeracja sądu okręgowego) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art.4 i art.7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranych w sprawie dowodów w sposób dowolny i z naruszeniem zasady obiektywizmu poprzez:

bezpodstawne przyjęcie, iż oskarżony w dniu 28 lipca 2024 roku o godzinie 19.50 prowadził pojazd mechaniczny będąc w stanie nietrzeźwości oparte na zapisie z monitoringu, który nie został wskazany w akcie oskarżenia w wykazie dowodów i z pewnością nie dotyczy samochodu oskarżonego, a dowód ten nie został przeprowadzony na rozprawie celem weryfikacji zapisu.

Niezasadny

Aby skutecznie podnosić zarzut naruszenia wynikającej z art. 7 kpk zasady swobodnej oceny dowodów należy wykazać, że ustalenia sądu meriti oraz ocena zgromadzonego w niniejszej sprawie istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia postawionego oskarżonemu zarzutu nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 kpk) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 kpk), a nadto nie była wynikiem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 kpk) oraz uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 kpk) - zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r., OSNKW 1991 r., nr 7-9, poz. 41 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., Prok i Pr. 1999 r., nr 2 poz. 6). Zarzut podniesiony w punkcie pierwszym apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego jest zasadny w części, w której apelant wskazuje, że na podstawie zapisu z monitoringu, który nie został dopuszczony przez sąd meriti jako dowód w sprawie, nie mógł sąd I instancji ustalić, że na nagraniu widać jak oskarżony prowadził samochód w dniu 28 lipca 2024 roku w N. i jest to pojazd opisany w protokole odtworzenia zapisu ujęty na dołączonych do protokołu zdjęciach (k-32-33). Sąd okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe i dołączył do akt płyty z nagraniami zapisów z monitoringu na podstawie, których sporządzono protokół odtworzenia zapisu. Dołączone do akt sprawy nagrania znajdujące się na płytach zostały ujawnione na rozprawie odwoławczej w dniu 21 lipca 2026 roku w trybie procesowym. W ocenie sądu okręgowego na podstawie tych nagrań (z którymi sąd odwoławczy wnikliwie się zapoznał) nie można ustalić, że samochód opisany w protokole odtworzenia zapisu, bardzo niewyraźnie widoczny na kopii zdjęcia tego zapisu (k-34), to samochód marki X. (...) o nr rej (...), którego współwłaścicielem jest oskarżony. Nie oznacza to automatycznie, że oskarżony nie prowadził swojego samochodu w tym czasie będąc w stanie nietrzeźwości. Pomimo zasadności zarzutu podniesionego przez apelanta w części wskazanej przez sąd okręgowy, nie można pominąć innych dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego, których prawidłowa ocena wskazuje, że sąd meriti zasadnie przypisał oskarżonemu popełnienie zarzuconego mu czynu w akcie oskarżenia Sąd I instancji na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 roku odtworzył nagranie znajdujące się na płycie CD ( k-126) dotyczące telefonicznego zgłoszenia o godzinie 19:57 na numer właściwej jednostki Policji przez Ł. I. (2), że nietrzeźwy Ł. I. (1) przyjechał do domu samochodem, który w jej ocenie jest uszkodzony. W związku z tym zgłoszeniem do miejsca zamieszkania oskarżonego przy ulicy (...) w N. udał się niezwłocznie zadysponowany przez dyżurnego patrol Policji. Sąd rejonowy dopuścił dowód z zeznań świadka M. J. (funkcjonariusza Policji), który potwierdził w złożonych zeznaniach na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 roku, że żona oskarżonego poinformowała w jego obecności, że mąż przyjechał przed chwilą samochodem, którym kierował ,,pod wpływem". Z notatki urzędowej z przebiegu podjętej interwencji wynika, że funkcjonariusze Policji byli w domu oskarżonego w dniu 28 lipca 2024 roku o godzinie 20:00. Z protokołu badania trzeźwości analizatorem wydechu Ł. I. (1) wynika, że o godzinie 20: 08 miał 0,98 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Do protokołu badania stanu trzeźwości oskarżony podał, że w ciągu ostatnich 24 godzin spożywał alkohol w postaci wódki w ilości 100 ml o godzinie 19:50 w dniu 28 lipca 2024 roku. Prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że wersja oskarżonego o ilości i czasie spożytego alkoholu w dniu zdarzenia podana w wyjaśnieniach złożonych w dniu 12 września 2024 roku (k-20) w postępowaniu przygotowawczym nie zasługuje na wiarę. Za takimi ustaleniami sądu meriti przemawia treść opinii pisemnej z zakresu rachunku retrospektywnego sporządzonej przez biegłą sądową z zakresu toksykologii i chemii sądowej dr n. med. V. R., która nie została zakwestionowana przez strony. Prawidłowe są ustalenia sądu meriti, że oskarżony nie mógł spożyć deklarowanej ilości alkoholu od godziny 19:15 i zakończyć jego konsumpcję o godzinie 19:55. Z pisemnej opinii sporządzonej przez biegłą sądową z zakresu toksykologii i chemii sądowej dr n. med. V. R., wynika, że w dniu 28 lipca 2024 roku oskarżony zakończył konsumpcję alkoholu około godziny 19:00 i znajdował się w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia alkoholu we krwi o wartości około 2 promili o godzinie 20. W ocenie sądu okręgowego jest sprzeczna wersja podana w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach świadka N. R. dotycząca miejsca ich spotkania w dniu 28 lipca 2024 roku, w celu wspólnego spożywania alkoholu, czasu jego konsumpcji i miejsca, w którym Ł. I. (1) zaparkował samochód, którym przyjechał na spotkanie. Przesłuchany w charakterze świadka w postępowaniu przygotowawczym N. R. zeznał, że oskarżony przyjechał na umówione z nim wcześniej spotkanie swoim samochodem marki X. w dniu 28 lipca 2024 roku w na plac znajdujący się przy ulicy (...) w N. (który w części należy do oskarżonego) po godzinie 18 i wypili tam razem po 0,5 litra wódki do godziny 19 ( 19:30), po czym każdy z nich poszedł pieszo do swojego domu (k-29). Świadek potwierdził złożone zeznania w postępowaniu przygotowawczym, zeznając na rozprawie przed sądem I instancji (k-113v). Oskarżony w złożonych wyjaśnieniach w postępowaniu przygotowawczym w dniu 12 września 2024 roku podał, że umówił się z N. R. na spotkanie w dniu 28 lipca 2024 roku w miejscu swojego zamieszkania w N. przy ulicy (...). Tam przyjechał swoim samochodem marki X. (...) o nr rej. (...) około godziny 19:15 i czekał na niego N. R., który miał przy sobie dwie butelki wódki o pojemności 0,5 litra każda. Następnie razem na placu znajdującym się po drugiej stronie drogi przy ulicy (...) spożywali zakupiony alkohol przez około 40 minut (do godziny 19:55). Po jego spożyciu N. R. poszedł do domu i oskarżony wrócił pieszo do swojego domu, gdzie pokłócił się ze swoją żoną, która w nerwach powiedziała, że go ,, upier..li " i zadzwoni na Policję , po czym wykonała telefon i zgłosiła awanturę domową ( k-20). W związku ze zgłoszeniem żony oskarżonego do miejsca jej zamieszkania przyjechali niezwłocznie funkcjonariusze Policji i Ł. I. (1) został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Sąd rejonowy dokonał oceny wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka N. R. i uzasadnił dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom Ł. I. (1), w których nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu oraz uzasadnił w jakiej części dał wiarę zeznaniom świadka N. R., a w jakiej części odmówił im wiary i dlaczego. Dokonana przez sąd meriti ocena wyjaśnień oskarżonego jako niezasługujących na wiarę (i będących jego linią obrony) jest prawidłowa. Wskazać należy, że nie mógł świadek N. R. pomylić tak ważnego szczegółu, że czekał na spotkanie z oskarżonym (w celu spożycia alkoholu) na placu przy ulicy (...) i tam przyjechał samochodem marki X. Ł. I. (1) oraz w tym miejscu zaparkował samochód, gdyż do godziny 19 (19:30) spożywali alkohol. Tymczasem oskarżony w złożonych wyjaśnieniach podał bardzo precyzyjnie, że przyjechał samochodem marki X. do swojego domu znajdującego się na ulicy (...) około godziny 19:15 i tam samochód zostawił, po czym spożywał alkohol z N. R. na swoim placu znajdującym się w pobliżu domu na ulicy (...) w N.. Wyjaśnienia oskarżonego są w zasadniczej części sprzeczne z zeznaniami świadka N. R., gdyż świadek ten potwierdzając wersję oskarżonego, że razem w dniu zdarzenia spożywali alkohol , konsekwentnie podał miejsce , w którym się spotkali oraz nie mógł pomylić tak istotnego szczegółu , że na to spotkanie oskarżony przyjechał samochodem marki X. i zaparkował go na placu, gdzie spożywali alkohol (przy ul. (...)), a nie w miejscu zamieszkania lub przed posesją. Zeznania świadka co do miejsca spotkania są wiarygodne, gdyż jest rzeczą oczywistą, że oskarżony nie umówiłby się ze świadkiem w miejscu swojego zamieszkania (generalnie na ,,picie”), aby nie ryzykować wywołaniem konfliktu z żoną i dlatego spotkał się blisko domu, ale w innym miejscu. Trafnie podniósł, sąd meriti, że oskarżony nie mógł zadeklarowanej ilości alkoholu spożyć w czasie wynikającym z jego wyjaśnień, a także z zeznań N. R., co wynika z opinii pisemnej sporządzonej przez biegłą sądową z zakresu toksykologii i chemii sądowej dr n. med. V. R., która zaopiniowała, że wyniki z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, wykluczają wersję podaną w wyjaśnieniach oskarżonego co do ilości spożytego alkoholu i czasu jego spożycia. Biegła zaopiniowała, że oskarżony w dniu 28 lipca 2024 roku zakończył spożywanie alkoholu o godzinie 19, a spożycie alkoholu przez Ł. I. (1) musiało być rozpoczęte wcześniej, niż przed godziną 18. Oznacza to, że oskarżony spożywał alkohol podczas spotkania z V. M.. W tym dniu zorganizował z nią grilla na plaży przy Ł. w N., gdzie świadek spożywała piwo. Byli tam do godziny 16, a o godzinie 16:30 pojechali do lasu znajdującego się przy ulicy (...) w N. i V. M. wypiła tam także jedno piwo. Spotkanie zakończyli około godziny 18. Ponieważ V. M. zeznała, że w jej obecności oskarżony nie pił alkoholu, to zdaniem sądu odwoławczego musiał to zrobić na tyle dyskretnie, że świadek tej czynności mogła nie zauważyć. W przeciwnym razie należałoby przyjąć, że świadek spożywała alkohol razem z oskarżonym ( były bardzo ku temu sprzyjające warunki) i złożyła fałszywe zeznania przed sądem meriti. Z akt sprawy wynika, że żona oskarżonego odmówiła składania zeznań przed sądem I instancji. Przebieg jej rozmowy telefonicznej w dniu 28 lipca 2024 o godzinie 19:57 z dyżurnym funkcjonariuszem Policji został zarejestrowany i sąd rejonowy dołączył do akt płytę CD z tym nagraniem (k-126). Sąd meriti odtworzył na rozprawie w obecności oskarżonego i jego obrońcy zgrane na płytę nagranie audio, w którym Ł. I. (2) informuje dyżurującego funkcjonariusza Policji z KPP w N., że Ł. I. (1) przyjechał pijany samochodem i pyta czy można coś z tym zrobić, jednocześnie informując, że samochód ma widoczne uszkodzenia. Ujawnione na rozprawie nagranie z przebiegu tej rozmowy jest obiektywnym dowodem (nie kwestionowanym przez strony) potwierdzającym przebieg rozmowy żony oskarżonego z dyżurnym KPP w N.. Wbrew wyjaśnieniom oskarżonego zgłoszenie to nie dotyczyło prośby o interwencję z powodu awantury domowej. Skoro oskarżony przyjechał swoim samochodem marki X. (...) o nr rej. (...) do miejsca swojego zamieszkania i tego przyjazdu dotyczyło zgłoszenie telefoniczne do KPP w N. przez Ł. I. (2) , to musiało to być przed godzina 19:57, bo o tej godzinie było zgłoszenie. Dyżurny natychmiast wysłał tam patrol Policji, który był na miejscu już około godziny 20, a o godzinie 20:08 poddano oskarżonego pierwszemu badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Z wyjaśnień oskarżonego nie wynika, aby w dniu 28 lipca 2024 roku około godziny 19:50 użyczył komuś swój samochód, którym około godziny 18 przyjechał na spotkanie z kolegą. Nie mógł zatem nikt inny przejechać samochodem oskarżonego z ogrodzonego placu, na którym spożywał alkohol do miejsca jego parkowania. W tym miejscu podnieść należy, że samochód marki X. (...) nr rej (...) został poddany oględzinom w dniu 28 lipca 2024 roku o godzinie 20:20 i stwierdzono uszkodzenia tego pojazdu opisane w protokole oględzin ( k-4). Oględziny samochodu odbyły się na ulicy (...), a więc pod adresem zamieszkania oskarżonego (k-19). Oskarżony na rozprawie w dniu 22 września 2025 roku doprecyzował, że jak przyjechał na spotkanie z kolegą samochód zaparkował na nieogrodzonym placu, a alkohol z N. R. spożywał koło zaparkowanego na ogrodzonym placu samochodu ciężarowego, a na plac ten wjeżdża się bramą przemysłową od ulicy (...). Fakt postoju samochodu oskarżonego poza ogrodzonym placem znajdującym się na ulicy (...) potwierdził świadek M. J., który na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 roku zeznał, że samochód oskarżonego podczas interwencji funkcjonariuszy Policji (w której brał udział) stał na wolnym placu obok podwórka naprzeciwko domu. Skoro świadek N. R. zeznał, że oskarżony przyjechał na spotkanie z nim samochodem i wjechał na plac, na którym były składowane płyty betonowe, to był to ogrodzony plac na ulicy (...) ( były tam zaparkowane inne samochody oskarżonego). Świadek ten po zakończeniu spożywania wspólnie z N. I. alkoholu udał się na pieszo do domu i zeznał, że oskarżony też poszedł na pieszo w stronę domu, a zatem jego samochód pozostał na ogrodzonym placu. Skoro samochód ten po zakończonym spotkaniu, gdy była interwencja funkcjonariuszy Policji w domu oskarżonego stał obok podwórka jego posesji na wolnym placu (bez ogrodzenia) naprzeciwko domu, to oskarżony tym samochodem musiał przejechać z ogrodzonego placu w to miejsce i było to przed godziną 19:57 ( przed zgłoszeniem telefonicznym na Policję). Reasumując dokonana ocena przez sąd meriti wyjaśnień oskarżonego, w których nie przyznał się do dokonania zarzuconego mu czynu, jako nie zasługujących na wiarę oraz ocena pozostałych dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego pozostaje pod ochrona art. 7 kpk.

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Niezasadny

Skoro zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego w punkcie pierwszym (1) wniesionej apelacji okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia Ł. I. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Obrońca oskarżonego Ł. I. (1) w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż oskarżony Ł. I. (1) nie rozpoczął spożywania alkoholu około godziny 18.00,czyli tak jak sam twierdzi i potwierdza to zeznanie świadka N. R. oraz świadka V. M., która stwierdziła, że podczas pobytu nad Zalewem R. oskarżony nie spożywał żadnego alkoholu.

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że kierowany przez Ł. I. (1) samochód X. (...) był widziany w ruchu przez Ł. I. (2) o godzinie 19.50,która następnie na rozprawie odmówiła składania zeznań.

Niezasadny

Zarzut zawarty w punkcie drugim apelacji obrońcy oskarżonego nie jest zasadny.

Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia.

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Niezasadny

Skoro zarzut podniesiony przez obrońcę oskarżonego w punkcie drugim (2) wniesionej apelacji okazał się niezasadny, to brak było podstaw prawnych do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia Ł. I. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony przez obrońcę oskarżonego Ł. I. (1) wyrok Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim wydany w dniu 24 lipca 2026 roku w sprawie o sygn. akt IV Ka 237/26 ( poza dokonaną zmianą w podstawie prawnej rozstrzygnięcia z punktu 6).

Skoro zarzuty podniesione w apelacji przez obrońcę oskarżonego okazały się niezasadne, a brak było podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu, to sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok sądu meriti w pozostałej części.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną rozstrzygnięcia z punktu 5 przyjął art. 44b § 6 kk w zw. z art. 44b § 5 pkt. 1 kk

Sąd rejonowy w punkcie 5 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 44b § 6 kk zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10000 złotych tytułem nawiązki. Oskarżony popełnił przypisany mu czyn w dniu 28 lipca 2024 roku. W dacie popełnienia przypisanego Ł. I. (1) czynu obowiązywał art. 44b § 2 kk, który stanowił: ,, jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy albo po popełnieniu przestępstwa sprawca zbył, darował lub ukrył podlegający przepadkowi pojazd, orzeka się przepadek równowartości pojazdu. Za równowartość pojazdu uznaje się wartość pojazdu określoną w polisie ubezpieczeniowej na rok, w którym popełniono przestępstwo, a w razie braku polisy - średnią wartość rynkową pojazdu odpowiadającego, przy uwzględnieniu marki, modelu, roku produkcji, typu nadwozia, rodzaju napędu i silnika, pojemności lub mocy silnika oraz przybliżonego przebiegu, pojazdowi prowadzonemu przez sprawcę, ustaloną na podstawie dostępnych danych, bez powoływania w tym celu biegłego”. Od 29 stycznia 2026 roku wszedł w życie przepis art. 44b § 6 kk, który w przedmiotowej sprawie zastosował sąd meriti słusznie uznając, ze jest on względniejszy dla oskarżonego niż poprzednio obowiązujący przepis art. 44 § 2 kk . Przepis art. 44b § 6 kk stanowi, że ,,w wypadku, o którym mowa w § 5 pkt 1, sąd orzeka, a w wypadku, o którym mowa w § 5 pkt 2 – może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości od 5000 do 500 000 złotych" Z kolei zgodnie z treścią przepisu art 44b § 5 przepadku pojazdu mechanicznego nie orzeka się, jeżeli:

1) w czasie popełnienia przestępstwa pojazd mechaniczny nie stanowił wyłącznej własności sprawcy;

2) orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego nie jest możliwe lub celowe, w szczególności z uwagi na jego zbycie albo utratę przez sprawcę, zniszczenie lub znaczne uszkodzenie.

W realiach przedmiotowej sprawy zachodziły przesłanki z art 44b § 5 pkt 1 kk do obligatoryjnego orzeczenia nawiązki wobec oskarżonego (był współwłaścicielem pojazdu, którym kierował) i dlatego sąd odwoławczy zmienił podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 5 zaskarżonego wyroku.

Koszty procesu

Punkt 3 wyroku sądu odwoławczego.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 636 §1 kpk. Sąd okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych z tytułu opłaty za drugą instancję i kwotę 20 złotych z tytułu zwrotu wydatków za postępowanie odwoławcze. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2 w zw. z art 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tj. Dz.U nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn.zm). Kwota 20 złotych stanowi ryczałt za doręczenie wezwań w postępowaniu odwoławczym, którego wysokość została ustalona na podstawie §1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U z 2013 r., poz. 663 z późn.zm.).

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego Ł. I. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu.

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Co do winy

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana