Konflikt w domu nie wystarczył do znęcania się. Oskarżony ma zapłacić grzywnę

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 25 czerwca 2024r.

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

Na niekorzyść

W całości

W części

Co do kary

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

N. J.

data uiszczenia grzywny przez N. J. orzeczonej w sprawie IXK 51/22

N. J.

uszkodzenie przez oskarżonego rzeczy i ruchomości

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

pismo Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 9.09.2025r.

dowód stanowi pismo Sądu Rejonowego, co do którego brak jest podstaw do jego kwestionowania

zeznania C. J.

zeznania pokrzywdzonej złożone przed Sądem Okręgowym odnośnie tego, jakie rzeczy zostały uszkodzone przez oskarżonego zasługują na wiarę. Zwrócić jednak należy uwagę, że dla poczynienia ustaleń w sprawie należy mieć na uwadze, że apelacja co do ustalenia sposobu zachowania oskarżonego została wniesiona na korzyść oskarżonego przez jego obrońcę. Apelacja prokuratora dotyczyła jedynie tego, że postępowanie wobec oskarżonego nie może być warunkowo umorzone z uwagi na jego uprzednią karalność. Zatem Sąd Okręgowy mógł poczynić ustalenia jedynie co do rzeczy, które miał uszkodzić oskarżony, o których była mowa w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Nie było zatem możliwe czynienie ustaleń na niekorzyść oskarżonego. Dlatego nie było możliwe przypisanie oskarżonemu uszkodzenia szafek kuchennych i drzwi wejściowych. Przedmiotem zarzutu i czynu przypisanego były przedmioty gospodarstwa domowego. Do takiej kategorii nie można zaliczyć ubrań, które miał wyrzucać oskarżony. Zwrócić też należy uwagę, że pokrzywdzona o wyrzucaniu ubrań zeznawała również w sprawie IXK 51/22. Zatem Sąd Okręgowy mógł jedynie ustalić, że oskarżony dokonał uszkodzenia dna szuflady od komody i wybicia dwóch szyb z pleksy w drzwiach od pokoju i łazienki.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Zarzut naruszenia przepisu prawa procesowego zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego

Częściowo zasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie w jakim kwestionuje to, że oskarżony znęcał się nad byłą żoną i córką zasługuje na uwzględnienie. Zebrane w sprawie dowody, w tym zeznania pokrzywdzonych przeczą temu, aby zachowanie oskarżonego realizowało znamiona przestępstwa znęcania. Opisane przez C. J. zachowania oskarżonego w okresie objętym aktem oskarżenia nie wyczerpują znamion przestępstwa stypizowanego w art. 207 kk. Niewątpliwie N. J. i C. J. pozostają w konflikcie, dochodziło do małżeńskich kłótni i sporów. Uwzględnić jednak należało, że w trakcie tych kłótni oskarżony znieważał C. J. w sposób przez nią opisany, podając tło takiego zachowania oraz dochodziło do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej i uszkodzenia jej ciała w sytuacjach przez nią opisanych. Zeznania C. J. w tym zakresie zasługują na wiarę, brak jest podstaw, aby odmówić im takiego przymiotu. Zeznania są spójne, logiczne, konsekwentne i niesprzeczne w tej kwestii. Obrońca oskarżonego w złożonym środku odwoławczym pomija powyższe okoliczności wynikające z zeznań C. J.. Zebrane w sprawie dowody przeczą również temu, że oskarżony znęcał się nad córką C.. Okoliczność taka nie wynika z zeznań pokrzywdzonej, a i przedstawione nagrania dowodzą sposobu odnoszenia się C. do ojca. Świadek C. J. w swoich zeznaniach opisała jednak trzy sytuacje, w których oskarżony naruszył jej nietykalność cielesną. Zeznania zasługują na wiarę, świadek opisała dokładnie zachowanie ojca i to w jakich okolicznościach doszło do naruszenia nietykalności cielesnej i na czym ono polegało. W okresie wskazanym w akcie oskarżenia N. J. dokonywał także uszkodzenia rzeczy. Zwrócić jednak należy uwagę, że dla poczynienia ustaleń w sprawie należy mieć na uwadze, co zostało już podniesione we wcześniejszej części uzasadnienia, że apelacja co do ustalenia sposobu zachowania oskarżonego została wniesiona na korzyść oskarżonego przez jego obrońcę. Apelacja prokuratora dotyczyła jedynie tego, że postępowanie wobec oskarżonego nie może być warunkowo umorzone z uwagi na jego uprzednią karalność. Zatem Sąd Okręgowy mógł poczynić ustalenia jedynie co do rzeczy, które miał uszkodzić oskarżony, o których była mowa w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Nie było zatem możliwe czynienie ustaleń na niekorzyść oskarżonego. Dlatego nie było możliwe przypisanie oskarżonemu uszkodzenia szafek kuchennych i drzwi wejściowych. Przedmiotem zarzutu i czynu przypisanego były przedmioty gospodarstwa domowego. Do takiej kategorii nie można zaliczyć ubrań, które miał wyrzucać oskarżony. Zatem Sąd Okręgowy mógł jedynie ustalić, że oskarżony dokonał uszkodzenia dna szuflady od komody i wybicia dwóch szyb z pleksy w drzwiach od pokoju i łazienki. Z kolei odnośnie gróźb,które miał wypowiadać oskarżony należy mieć na uwadze, że wobec ustalenia przez Sąd Okręgowy, iż oskarżony nie znęcał się nad C. J., a apelacja w zakresie możliwości czynienia ustaleń została wniesiona na korzyść oskarżonego, to sąd drugiej instancji nie mógł ustalić, że groźby wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, gdyż takiego ustalenia nie poczynił Sąd Rejonowy, jak i okoliczność taka nie wynika z treści czynu zarzucanego i przypisanego oskarżonemu.

wniosek o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego

Niezasadny

Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstw z art.216§1kk, art.217§1kk i art. 157§2 kk

Zarzut obrazy przepisu prawa materialnego zawarty w apelacji prokuratora

Zasadny

Zarzut jest zasadny albowiem oskarżony był karany w sprawie IXK 51/22 Sądu Rejonowego w Kielcach, zatem sąd pierwszej instancji nie mógł warunkowo umorzyć postępowania.

wniosek o wymierzenie oskarżonemu kary wskazanej na rozprawie w dniu 26 listopada 2025r.

Niezasadny

wniosek dotyczy wymiaru kary dla oskarżonego za przestępstwo znęcania. Jak to zostało wskazane powyżej oskarżony swoim zachowaniem nie zrealizował znamion przestępstwa z art. 207§1kk.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1.oskarżonego N. J. w ramach zarzucanego mu czynu

- uznał za winnego tego, że w okresie czasu od 1 stycznia 2022r. do 9 sierpnia 2022r w J. gm. S. wielokrotnie znieważał C. J. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, kilkakrotnie naruszył jej nietykalność cielesną poprzez szarpanie i popychanie oraz w dniu 9 sierpnia 2022r. dokonał naruszenia czynności narządu ciała C. J. poprzez popchnięcie jej rękami na ścianę, co spowodowało, że pokrzywdzona doznała dolegliwości bólowych głowy, otarcia naskórka na lewym przedramieniu i sińca na lewej kończynie dolnej, czym spowodował u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządu ciała na okres trwający nie dłużej niż 7 dni, a nadto w okresie od 1 stycznia 2022r. do 9 sierpnia 2022r. trzykrotnie naruszył nietykalność cielesną C. poprzez jej popychanie, tj. popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 216 § 1 kk, art. 217 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 33§1,§1a pkt 2 i §3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył N. J. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;

- ustalił, że oskarżony N. J. w okresie od 1 stycznia 2022r. do 31 lipca 2022r. uszkodził dno szuflady od komody o wartości około 50 zł. i wybił dwie szyby z pleksy w drzwiach od pokoju i łazienki o wartości około 58 zł., na szkodę C. J., tj. popełnia czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 124§1 kw i na podstawie art. podstawie art. 5 §1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 §1 kw postępowanie umorzył;

- uchylił rozstrzygnięcie zawarte w pkt II;

- na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł od oskarżonego N. J. na rzecz C. J. kwotę 1 000 (jeden tysiąc) złotych tytułem nawiązki;

- na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł od oskarżonego N. J. na rzecz C. (...) kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem nawiązki;

Jak to zostało wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia oskarżony N. J. swoim zachowaniem nie zrealizował znamion przestępstwa z art. 207§1kk. Natomiast oskarżony dopuścił się znieważenia C. J., naruszenia jej nietykalności cielesnej i uszkodzenia ciała oraz naruszenia nietykalności cielesnej C.. Zachowania przypisane oskarżonemu w wyroku Sądu Okręgowego należało zakwalifikować, jako jeden czyn albowiem apelacja w zakresie czynienia ustaleń co do stanu faktycznego została złożona tylko na korzyść oskarżonego przez jego obrońcę. Dlatego nie można było przypisać oskarżonemu popełnienia więcej niż jednego czynu, gdyż byłoby to ustalenie na jego niekorzyść. Dotyczy to także zachowania polegającego na uszkodzeniu rzeczy. Apelacja prokuratora odnosiła się tylko do tego, że z racji uprzedniej karalności oskarżonego postepowanie nie mogło być warunkowo umorzone. Odnośnie zachowania oskarżonego polegającego na uszkodzeniu rzeczy wskazanych w wyroku to zachowanie takie stanowi wykroczenie. W sprawie nastąpiło przedawnienie karalności wykroczenia przypisanego oskarżonemu. Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął jeden rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Czyn przypisany oskarżonemu został popełniony w okresie od 1 stycznia 2022r. do 31 lipca 2022r. Tak więc upłynął już okres trzech lat od popełnienia czynu przez oskarżonego. Mając na uwadze to, że nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie orzekania należało na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw postępowanie umorzyć w tym zakresie. Natomiast za karę sprawiedliwą, odpowiadającą stopniowi zawinienia, adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu z art. 216§1kk, art.217§1kk, art. 157§2 kk spełniającą role zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, odpowiadającą potrzebom kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa uznana została kara 100 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych. Ustalając stawkę dzienną sąd wziął pod uwagę dochody oskarżonego, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należało uwzględnić to, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona trzech przestępstw, jego działanie było skierowane przeciwko dwóm pokrzywdzonym, czynności sprawcze sprowadzały się do wielokrotnych działań oskarżonego wobec żony i córki. Z kolei przy ocenie stopnia zawinienia zostało uwzględnione, że oskarżony miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Wysokość orzeczonych na rzecz pokrzywdzonych nawiązek uwzględnia stopień doznanych przez nie krzywd moralnych.

Koszty procesu

pkt I

Sąd Okręgowy na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz.U. z 1983 nr 49 poz. 223 z późn. zm.) w pkt I wyroku zasądził od oskarżonego opłatę za obie instancje.

pkt III

Z uwagi na to, że oskarżycielka posiłkowa poniosła w postępowaniu przed Sądem II instancji wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika, na podstawie art. 636 §1 kpk należało orzec jak w punkcie IV wyroku

pkt IV

Orzeczenie w punkcie IV wyroku dot. zasądzenia wynagrodzenia na rzecz kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej zostało oparte na treści art. 99

3 krio

pkt V

W punkcie V wyroku Sąd zasądził od oskarżonego wydatki za postępowanie odwoławcze na podstawie art. 636§1 kpk, na które składają się przyznane wynagrodzenie dla kuratora małoletniej oskarżycielki posiłkowej, które tymczasowo poniósł Skarb Państwa oraz połowę ryczałtu za doręczenie wezwań.

SSO M. Chałoński SSO K. Senator SSO M. Stempniak