Sąd utrzymał grzywny po 2000 zł dla rodziców nietrzeźwych przy 15-dniowym noworodku

I. S. stanęła pod zarzutem tego, że:

- w dniu 22 lutego 2025r. około godz. 12.35 w I. ul. (...), mając obowiązek opieki nad małoletnią W. O. – noworodek 15 dni, niezdolnym do rozpoznania i obrony przed niebezpieczeństwem, dopuściła do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla jej zdrowia poprzez opiekę nad nią będąc w stanie nietrzeźwości – 1,8 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu

tj. o wykroczenie z art. 106 kw

Z kolei, S. O. stanął pod zarzutem tego, że:

- w dniu 22 lutego 2025r. około godz. 12.35 w I. ul. (...), mając obowiązek opieki nad małoletnią W. O. – noworodek 15 dni, niezdolnym do rozpoznania i obrony przed niebezpieczeństwem, dopuścił do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla jej zdrowia poprzez opiekę nad nią będąc w stanie nietrzeźwości – 1,8 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu

tj. o wykroczenie z art. 106 kw

Sąd Rejonowy Wydział IX Karny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 czerwca 2025r. wydanym w sprawie II W 626/26 orzekł, co następuje:

I. uznał obwinionych: I. S. i S. O. za winnych czynu zarzucanego każdemu z nich we wniosku o ukaranie, co stanowi w stosunku do każdego z nich wykroczenie z art. 106 kw i za to na mocy art. 106 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył każdemu z nich grzywny w wysokości 2 000 zł;

II. na mocy art. 99(3) § 1 kro przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. L. kwotę 531,36 zł (ze stawką podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za sprawowanie funkcji kuratora małoletniej pokrzywdzonej;

III. na podstawie nart. 119 § 1 kpsow i art. 118 § 1 kpsow zasądził od obwinionych I. S. i S. O. na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 325,68 zł tytułem wydatków oraz kwotę po 200 zł tytułem opłaty, zaś na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpsow zwolnił oskarżoną I. S. od dalszych kosztów.

Apelację od wyroku wniósł obwiniony S. O. (k. 81 – 82 akt sprawy). Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę skarżonego orzeczenia, polegający na nietrafnym przyjęciu, że S. O. podjął terapię leczenia uzależnień, podczas, gdy w rzeczywistości obwiniony nigdy nie miał problemów z kontrolą spożywanego alkoholu, toteż nigdy nie musiał i nie musi korzystać z pomocy lekarzy specjalistów uzależnień]

- rażącą surowość wymierzonej kary grzywny w kwocie 2 000 zł, podczas, gdy S. O. nigdy nie wchodził w konflikt z prawem, pozostając niekaranym, nigdy wcześniej nie dopuścił się tego typu zachowania wobec dziecka, a takie zachowanie stanowi wyłącznie incydent na jego dotychczasowej drodze życia, obwiniony wykazał skruchę i żal w związku z zaistniałym zdarzeniem, toteż obciążanie go znaczną kwotą grzywny, jawi się jako nadmiernie surowe.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku, w części obejmującej rozstrzygnięcie o karze poprzez wymierzenie obwinionemu kary upomnienia o jakiej mowa w treści art. 41 kw.

Apelację od wyroku wniósł obrońca obwinionej I. S. – adw. D. rzońca (k. 89 – 90 akt sprawy). Jako podstawę wniesienia apelacji skarżący wskazał na przepisy art. 103 § 1,2,4 kpsow. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:

1/ rażącą surowość wymierzonej kary grzywny w kwocie 2 000 zł wynikającą z braku dostrzeżenia przez sąd rejonowy okoliczności łagodzących po stronie I. S. i wyeksponowaniu okoliczności obciążających, podczas, gdy w ocenie obwinionej, należytego uwzględniania, jako okoliczności łagodzących wymagają następujące kwestie:

- podjęcie przez I. S. terapii leczenia od alkoholu – obwiniona ma świadomość problemu, jaki jej dotyczy, jednak jest to schorzenie o charakterze długotrwałym, nierokującym całkowitego wyleczenia praktycznie nigdy

- incydentalności zachowania związanego z nadużyciem alkoholu – albowiem jakkolwiek prawdą jest, że w przeszłości I. S. miała odebrane dziecko w związku z nadużywaniem alkoholu, to obie sytuacje dzieli znaczny okres czasu w toku którego obwiniona zachowała abstynencję

- w ramach niniejszej sprawy, alkohol został obwinionej podany przez konkubenta, który wiedział o jej uzależnieniu od alkoholu

- zachowanie I. S. nie przyniosło żadnych rzeczywistych negatywnych skutków dla małoletniej W. – dziecko było należycie zaopatrzone, było nakarmione, ubrane adekwatnie do warunków atmosferycznych, rodzice posiadali wszelkie potrzebne wyposażenie do opieki nad dzieckiem, a w mieszkaniu panowały warunki lokalowe bezpieczne dla tak małego dziecka

- w dniu zdarzenia, pod opieką I. S. nie było małoletniego syna R., który przebywał u dziadka ojczystego, w pełnym bezpieczeństwie i należytym zaopiekowaniu

- pomimo obecności alkoholu w organizmie I. S., pozostawała ona w pełnym logicznym kontakcie, jej zachowanie było zborne, a ruchy pewne, toteż brak podstaw do wnioskowania, że nie mogła zająć się sobą i dzieckiem.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku, w części obejmującej rozstrzygnięcie o karze poprzez wymierzenie obwinionej kary grzywny w wymiarze ustawowego minimum lub zbliżonego dol ustawowego minimum.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje obwinionego S. O. oraz obrońcy obwinionej I. S. nie są zasadne, a podniesione w nich zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Tytułem wstępu do dalszych rozważań sąd okręgowy stwierdza, iż dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów, która przesądza sprawstwo obwinionych w odniesieniu do przypisanego im wykroczenia stypizowanego w treści art. 106 kw, jest prawidłowa i nie wykracza poza ramy zakreślone przez przepis art. 7 kpk. Okoliczności tej nie kwestionują skarżący.

W realiach przedmiotowej sprawy, sąd rejonowy prawidłowo ocenił wskazane w treści art. 33 kw dyrektywy wymiaru kary, w szczególności stopień społecznej przypisanego obwinionym wykroczenia, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają zostać osiągnięte w stosunku do ukaranych. Jak zasadnie zaakcentował sąd rejonowy, obydwoje obwinieni swoim zachowaniem naruszyli obowiązek rodzicielski wobec ich nowo narodzonego dziecka (W. O.), jakim jest zapewnienie mu bezpieczeństwa, czego przejawem był ich stan nietrzeźwości (ponad 2 promile alkoholu w wydychanym powietrzu). Słusznie też sąd rejonowy podkreślił, iż obwiniona I. S. miała już w przeszłości odebrane dziecko z tej samej przyczyny, a zachowanie jej, jak dotychczas, nie uległo zmianie. W tych okolicznościach sąd okręgowy podziela zapatrywanie sądu rejonowego, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które usprawiedliwiałyby zachowanie obwinionych bądź łagodziły odpowiedzialność obwinionych za przypisane im wykroczenie. Argumentacje skarżących, jakie podnieśli we wniesionych apelacjach, mają w istocie charakter gołosłownej polemiki ze stanowiskiem sądu rejonowego zawartym w wyroku, a także w części motywacyjnej orzeczenia oraz stanowią próbę podważenia tego stanowiska. Nie można w szczególności podzielić argumentu, iż skoro obwiniony S. O. nie miał wcześniej problemu z alkoholem, a przedmiotowe zdarzenie miało charakter incydentalny, to okoliczności te mają przesądzać o wymierzeniu mu łagodniejszej kary. Podobnie ocenić należy argumentację obrońcy obwinionej I. S. w której oprócz incydentalnego charakteru zdarzenia, wskazuje na podjęcie przez obwinioną leczenia odwykowego, podjęcie przez nią pracy zarobkowej, uzyskanie zgody sądu na kontakty z małoletnią W., brak negatywnych skutków zdarzenia w odniesieniu do małoletniej W., zachowanie przez obwinioną świadomości pomimo spożytego alkoholu, wreszcie, osobę obwinionego S. O., który miał nakłonić obwinioną do spożywania alkoholu. Należy powtórzyć, iż obydwoje obwinieni, jako rodzice, opiekując się małoletnią W. w stanie nietrzeźwości, nie zapewnili dziecku bezpieczeństwa, naruszając ich obowiązek rodzicielski, tym bardziej, iż dziecko było noworodkiem i wymagało szczególnej i troskliwej opieki. W tej sytuacji, w ocenie sądu okręgowego, brak jest podstaw do uwzględnienia żądań skarżących i zmiany wyroku w sposób wskazany przez nich we wniesionych apelacjach.

Stosownie do treści art. 117 § 1 kpsow sąd okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu obwinionej I. S. – adw. R. L. kwotę 1 033,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną obwinionej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpsow sąd okręgowy zasądził od obwinionych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 225 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego i na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpsow zwolnił ich od ponoszenia w pozostałej części.

Mając na uwadze powyższe, sąd okręgowy stosownie do treści art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpsow orzekł jak w wyroku.

SSO Andrzej Ślusarczyk