Sąd zdjął z oskarżonego chuligański charakter czynu, reszta wyroku bez zmian

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Skarżysku – Kamiennej z dnia 29 sierpnia 2025 sygn. akt II K 715/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

Wnioski

Uchylenie

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego D. G. – adw. C. K. (k.197 – 201 akt sprawy):

- obraza przepisów prawa procesowego tj. art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk mająca wpływ na treść wyroku

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść

Niezasadny

Zarzuty naruszenia prawa procesowego należało uznać za niezasadne. Sąd dokonując oceny materiału dowodowego nie naruszył art. 7 kpk. Ocena dowodów jest swobodna , zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania. Ustalenia faktu głównego a więc tego, czy oskarżony D. G. w dniu 30 czerwca 2024r. w (...) uderzył kilkakrotnie pokrzywdzonego F. C., powodując u niego obrażenia ciała skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni, jest prawidłowe. W realiach przedmiotowej sprawy poza sporem pozostaje okoliczność, iż w dniu 30 czerwca 2024r. bezpośrednio przed zaistnieniem krytycznego zdarzenia, pomiędzy małoletnim synem pokrzywdzonego – U. oraz małoletnią córką oskarżonego – I., doszło do scysji werbalnej i rękoczynu (małoletni U. miał wybić zęba małoletniej I., będąc wcześniej przez nią prowokowany). Właśnie ta okoliczność legła u podstaw, iż pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym doszło do obustronnych wyzwisk, a następnie szarpaniny. Oskarżony uderzył pokrzywdzonego ręką w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony upadł na ziemię, po czym oskarżony zadawał pokrzywdzonemu ciosy w twarz, powodując obrażenia ciała, szczegółowo opisane w opinii biegłego medyka sądowego – lek. med. B. L. (będzie o tym mowa w dalszej części uzasadnienia). Okoliczność tą, oprócz samego pokrzywdzonego, świadka T. C. (małżonki pokrzywdzonego), wprost potwierdza obiektywny świadek C. B., która w zeznaniach złożonych w toku dochodzenia (k. 26v akt sprawy), a potwierdzonych w toku rozprawy (k. 145v akt sprawy) podała, iż z okna balkonu zaobserwowała tylko fragment przebieg krytycznego zdarzenia i to oskarżony uderzył pokrzywdzonego ręką w twarz oraz, że według jej oceny było to bardzo silne uderzenie w wyniku czego pokrzywdzony upadł na podłoże. W ocenie sądu okręgowego brak jest podstaw do kwestionowania prawdziwości zeznań świadka C. B. (jak utrzymuje skarżący), albowiem jak trafnie zauważył sąd rejonowy, świadek nie miała żadnego powodu, aby nieprawdziwie przedstawiać zaobserwowane przez siebie fakty. Bez wątpienia biorąc pod uwagę całość przebiegu krytycznego zdarzenia, trzeba stwierdzić, iż zdarzenie to miało charakter bardzo gwałtowny i dynamiczny, czemu towarzyszył ogromny ładunek emocjonalny, zarówno po stronie oskarżonego, jak i pokrzywdzonego, na tle opisanych wyżej nieporozumień, jakie zaistniały pomiędzy ich małoletnimi dziećmi. Poza tym, każdy z zeznających w przedmiotowej sprawie świadków, obserwował przebieg zdarzenia z różnych kierunków, z różnej odległości. Co więcej, nie każdy świadek obserwował całość zdarzenia, natomiast każdy z nich, w obliczu gwałtownego i dynamicznego jego przebiegu, nie był w stanie zapamiętać wszystkich fragmentów zdarzenia, w szczególności ilości oraz kolejności konkretnych ruchów oskarżonego i samego pokrzywdzonego. Nie można żadnego świadka sprowadzać do roli mechanicznego rejestratora zdarzenia działającego na zasadzie monitoringu. Oczywistym jest, iż skarżący, na poparcie swojej argumentacji, przywołuje takie fragmenty zeznań zeznających w sprawie świadków, w szczególności T. C., C. B., I. M., C. G. (małżonki oskarżonego), C. J., a także fragmenty opinii biegłego – lek. med. B. L., które są spójne z wyjaśnieniami oskarżonego, a w których nie przyznał się do popełnienia przypisanego mu występku i stanowią przyjęta przez niego linię obrony, obliczoną na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Należy zauważyć, iż żaden ze świadków tj. I. M. i C. J., w swoich relacjach (na które powołuje się skarżący), nie podaje kulminacyjnego momentu zdarzenia, tj. tego, że oskarżony zadawał pokrzywdzonemu ciosy pięścią w twarz, powodując u niego obrażenia ciała. Świadek I. M. wyraźnie stwierdził, iż

„W momencie kiedy oni upadli to ja poszedłem po rodziców do drugiego pokoju. Przestałem obserwować. Gdy wróciłem to widziałem jak żona pana D. rozdzielając ich. Nie widziałem, aby ktoś kogoś uderzał” (k. 146v akt sprawy). Natomiast świadek C. J. podał, iż

„Ja nie widziałem, aby oni zadawali sobie ciosy, bo celowo odwróciłem się, żeby nie uczestniczyć w takich sytuacjach jak dzisiaj. Nie chciałem być świadkiem. Nie widziałem, aby oni zadawali sobie ciosy” (k. 146 akt sprawy). Poza tym, nawet przy przyjęciu wersji, że to pokrzywdzony pierwszy popchnął oskarżonego, to uczynił tak tylko i wyłącznie z tego powodu, że oskarżony kierował inwektywy wobec małżonki pokrzywdzonego – T. C.. Powyższe, w niczym nie zmienia faktu, że w późniejszej fazie zdarzenia, to właśnie oskarżony zadawał pokrzywdzonemu ciosy w twarz, nawet jeżeli w swoich zeznaniach zaprzecza temu świadek C. G.. Oczywistym jest, iż jak zasadnie zaakcentował sąd rejonowy, wymieniona świadek, jako małżonka oskarżonego, starała się w toku postępowania składać relacje korzystne dla oskarżonego aby wspomóc przyjętą przez niego linię obrony. Przede wszystkim zwrócić wypada szczególną uwagę na opinię biegłego – lek. med. B. L., która, jak każda opinia biegłego miała charakter dowodu pomocniczego i ma charakter wariantowy. Dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawie należy oczywiście do sądu orzekającego i nie jest kompetencją biegłego, a każda ocena opinii biegłego, nie może być dokonywana w oderwaniu od innych dowodów (w tym zeznań świadków), ale w powiazaniu z innymi dowodami. W przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę wnioski jakie wynikają z powyższej opinii (k. 169v akt sprawy), przyjąć należy, iż obrażenia ciała doznane przez pokrzywdzonego powstały właśnie w przebiegu mechanizmu czynnego w następstwie uderzenia przedmiotami twardymi, tępymi, którymi oczywiście może być pięść ludzka. Należy zaważyć, iż jak wskazywał biegły, przy przyjęciu wariantu mechanizmu biernego przy uderzeniu głową o płaskie podłoże np. równy chodnik betonowy doszłoby do otarć naskórka przede wszystkim w wystających częściach głowy, takich jak okolica jarzmowa, broda, nos czy małżowina uszna, czego u pokrzywdzonego nie stwierdzono. I chociaż biegły w swojej opinii nie wykluczył powstania obrażeń pokrzywdzonego w wyniku mechanizmu biernego (uderzenia głową o wystający kant krawężnika, kamień, jak utrzymuje skarżący), to biorąc również pod uwagę pozostałe wskazane wyżej dowody, wykluczyć należy bierny mechanizm powstania obrażeń. Mając jednak na uwadze opisany przez biegłego charakter obrażeń i przyjętą kwalifikację prawną, sąd okręgowy wyeliminował z opisu czynu zwrot

„podbiegnięcie krwawe położone na tylno – przyśrodkowej powierzchni podudzia prawego”, zajmując stanowisko zawarte w pkt I wyroku.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że sąd nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, które w ocenie obrońcy miały stanowić konsekwencję naruszenia prawa procesowego .

Mając na uwadze powyższe, sąd okręgowy na podstawie art.437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.

- zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego

ewentualnie:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Skarżysku – Kamiennej do ponownego rozpoznani

Niezasadny

szczegółowe rozważania w tej materii wskazano w pkt 3.1 przy omawianiu zarzutów

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

wina oraz kara

Rozstrzygnięcie w zakresie winy jest prawidłowe. Szczegóły na temat tego rozstrzygnięcia omówiono w pkt. 3.1. Z kolei, wymierzona oskarżonemu kara ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat dwóch oraz kara grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł nie nosi w sobie cech rażącej niewspółmierności. Spełnia kryteria prewencji generalnej i indywidualnej.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd okręgowy po analizie okoliczności sprawy, nie podzielił stanowiska sądu rejonowego, w zakresie, w jakim przyjął, iż przypisany oskarżonemu występek miał charakter chuligański. Skoro motywacją zachowania oskarżonego były wzajemne nieporozumienia małoletniego syna pokrzywdzonego – U. oraz małoletniej córki oskarżonego – I., przybierające postać werbalną, jak i rękoczynu (małoletni U. miał wybić zęba małoletniej I., będąc wcześniej przez nią prowokowany), nie sposób przyjmować, iż oskarżony działał z błahego powodu. W tej sytuacji, sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował chuligański charakter czynu i przepisy art. 57a § 1 kk oraz § 4 kk dotyczący art. 69 kk z podstawy wymiaru kary, zajmując stanowisko zawarte w pkt I wyroku.

powody wskazano w pkt 5.2.1

Koszty procesu

pkt III

w orzeczonej kwocie zawiera się opłata od kary pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości180 zł oraz ryczałt za doręczenia w postępowaniu odwoławczym w wysokości 20 zł.

SSO Andrzej Ślusarczyk

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego D. G.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

skarżący kwestionuje stanowisko sądu rejonowego w zakresie sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Uchylenie

Zmiana