Sąd utrzymał wyrok za fałszywe zeznania o wywozie odpadów, apelacja obrońcy oddalona

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 15 października 2024 r., II K 157/22

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

H. E.

X. N.

Brak sprawstwa oskarżonych

Potwierdzenia przelewów, że spółka (...) zapłaciła na rzecz spółki (...) wynagrodzenie za przyjęcie odpadów

Nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na to, że mogą stanowić jedynie potwierdzenie przepływu środków, które nie musiały stanowić zapłaty za przedmiotowe dostawy.

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Obrońca oskarżonych zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstaw zaskarżonego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na:

1) niezasadnej odmowie wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonych, mimo że:

a. wyjaśnienia te były spójne i logiczne, a oskarżony H. E. jako prezes zarządu spółki (...) Sp. z o.o. w sposób racjonalny i przekonywający wyjaśnił, że mógł pozostawać w błędzie co do faktu, że firma (...) Sp. z o.o. nie posiada tytułu prawnego do terenu przy ulicy (...) w Ł. oraz że zarządzana przez niego spółka nie miałaby żadnego interesu w tym, aby nie zawozić odpadów przekazanych formalnie do fumy (...) Sp. z o.o., skoro płaciła za usługę przyjęcia odpadów firmie (...) Sp. z

o.o.,

b. brak było materialnych dowodów wskazujących na to, że wyjaśnienia oskarżonych odnośnie do wykonywania transportu odpadów do firmy (...) Sp. z o.o. są nieprawdziwe, w szczególności zabezpieczone w trakcie kontroli (...) dane z monitoringu dotyczyły okresu późniejszego aniżeli okres, w którym oskarżeni dokonywali transportu odpadów,

c. oskarżeni precyzyjnie wskazali trasę dojazdu do miejsca deponowania odpadów oraz samo miejsce deponowania odpadów,

d. z nagrań przedstawionych przez obrońcę oskarżonych wynikało niezbicie, że wjazd na teren nieruchomości przy ulicy (...) w Ł. był swobodny, a wjechanie na ten teren także przy użyciu samochodu dostawczego nie spotkało się z jakąkolwiek reakcją żadnej z osób tam przebywających;

2) niezasadnym daniu wiary zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków w zakresie tego, że teren przy ulicy (...) był dozorowany i nikt nie mógł przywieźć tam odpadów w sposób niekontrolowany, mimo że w zeznaniach tych występują sprzeczności oraz że są one niezgodne z danymi utrwalonymi na nagraniach przedstawionych przez obronę,

3) niezasadnym nieuwzględnieniu dowodu w postaci dwóch nagrań przedstawionych przez obronę, mimo że jakkolwiek nie wynika z nich, że oskarżeni dokonali kwestionowanych 11 transportów w 2020 roku, tak nagrania te wyraźnie wskazują na niewiarygodność zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, wskazujących na sposób zarządzania terenem przy ulicy (...) w Ł., tj. na rzekome stałe dozorowanie tego terenu i niemożność wjazdu na ten teren w sposób niekontrolowany i nie powodujący jakiejkolwiek reakcji ze strony dysponentów tego terenu, jak i potwierdzają one wersję zaprezentowaną przez oskarżonych;

Niezasadny

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności. Tego rodzaju uchybień jakie skarżący podnosił w związku z oceną czynu zarzucanych oskarżonym, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska.

Wbrew twierdzeniom apelującego analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżeni swoim zachowaniem zrealizowali znamiona zarzucanego im czynu. Przedstawiona w apelacji argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami zwłaszcza w postaci wiarygodnych zeznań świadków i innych dokumentów, których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku.

Apelacje zawierają jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nich argumenty mają charakter polemiczny.

Prawidłowo Sąd ustalił, że H. E. w dniu 7 października 2021 r. i X. N. w dniu 28 października 2021 r. w trakcie postepowania prowadzonego przez (...) Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, będąc uprzednio pouczonym o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznali nieprawdę, iż dokonali transportu odpadów do spółki (...) pod adres W. (...) w Ł..

Z materiału dowodowego wynika, że spółka (...) przestała użytkować teren działki przy ul. (...) w lutym 2018, od tego czasu nie prowadziła na terenie działalności polegającej na zbieraniu odpadów.

Właściciel placu przy ul. (...) w Ł. oraz dzierżawca i poddzierżawcy terenu zaprzeczyli, aby na terenie działki dokonywał się rozładunek towaru, którego odbiorca miała być spółka (...).

Według zeznań świadków nikt nie mógł wjechać swobodnie na plac i bez zgody najemców zostawić odpady. Teren dozorowany jest całodobowo przez pracownika. Zainstalowany jest również monitoring. Zeznania świadków są spójne, logiczne. Znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych świadków.

Biorąc pod uwagę, że teren był monitorowany oraz to, że teren dzierżawiły inne spółki nie jest możliwym, że oskarżeni dokonali 11 transportów odpadów nie będąc zauważonym przez nikogo. Zatem zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżeni dopuścili się przestępstwa z art. 233 § 1 k.k.

Okoliczność, że oskarżeni zaprzeczyli, by mieli dopuścić się zarzucanego im czynu, przedstawiając własną wersję zdarzeń, stanowi dalece niewystarczający argument dla przyjęcia, że stanowisko Sądu orzekającego jest błędne.

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od zarzucanych im czynów

Niezasadny

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

Koszty procesu

Pkt II

Sąd na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonych H. E. i X. N. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 510 zł i 260 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na kwoty te złożyły się opłaty 500 zł i 250 zł zasądzone na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwoty 10 zł tj. po 1/2 ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

SSO Lena Romańska SSO Marek Stempniak SSO Dorota Baran

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonych

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 15 października 2024 r., II K 157/22

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana