Sąd oddalił apelację kierowcy skazanego za jazdę mimo zakazu sądowego

Żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów nie można było uznać jako uzasadniony.

Po pierwsze, sądowi odwoławczemu nie są znane jakiekolwiek powody, aby przyjąć, że asesor sądowy Sądu Rejonowego w Radomsku N. R. byłaby nieuprawnioną osobą do udziału w rozpoznaniu sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Jako, że skarżący na poparcie tego zarzutu nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji, sąd odwoławczy nie znajduje powodów do szerszego odnoszenia się do niego.

Po drugie, dowody, które przywołał sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzeczywiście potwierdzają , iż A. K. dopuścił się zarzuconego mu czynu. Chodzi tu przede wszystkim o zeznania I. V., z nich bowiem wynikało, że w związku z pozyskaną informacją, iż oskarżony narusza sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, w ramach czynności informację tą weryfikujących, jadąc za oskarżonym, był naocznym świadkiem, jak A. K. opisanym w akcie oskarżenia samochodem kierował po drodze publicznej, a dopiero potem zjechał poza jej obszar i dopiero tam podjęta została już wobec niego bezpośrednia interwencja. Nie oznacza to jednak, że funkcjonariusz mógł przejść do porządku dziennego nad tym, że chwilę wcześniej widział, jak oskarżony drogą publiczną tym pojazdem się poruszał. W świetle jego zeznań wersja, jaka wyłaniała się z wyjaśnień oskarżonego, słusznie oceniona została przez sąd I instancji jako niewiarygodna. Sąd Rejonowy nie miał przy tym żadnych powodów, aby uznać, iż policjant, składając relacje z przeprowadzonych czynności służbowych, ich przyczyny i przebieg przedstawił w sposób niezgodny z rzeczywistością. Nie wykazano, by miał jakikolwiek powód do świadomie bezpodstawnego obciążania oskarżonego za przestępstwo w rzeczywistości nie popełnione, a w konsekwencji, by nie obdarzyć tego funkcjonariusza zaufaniem co do rzetelności i obiektywności w wykonywaniu obowiązków służbowych i sposobu ich odtwarzania.

Nie budzi też wątpliwości, iż zachowanie przypisane oskarżonemu realizowało znamiona występku z art. 244 kk, a nie tylko wykroczenia polegającego na kierowaniu pojazdem bez posiadania wymaganych uprawnień. Nie może oskarżony zasłaniać się bliżej nieokreślonym błędem pracownika sądowego w sytuacji, gdy przypisane mu przestępstwo jest wyłącznie skutkiem tego, że nie respektował nałożonego na niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku w sprawie II W 155 / 24 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych po drodze publicznej, a którego wymiar na skutek wniesionej przez niego apelacji, wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. w sprawie IV Ka 145 / 25 określony został na poziomie 6 miesięcy i obowiązywał od 1 kwietnia 2025 r. Pomimo tego, już niespełna 2 miesiące później, bo 29 maja 2025 r., oskarżony zakaz ów naruszył.

W tym stanie rzeczy wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mu czynu uwzględniony zostać nie mógł.

Nie było także powodów, by dokonywać jego korekty w odniesieniu do przypisanych oskarżonemu tym wyrokiem konsekwencji karnych. Przywoływane przez skarżącego, jako mające rzutować na jego korzyść, okoliczności związane z własnym stanem zdrowia oraz chorobą córki, jak również ograniczeniami komunikacyjnymi dotykającymi miejscowości, którą zamieszkuje, nie mogą przesłaniać tych o wymowie przeciwnej, w szczególności związanych z jego uprzednią, wielokrotną karalnością za przestępstwa, jak również karaniem go za wykroczenia, których istotą było prowadzenie pojazdów mechanicznych po drodze publicznej bez wymaganych uprawnień. Oznacza to, że oskarżony w sposób powtarzalny nie uznaje przeszkód natury prawnej ( czy to związanych z brakiem stosownych uprawnień, czy to z orzeczonym przez sąd zakazem ), w obliczu których nie ma prawa po drogach publicznych kierować pojazdami mechanicznymi. Oskarżony musi się zatem liczyć z tym, że uporczywość takiej postawy wiąże się już z karą najsurowszego rodzaju orzeczoną w formie bezwzględnej, jak i kolejnym zakazem prowadzenia pojazdów w rozmiarze przekraczającym ustawowe minimum. W konsekwencji kary i środka karnego orzeczonych zaskarżonych wyrokiem, ani z uwagi na ich rodzaj, ani rozmiar, nie można oceniać w kategoriach rażącej ( nieakceptowalnej ) wysokości.