Sąd zwiększył wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu w sprawie o znęcanie się

Tytułem wstępu Sąd wyjaśni powody odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia na formularzu. Sporządzanie uzasadnienia na formularzu wymusza wielokrotne powtarzanie tych samych kwestii, względnie odwoływanie się do różnych rubryk formularza, zmuszając czytelnika do wielokrotnego wertowania tekstu w poszukiwaniu odniesień, czyniąc z tego dokumentu zawiłą szaradę. Dlatego Sąd Okręgowy odstąpił od sporządzenia uzasadnienia na formularzu, gdyż sporządzenie go w tej formie byłoby nieczytelne dla stron i nie zapewniłoby pełnej transparentności, a tym samym swobodnej realizacji prawa do obrony naruszając prawo stron do rzetelnego procesu. Ma to również oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2021 roku w sprawie III KK 77/21, opubl. Legalis).

Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.

Tym samym – skoro Sad prawidłowo ustalił stan faktyczny – chybione są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarzut obrazy prawa materialnego może być podnoszony przy niekwestionowaniu ustaleń faktycznych, na podstawie których norma prawa karnego ma być zastosowana.

W szczególności – bo to jest istotą w/w zarzutów – oskarżonemu nie można przypisać znamion z art. 207 § 1 a kk, albowiem nie objął zamiarem tego, że znęca się nad osobami nieporadnymi ze względu na wiek i stan fizyczny lub psychiczny. Naganne i nieakceptowalne metody „wychowawcze” stosowane wobec reprezentowanych przez apelanta małoletnich Ł., E. i A. rodzeństwa I. ( krzyk i klapsy w okolice pośladków) nie polegały na wykorzystaniu ich nieporadności, wynikały z niskiej świadomości oskarżonego jak należy wychowywać dzieci, a dzieci te były już w takim wieku i miały na tyle wystarczające predyspozycje, że nie można je uznać za nieporadne wobec tych zachowań oskarżonego– które zresztą koncentrowały się przybierając mocniejsze formy na innych pokrzywdzonych ( Ł. I. i E. E.), co do których nie wywiedziono skutecznie apelacji. Dlatego co do pokrzywdzonych Ł., E. i A. rodzeństwa I. Sąd Okręgowy podziela w tym zakresie ( ustaleń, oceny dowodów i możliwości przypisania znamion z art. 207 § 1 a kk) pogląd Sądu Rejonowego zawarty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ( więc nie będzie to powielane).

Chybione są zarzuty niewspółmierności kary. Oskarżony nie był wcześniej karany ( a ma już 47 lat), częściowo przyznał się do winy, nie był bezkrytyczny wobec swojego zachowania. Wymierzona mu kara jest wystarczającą reakcją na jego czyn.

Zasadne okazały się zarzuty pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych – Ł., E. i A. rodzeństwa I. - związane z zasądzeniem na jego rzecz od Skarbu Państwa wynagrodzenia za świadczenie im pomocy prawnej z urzędu w zaniżonej wysokości. Pełnomocnik brał udział w 9 rozprawach ( termin główny i 8 terminów dodatkowych), więc zgodnie z przepisami rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 764) kwota minimalnego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną każdemu z w/w trzech oskarżycieli posiłkowych wynosi po 2686,32 zł. Dlatego w tym zakresie zmieniono zakażony wyrok.

Co do wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu oskarżycielce posiłkowej E. E., to w tej części apelacja nie została przyjęta i Sąd Okręgowy nie może tych zarzutów rozstrzygać. Pełnomocnik może wnioskować o wynagrodzenie w tym zakresie do Sądu Rejonowego, który rozpozna taki wniosek w trybie art. 626 § 2 kpk.

W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika zwrot nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym trzem oskarżycielom posiłkowym ( w osobach małoletnich Ł., E. i A. rodzeństwa I.). Wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 17 ust. 7 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 764)

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy zwrot nieopłaconych kosztów obrony świadczonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym, Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o treść § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 14 maja 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 763).

Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych z uwagi na jego ubóstwo.