Sąd utrzymał wyrok wobec oskarżonego o narkotyki, groźby i jazdę po alkoholu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w I. z dnia 13 maja 2025 r., II K 24/23

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Prokurator zaskarżył wyrok w całości co do czynu z pkt VI wyroku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia co do czynu opisanego w punkcie III aktu oskarżenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie sposób bezsprzecznie ustalić, że w momencie poruszania się przez oskarżonego pojazdem mechanicznym po deptaku w jego okolicy znajdowało się co najmniej 11 osób, podczas gdy dogłębna analiza zgromadzonego w sprawie materiału, a zwłaszcza zapisu całości monitoringu oraz zeznań świadków pozwala na poczynienie kategorycznych ustaleń, iż w najbliższym otoczeniu oraz bezpośrednio na torze jazdy oskarżonego znajdowało się nie mniej niż 11 osób, ponadto niczym nie uzasadnione przyjęcie, iż prędkość z jaką poruszał się oskarżony była zbyt niska, by można było mówić o powstaniu realnego zagrożenia katastrofą drogową i wyrażenie sprzecznego z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym poglądu, że w sytuacji ewentualnego potrącenia przez pojazd poruszający się z prędkością "parkingową", obrażenia ciała jakich mogli doznać piesi ograniczałyby się do sińców i zadrapań i nie zagrażałyby życiu i zdrowiu tych osób, podczas gdy wobec braku dookreślenia rozmiaru potencjalnego uszczerbku przez ustawodawcę do realizacji znamion dochodzi nawet w przypadku narażenia na powstanie skutku opisanego wart. 157 § 2 k.k., konsekwencją czego było błędne ustalenie, że zgromadzony w toku postępowania karnego materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania oskarżonemu Ł. E. (1) winy odnośnie popełnienia przestępstwa z art. 174 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § k.k.,

Niezasadny

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom prokuratora, nie sposób zgodzić się z zarzutami w kwestii błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, albowiem sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia z dnia 16 kwietnia 2014 r. II KK 314/13, Lex nr 1491259 wskazał, że norma sankcjonowana wynikająca z art. 174 § 1 k.k. określa zakaz podejmowania zachowań skutkujących sprowadzeniem "bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy" (w realiach sprawy: w ruchu lądowym), co jednoznacznie przesądza o tym, że wskazany przepis Kodeksu karnego określa typ przestępstwa skutkowego charakteryzującego się "konkretnym narażeniem" dobra prawnego na niebezpieczeństwo (nie zaś "abstrakcyjnym narażeniem" tego dobra na niebezpieczeństwo). Okoliczność ta o tyle ma zasadnicze znaczenie, że nie sposób przypisać danemu sprawcy popełnienie przestępstwa z art. 174 § 1 k.k., o ile nie zostanie wykazane (dowiedzione), iż sprowadzone przez niego "niebezpieczeństwo" miało charakter "konkretny"; nie jest wystarczającym wykazanie, że owo "niebezpieczeństwo" było wyłącznie "potencjalne". Tak więc w toku postępowania trzeba jednoznacznie ustalić, że w sytuacji będącej skutkiem jego czynu sprowadzone zagrożenie wystąpiło już w takiej skali, iż mogło się ziścić bez żadnych dalszych, bezprawnych, zachowań danego sprawcy, a nieuchronnym następstwem rozwoju sytuacji, bez konieczności pojawienia się jakichkolwiek nowych czynników "dynamizujących", było niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób (por. też znamiona przestępstwa z art. 173 § 1 k.k., albowiem przedmiotową przesłanką przestępstwa z art. 174 k.k. jest sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia określonego w art. 173 k.k.). Taki właśnie stan rzeczy oddaje wskazane w art. 174 § 1 k.k. znamię "bezpośredniego niebezpieczeństwa katastrofy", przesądzające właśnie o "konkretnym" - nie zaś "potencjalnym" - charakterze zagrożenia (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z 21 maja 1974 r., III KR 407/73, OSNPG 1974, Nr 10, poz. 109).

Mając na uwadze powyższe słusznie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wskazał, że brak jest dowodów na to, by zachowanie oskarżonego mogło spowodować katastrofę w ruchu lądowym. Z materiału dowodowego wynika, że w momencie poruszania się po deptaku przez oskarżonego znajdowało się na deptaku kilka osób, ale nie kilkanaście. Osobami zagrożonymi były osoby, które faktycznie uskoczyły na widok pojazdu. Natomiast nie można zgodzić się z prokuratorem, że takimi osobami, były które znajdowały się w niewielkiej odległości od pojazdu oskarżonego. Dla przyjęcia spowodowania katastrofy nie miało również znaczenia, że do zdarzenia doszło na początku wakacji w miejscowości wypoczynkowej bowiem jak już wyżej wskazano takie zagrożenie musi być konkretne a nie jedynie potencjalne. Także z opinii biegłego pisemnej i ustnej wynika, że prędkość 20 km/h z która poruszał się oskarżony była zbyt niska by można było mówić o powstaniu realnego zagrożenia katastrofą. Co więcej z nagrania monitoringu wynika wyraźnie, że kierując pojazdem przez deptak oskarżony hamował na widok pojawiających się pieszych, podobnie jak i na widok przeszkody w postaci zaparkowanego dostawczego busa. Niwelował tym samym ów stan zagrożenia.

Końcowo ocenić należało, że sugerowana przez oskarżyciela publicznego teza, iż czyn z pkt II, a więc kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości na trasie I. – E. nie obejmował swym opisem kierowania tym pojazdem w miejscowości E., nie jest zasadna, gdyż zachowanie to stanowił czyn współukarany następczy, który nie podlega odrębnemu kwalifikowaniu.

Podobnie nie jest uprawnione domaganie się w chwili obecnej pociągnięcie oskarżonego w ramach omawianego czynu do odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k. w., z powodu upływu okresu przedawnienia tak zakwalifikowanego zachowania (art. 45 § 1 k. w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k. p. w.).

uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu VI sentencji orzeczenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Końskich;

Niezasadny

Zarzut okazał się bezzasadny, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

Obrońca zaskarżył wyrok w części tj. w zakresie pkt III. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że wina oskarżonego i stopień społecznej szkodliwości za zarzucany mu w pkt II części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k. przemawiają za wymierzeniem kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie występuje szczególnie uzasadniający wypadek pozwalający za zarzucane przestępstwo na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności,

2. rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności, wyrażającą się w niedostatecznym uwzględnieniu wszystkich okoliczności łagodzących zachodzących po stronie oskarżonego.

Niezasadny

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

W realiach niniejszej sprawy nie doszło - wbrew zarzutowi Skarżącego - do wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary. Wskazać bowiem należy, że treść przywoływanego w apelacji art. 438 pkt 4 k.p.k. nakazuje Sądowi odwoławczemu uchylić lub zmienić orzeczenie w przypadku niewspółmierności kary tylko wówczas, gdy owa niewspółmierność jest rażąca. Podkreślić należy, że dysproporcja między karą orzeczoną przez Sąd I instancji a karą oczekiwaną przez Skarżącego musi się rzucać w oczy już przy wstępnym oglądzie i nie nadawać się do zaakceptowania. Zachodzi to w szczególności wówczas, gdy rozmiar zastosowanej represji jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny do dolegliwości represji wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach. Niewspółmierność kary występuje, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, że zachodzi wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą jaką należałoby wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k. k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zatem zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas, gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k., jak i jego osobowości. Innymi słowy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z materiałem dowodowym niniejszej sprawy, treścią wyroku, jego pisemnym uzasadnieniem oraz lekturą wywiedzionej apelacji zauważa, iż nie podziela stanowiska skarżącego obrońcy oskarżonego co do tego, że wysokość orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności za przypisany mu w zaskarżonym wyroku występek nosi cechy rażącej surowości. Artykuł 53 k.k. nie ma charakteru normy stanowczej w rozumieniu normy zawierającej nakaz lub zakaz określonego zachowania. Określa on objęte sferą swobodnego sędziowskiego uznania ogólne dyrektywy wymiaru kary brane przez Sąd orzekający pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie wyboru rodzaju i wymiaru kary. Ocenie dowodów w przedmiotowej sprawie zaprezentowanej przez Sąd I instancji nie można zarzucić, by w sposób istotny, pociągający za sobą potrzebę korekty orzeczenia, naruszała którąkolwiek z dyrektyw sądowego wymiaru kary. Sąd Rejonowy uwzględnił, wskazywane w treści art. 53 k.k. okoliczności, właściwie oceniając występujące po stronie oskarżonego okoliczności go obciążających, wymierzył karę adekwatną do stopnia zawinienia i odzwierciedlającą stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu. Zważywszy na wysoki stopień nietrzeźwości (0,52 mg/I, i w kolejnych badaniach alkoholu w wydychanym powietrzu 0,50 mg/I, 0.35 mg/l), społeczna szkodliwość czynu - wbrew twierdzeniom skarżącego jest wysoka i uwzględniona została przy wymiarze kary. Sąd Rejonowy brał pod uwagę również stopień zawinienia oskarżonego, a orzeczona kara i jej wysokość nie przekracza jego stopnia. Podkreślenia wymaga, że oskarżony prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości naraził na niebezpieczeństwo innych uczestników drogi. Oskarżony prowadził pojazd na drodze publicznej oraz deptaku gdzie jest duży ruch. Oskarżony był już prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu pod wpływem środka odurzającego i substancji psychoaktywnej. Tak orzeczona kara nie stoi w sprzeczności z koniecznymi do uzyskania efektami wychowawczymi, zapobiegawczymi, także w zakresie prewencji ogólnej. Nie można zatem uznać, nawet w zestawieniu z wnioskami apelacyjnymi o zmianę orzeczonej wobec oskarżonego kary (orzeczenie kary w niższym wymiarze), by Sąd Rejonowy w realiach niniejszej sprawy wymierzył karę rażąco surową. Miarą surowości kary nie jest bowiem ilościowe oznaczenie czasu trwania kary danego rodzaju, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej w danych okolicznościach. Stąd też tak postawiony zarzut nie jest zasadny.

Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, iż zachodzą jakiekolwiek przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, a tym bardziej szczególny przypadek w art. 69 § 4 k.k., stwarzający taką możliwość wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 178 § 4 k.k. Zgodnie z tym przepisem, wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4 k.k., Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przy czym wskazuje się, że pod pojęciem szczególnie uzasadnionych wypadków należy rozumieć sytuacje, w których pozytywna prognoza kryminologiczna przemawia za tym, że cele kary zostaną osiągnięte bez konieczności jej wykonania (P. Hofmański, L. Paprzycki, A. Sakowicz, Komentarz do art. 69 Kodeksu karnego (w:) M. Filar (red.) i inni, Kodeks karny. Komentarz., System Informacji Prawnej Lex, 2016). W świetle niniejszej sprawy prognoza kryminologiczna nie przemawia za tym, iż cele kary zostałyby osiągnięte w przypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary. Oskarżony zlekceważył dotychczasowy wyrok Sądu za przestępstwo podobne. Jest on zatem sprawcą niepoprawnym, lekceważącym porządek prawny i zasady współżycia społecznego.

Powoływanie się na prowadzenie działalności, czy realizowanie obowiązku alimentacyjnego nie dają podstaw do zawieszenia wykonania kary z uwagi na szczególne przypadki określone w art. 69 § 4 k.k. Przesłanka ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazania wymaga, że warunkiem zaistnienia szczególnie uzasadnionych przypadków są okoliczności dające podstawę do udzielenia zawieszenia wykonania kary na zasadach ogólnych, tj. potwierdzające pozytywną prognozę co do przyszłego zachowania oskarżonego, a w szczególności że nie popełni on ponownie przestępstwa, które w przypadku Ł. E. (1) nie zachodzą. Oskarżony był już skazany za przestępstwo podobne.

o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez obniżenie orzeczonej kary pozbawienia wolności i wymierzenie oskarżonemu za czyn zarzucany mu w pkt II części wstępnej wyroku stanowiącej przestępstwo z art. 178 a § 4 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat.

Niezasadny

Zarzuty okazały się bezzasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości.

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

Koszty procesu

Pkt II

Sąd na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego Ł. E. (2) na rzecz Skarbu Państwa kwotę 430 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na kwotę tą złożyła się opłata 180 zł zasądzone na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwota 10 zł tj. ½ ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

SSO Dorota Baran SSO Marek Stempniak SSO Lena Romańska

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 13 maja 2025 r., II K 24/23

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 13 maja 2025 r., II K 24/23

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Zmiana