Sąd utrzymał wyrok za przywłaszczenie klucza do samochodu pracodawcy

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w X. z dnia 21 stycznia 2026 r., II K 249/24

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Oskarżony zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 488 § 1 k.c. w zw. z art. 496 k.c. poprzez ich pominięcie,

2. Naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 1 1 pkt 1 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.

Niezasadny

Apelacja oskarżonego i przytoczone na jej poparcie argumenty nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo przeprowadził postępowanie, mianowicie wyjaśnił na rozprawie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 2 § 2 k.p.k.), wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie okoliczności sprawy, uwzględniając przy tym zasady wynikające z dyspozycji art. 7 k.p.k. – zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz wyprowadził trafny wniosek w przedmiocie kwalifikacji czynu z art. 284 § 2 k.k., a także w zakresie winy oskarżonego.

Przyjęcie kwalifikacji z art. 284 § 2 k.k. było jak najbardziej prawidłowe. Stosownie bowiem do orzecznictwa Sądu Najwyższego bezprawne zatrzymanie cudzej rzeczy na własność, np. przez odmowę zwrotu, zaprzeczenie otrzymania, zapewnienie o zwrocie, ukrywanie itp., bądź przekazanie tej rzeczy na własność osobie trzeciej (sprzedaż, zamiana, darowizna), bądź bezprawne jej zużycie, przerobienie itp. może być przywłaszczeniem, jeżeli towarzyszy temu zamiar zatrzymania rzeczy w swoim majątku przez sprawcę (por. wyrok SN z 14 listopada 2014 r., IV KK 101/14, LEX nr 1567487; postanowienie SN z 15 listopada 2002 r., IV KKN 380/99, LEX nr 77427). Przestępny zamiar działania, określany jako tzw. "animus rem sibi habendi", sprowadza się do istnienia po stronie sprawcy zamiaru powiększenia swego majątku kosztem majątku osoby pokrzywdzonej (zob. wyroki SN: z 6 stycznia 1978 r., V KR 197/77, LEX nr 17043; z 11 marca 2003 r., V KK 212/02, Prok. i Pr. 2003, poz. 8, str. 9, KZS 2003 Nr 8, poz. 29, str. 16; z 2 grudnia 2008 r., III KK 221/08, LEX nr 495316; z 20 maja

2014 r., II KK 3/14, LEX nr 1476960).

Oskarżonemu nie przysługiwało żadne prawo pozwalające na odmowę wydania klucza do samochodu, czego był w pełni świadomy. Oskarżony nie zwracając klucza pomimo wezwania pokrzywdzonego zachowywał się jak jego właściciel.

Oskarżony swoich ewentualnych roszczeń w stosunku do pracodawcy winien bowiem dochodzić na drodze postępowania cywilnego w sądzie pracy, złożyć stosowany pozew w tym zakresie, a przede wszystkim udowodnić wysokość swoich roszczeń co do pracodawcy i wysokość należnych mu realnie świadczeń.

Podkreślenia wymaga, że świadczenie wzajemne przewidziane w przepisie art. 488 k.c. i prawo zatrzymania przewidziane w art. 461 k.c. to instytucje prawa cywilnego i można z nich korzystać jedynie w tego rodzaju postępowaniu, a nie w procesie karnym.

Wyżej opisane postępowania skazanego nie można zatem uznać za wolę wykonywania prawa zatrzymania, określonego w art. 461 k.c., skoro skazany nie poczynił żadnych starań w celu wykazania swoich roszczeń i ich późniejszego dochodzenia. Stanowi ono natomiast przejaw bezwzględnej realizacji swoich racji, przejawiającej się samowolnym wyjęciem spod władztwa pokrzywdzonego rzeczy ruchomej bez żadnego tytułu prawnego, wyłączne nim dysponowanie i odmowę jego zwrotu, czyli definitywne oddzielenie uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy.

Zachowanie oskarżonego było obiektywnie czynem niewłaściwym, jednakże jakkolwiek naganny był czyn oskarżonego o tyle należy zauważyć, że ustawodawca przewidział dobrodziejstwo warunkowego umorzenia postępowania, które po spełnieniu określonych przesłanek może zastosować sąd wobec sprawców również tego typu przestępstw.

Zdaniem sądu odwoławczego okoliczności popełnienia tego czynu nie budzą żadnych wątpliwości, zaś wina i społeczna szkodliwość tego czynu nie są znaczne, a postawa oskarżonego, który dotychczas nie był karany za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo

warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegała porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa. Wyrokiem Sąd Rejonowy warunkowo umorzył na okres próby 1 roku postępowanie karne wobec N. I., a okres ten zdaniem sądu odwoławczego będzie wystarczający dla realizacji celów jakie kara ma osiągnąć wobec oskarżonego.

Prawidłowo została również oceniona opinia biegłego z zakresu wyceny nieruchomości. Opinia ta jest jasna pełnia i nie zawiera sprzeczności.

o uniewinnienie

Niezasadny

Zarzut okazał się bezzasadny, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosku.

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok w całości

Wskazano w rubryce 3.1. jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzenia z urzędu.

Koszty procesu

Pkt II

Sąd na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego N. I. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na kwotę tą złożyła się opłata 100 zł zasądzone na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 655, poz. 2600) oraz kwota 20 zł tj. ryczałtu za doręczenie wezwań i innych pism co wynika z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2023 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

SSO Marek Stempniak

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 21 stycznia 2026 r., II K 249/24

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana