Sąd utrzymał w mocy wyrok za rozbój i kradzież, zmienił tylko koszty pomocy z urzędu

Część wstępna

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego Wydział IX w Kielcach z dnia 27 lutego 2025r. wydany w sprawie IX K 516/24

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Stanowisko sądu odwoławczego wobec zgłoszonych zarzutów i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego Ł. R. – adw. Ł. H. (k. 526 – 529 akt sprawy):

1/ obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to art. 4 kpk,

art. 7 kpk, art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 kpk polegającą na dowolnej i jednostronnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanej z całkowitym pominięciem lub zbagatelizowaniem okoliczności bezsprzecznie

przemawiających na korzyść oskarżonych, przy jednoczesnym nadmiemym uwypukleniu dowodów niekorzystnych, przejawiającą się w: - nie zasadnym przyjęciu za wiarygodne zeznań G. I. w zakresie

w jakim wskazywał, że kurtkę odebrano mu przemocą, pomimo faktu,

iż bezpośrednio po zdarzeniu wskazywał on funkcjonariuszowi policji, że brak kurtki stwierdził gdy obudził się w bramie, a uderzony został przez mężczyznę, który przyszedł później -gdy już spożywał z oskarżonymi alkohol w bramie; a nadto G. I. znajdował się

w stanie znacznej nietrzeźwości, nie pamiętając nawet w której bramie doszło do zdarzenia

- niezasadnym przyjęciu za wiarygodne zeznań G. I. w zakresie

w jakim wskazywał, że założył ponownie kurtkę, którą zdjął w bramie,

pomimo faktu, iż zarówno oskarżeni w swoich wyjaśnieniach, jak

i świadek K. R. zeznając wskazywali, że G. I. zdjął

kurtkę, położył ją na schodach i później już jej nie zakładał,

a sam pokrzywdzony zeznawał, że do ponownego założenia kurtki doszło podczas obecności kobiety (K. R.)

- niezasadnym przyjęciu za wiarygodne zeznań G. I. w zakresie

w jakim wskazywał, iż był szarpany lub uderzany przez Ł. R.,

podczas gdy obaj oskarżeni wyjaśnili, że Ł. R. starał się jedynie

rozdzielić i uspokoić sprzeczkę, która wywiązała się pomiędzy G.

I., a S. I.

- bezpodstawnym przyjęciu, iż podczas szarpaniny z G. I.,

oskarżeni zaczęli przeszukiwać kurtkę, którą pokrzywdzony miał na

sobie, wobec braku jakiegokolwiek dowodu wskazującego na taką

okoliczność

- nienadaniu odpowiedniego znaczenia zeznaniom funkcjonariusza policji

H. A., który rozmawiał z G. I. bezpośrednio

po zdarzeniu i zeznał, że G. I. wyglądał na osobę nietrzeźwą,

mówił bełkotliwie, mówił, iż brak kurtki stwierdził gdy obudził się

w bramie, a uderzony został przez mężczyznę, który przyszedł później -

gdy już spożywał z oskarżonymi alkohol w bramie,

które to miały wpływ na treść orzeczenia poprzez doprowadzenie do błędnego ustalenia stanu faktycznego skutkującego przypisaniu winy oskarżonemu Ł. R.

- obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a to art.

153 § 1 i § 5 k.p.k., w zw. z art. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., polegającą na nie

orzeczeniu w przedmiocie sprostowania protokołu z dnia 28 maja 2024 r.

i pozostawieniu bez rozpoznania wniosku obrońcy Ł. R.

o sprostowanie wskazanego protokołu pomimo faktu, iż wniosek nie został

złożony po wysłaniu akt sprawy do wyższej instancji, a co w konsekwencji miało

wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przypisanie części zeznań

oskarżonego S. I. oskarżonemu Ł. R.

2/ będący następstwem obrazy przepisów prawa procesowego błąd w ustaleniach

faktycznych polegający na błędnym uznaniu, że oskarżony Ł. R.

dopuścił się względem G. I. kradzieży z użyciem przemocy

ewentualnie:

- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to art.

5 § 2 k.p.k., poprzez złamanie zasady in dubio pro reo, polegające na uznaniu

winy oskarżonego Ł. R. mimo istnieją~ych wątpliwości, które na

podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd powinien zgodnie

z zasadami logiki i doświadczenia życiowego powziąć i rozstrzygnąć na korzyść

oskarżonego, a wynikających z całości materiału dowodowego, w którym

jedynymi dowodami wskazującymi na to, iż Ł. R. miałby dokonać

kradzieży używając przemocy są zeznania pokrzywdzonego G. I., co

do których Sąd powinien podchodzić ze szczególną ostrożnością biorąc pod uwagę, że w znacznej części są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym,

były niekonsekwentne, a sam pokrzywdzony w chwili zdarzenia znajdował się

w stanie nietrzeźwości.

w konsekwencji:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony w istocie dopuścił się zarzucanego mu czynu w sytuacji, w której takiego wniosku nie sposób wyprowadzić, należycie analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie

Apelacja obrońcy oskarżonego S. I. – adw. C. G. (k. 531 – 533 akt sprawy):

I/ naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7

kpk poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i dokonanie tej oceny

w sposób dowolny poprzez:

1/ uznanie za wiarygodne zeznań samego pokrzywdzonego i oparcie się na ich treści

co do istotnych ustaleń w sprawie, tj. w szczególności:

a/ faktu, iżby miał ponownie założyć kurtkę po jej uprzednim zdjęciu w celu

pokazania tatuaży

b/ iżby oskarżeni mieli siłą zdjąć kurtkę pokrzywdzonemu podczas gdy był przez

nich przytrzymywany

c/ iżby w kurtce posiadał gotówkę w kwocie ok. 430 zł, dowód osobisty i kartę bankomatową U.,

mimo iż z zeznań pokrzywdzonego, policjantów oraz siostry i konkubiny

pokrzywdzonego wynika, że w dacie zdarzenia był on w stanie znacznego

upojenia alkoholowego i nie potrafił podać policji żadnych informacji dotyczących

miejsca ani przebiegu zdarzenia, zatem jego zeznania nie mogą być uznane za

wiarygodne do szczegółowych okoliczności zdarzenia

2/ brak odniesienia wniosków opinii biegłej U. I. do całokształtu materiału

dowodowego, a zwłaszcza do zeznań policjantów mających bezpośredni kontakt z

pokrzywdzonym tuż po zdarzeniu i przyjęcie w ślad za biegłą, że "zdolność

pokrzywdzonego spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń nie

była istotnie obniżona w zakresie przebiegu zdarzenia (. . .) obniżenie w zakresie

odtwarzania szczegółów zapamiętanego zdarzenia wynikające z jego stanu

upojenia alkoholowego mogło powodować konfabulacje co do ilości wypitego

alkoholu, jego rodzaju, częstotliwości okresów picia przed zdarzeniem itp. czyli w

zakresie przebiegu choroby alkoholowej", w sytuacji gdy z zeznań policjantów tj.

H. A. i N. K. wynikało, że pokrzywdzony zatrzymany tuż po

zdarzeniu, ze względu na głęboki stan upojenia, nie był w stanie nic powiedzieć na temat osób, miejsca zdarzenia ani jego przebiegu

3/ odmówienie przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego S. I., o ile konsekwentnie podawał, że pokrzywdzony dobrowolnie ściągnął swoją kurtkę, którą odłożył na ziemię, która leżała na ziemi podczas ich kłótni oraz w momencie gdy oskarżony wybiegał z podwórka, mimo iż tę okoliczność oskarżony podawał konsekwentnie i szczegółowo opisywał, żaden ze świadków nie wskazuje aby doszło do

przymusowego ściągnięcia ku

rtki

i:

pokrzy

wdzonego, zaś zeznania samego

pokrzywdzonego nie mogą być uznane za wiarygodne z uwagi na silny stan

upojenia alkoholowego pokrzywdzonego w dacie czynu,

II/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że:

1/ G. I. założył kurtkę po jej uprzednim zdjęciu i demonstrowaniu tatuaży, mimo, iż poza samym pokrzywdzonym, który wielokrotnie zmieniał wersje zdarzenia i był w stanie mocnego upojenia alkoholowego w dacie zdarzenia, nikt nie potwierdza aby założył on kurtkę

2/ S. I. i Ł. R. przeszukiwali kurtkę G. I. gdy to mieli go uprzednio przewrócić na podłoże i przytrzymywać rękami (str. 12 uzas.), mimo

iż żadna z osób nie wskazuje na przeszukiwanie kurtki pokrzywdzonego podczas

szamotaniny na podwórku w bramie, a S. I. przyznał w dniu

R. że przeszukali z Ł. R. kurtkę

"później (. . .)

na skwerku przy ul. (...)”

3/ S. I. wspólnie z (...) R.

"ściągnęli z niego kurtkę (. . .) w

której

znajdowały się środki pieniężne w

kwocie nie mniejszej niż 430 zl., dowód osobisty

(. . .)

oraz karta bankomatowa U. (. ..)" mimo iż poza niekonsekwentnymi

zeznaniami samego pokrzywdzonego brak jest jakichkolwiek dowodów, aby

oskarżeni ściągnęli kurtkę z pokrzywdzonego, aby przytrzymywali go w tym celu i

aby w kurtce były środki pieniężne we wskazanej wysokości, a nadto dowód

osobisty i karta bankomatowa.

4/ S. I. działał wspólnie i w porozumieniu z Ł. R. w zakresie w jakim

miałoby dojść do kradzieży kurtki pokrzywdzonego po uprzednim użyciu względem niego przemocy fizycznej

5/ Sąd wadliwie zaniechał nadto ustalenia, iż Podczas sprzeczki G. I. i

S. I. doszło do uderzenia S. I. przez G. I.,

przytrzymanie pokrzywdzonego przez S. I. było działaniem w celu

samoobrony.

Niezasadny

Zarzuty obrońców oskarżonych, jakie podnieśli we wniesionych apelacjach nie zasługiwały na uwzględnienie. Jako punkt wyjścia do dalszych rozważań, sąd okręgowy stwierdza, iż dokonana przez sąd I instancji ocena dowodów w odniesieniu do sprawstwa oskarżonych: Ł. R. i S. I., w zakresie przypisanego im czynu, wbrew argumentacji skarżących jest prawidłowa i nie wykracza poza ramy zakreślone przez przepis art. 7 kpk. Ocena ta jest swobodna, nie dowolna, a poczynione w oparciu o taką ocenę ustalenia faktyczne są prawidłowe. Również wymiar kary oskarżonym, według oceny sądu okręgowego, jest prawidłowy i nie wymaga korekty.

Apelacje obrońców oskarżonych: Ł. R. i S. I., w zakresie, w jakim kwestionuje sprawstwo oskarżonych w odniesieniu do przypisanego im występków, okazały się niezasadna w stopniu oczywistym, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów w tej materii. W pierwszej kolejności sąd okręgowy odniesie się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Przypomnieć należy, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest nierozerwalnie związany z uchybieniami w sferze przepisów postępowania - występuje pomiędzy nimi ścisły i bezpośredni związek albowiem błąd w ustaleniach faktycznych, będących podstawą wyroku, ma swoje źródło i związek z uchybieniami sądu meriti w sferze gromadzenia i oceny dowodów, czyli będzie wynikiem dokonania dowolnej, a nie swobodnej – stosownie do treści art. 7 kpk - oceny dowodów. Taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.

Kontrolna analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, iż sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe. Zgromadził kompletny i pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych materiał dowodowy, który poddał rzeczowej, zgodnej z dyspozycją przepisu art. 7 kpk analizie. Ocenił go starannie i wnikliwie, przekonująco wskazując, którym dowodom, ewentualnie w jakiej części i z jakich przyczyn, dał wiarę, a którym, w jakim zakresie i z jakiego powodu, przymiotu wiarygodności odmówił. Zdaniem sądu okręgowego ocena materiału dowodowego została prawidłowo dokonana przez sąd rejonowy i sąd okręgowy, aprobuje rozważania tegoż sądu orzekającego w powyższym zakresie. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje wprost, że okoliczności przedmiotowej sprawy zostały wyjaśnione i dlatego też sąd odwoławczy nie powziął żadnych wątpliwości, które rozstrzygnąłby na niekorzyść oskarżonych: Ł. R. i S. I.. Sąd okręgowy zauważa, że dla zasadności zarzutów sformułowanych przez autora apelacji nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do oceny dowodów. Wbrew wywodom apelacji, sąd rejonowy poprawnie dokonał oceny dowodów. Skarżący podnosząc te zarzuty kwestionuje nadanie przez sąd rejonowy przymiotu wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego G. I., który praktycznie jest jedynym bezpośrednim świadkiem zdarzenia stanowiącego przedmiot niniejszych rozważań. Z relacji pokrzywdzonego wynika wprost, iż w dniu 18 stycznia 2024r. oskarżeni: Ł. R. i S. I. działając wspólnie i w porozumieniu, używając przemocy polegającej na złapaniu za szyję przewróceniu na ziemię i przytrzymywaniu dokonali zaboru w celu przywłaszczenia kurtki marki (...) o wartości 300 zł, środków pieniężnych w kwocie nie mniejszej niż 430 zł, dowodu osobistego seria i numer (...) wydanego na nazwisko pokrzywdzonego, karty bankomatowej (...) nr (...) wydanej na nazwisko pokrzywdzonego. Jak zasadnie zaakcentował sąd rejonowy, pokrzywdzony G. I. w toku postępowania przedstawiał konsekwentną relację, w której opisał szczegółowo, w jaki sposób oskarżeni w krytycznym dniu użyli wobec jego osoby przemocy fizycznej oraz dokonali zaboru na jego szkodę mienia ruchomego w szczególności kurtki sportowej. Zachowanie oskarżonych, w ocenie Sądu Okręgowego, bez wątpienia nosiły znamiona występku stypizowanego w treści art. 280 § 1 kk i art. 275 § 1 kk w art. 278 § 1a kk w zw. z art. 11 § 2 kk, a w dodatki popełnionego w warunkach art. 64 § 1 kk., a relacje, jakie pokrzywdzony złożył w toku całego toku postępowania były jasne, szczere, logiczne i konsekwentne, a przede wszystkim korespondowały z jak najbardziej obiektywnym źródłem dowodowym, jakim jest protokół oględzin monitoringu, który zarejestrował niektóre fragmenty zdarzenia (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia). W tym miejscu nawiązać wypada do opinii biegłego psychologa (k. 422 – 424 akt sprawy) z której wynika, iż zdarzenie miało prosty kontekst sytuacyjny, łatwy do zapamiętania i dlatego pokrzywdzony to zdarzenie dobrze zapamiętał, zeznawał zbornie, aczkolwiek ze względu na wieloletnie uzależnienie o charakterze mieszanym, nie da się u pokrzywdzonego wykluczyć konfabulacji w zakresie szczegółów, czyli ilości wypitego alkoholu, kwoty pieniędzy, jaka została pokrzywdzonemu po zakupach w sklepie, rodzaju wypitego alkoholu w dniu zdarzenia. Co istotne, zdolność pokrzywdzonego do spostrzegania, zapamiętania i odtwarzania jego spostrzeżeń nie była istotnie obniżona, w zakresie, w jakim dotyczyła przebiegu zdarzenia, albowiem obniżenie to wynikło ze stanu upojenia alkoholowego i w tej materii są możliwe konfabulacje, opisane jak wyżej. A zatem, w świetle wniosków, jakie wynikają z przywołanej wyżej opinii (którą w ocenie sądu okręgowego również uznać należy za wiarygodną, rzetelną, konkretną, a przede wszystkim profesjonalną), brak jest podstaw do uznania depozycji pokrzywdzonego za niewiarygodne, jak żądają tego obydwaj skarżący. O ile można zgodzić się z argumentem, iż relacjonując zdarzenie funkcjonariuszowi policji (świadkowi H. A.), pokrzywdzony rzeczywiście podawał sprzeczne wersje zdarzenia (twierdził, że miał zostać uderzony przez mężczyznę, który przybył na miejsce w czasie, gdy spożywał alkohol z oskarżonymi w jednej z bram, a po chwili stwierdził, iż miał się obudzić w jednej z bram i nie miał na sobie kurki), znajdował się w stanie nietrzeźwości, to jednak nie można zapominać, iż po zdarzeniu, nie był on skłonny do zawiadamiania o nim organów ścigania. Należy zaakcentować, iż świadek Ł. L. (siostra pokrzywdzonego G. I.) w sowich depozycjach wyraźnie wskazała, iż

„on wziął nóż z kuchni, mówiąc z tego co pamiętam, że musi „wyjść i odebrać to co moje”” (k. 36 akt sprawy). Ponadto z zeznań funkcjonariusza policji (k. 32 – 33 akt sprawy) wynika, iż pokrzywdzony G. I. powiedział, że

„nie będzie złodzi8ej złodzieja okradał”. A zatem, stwierdzić należy, iż pokrzywdzony „mataczył” nie dlatego żeby fałszywie oskarżyć oskarżonych, ale dlatego, żeby we własnym zakresie odzyskać utracone mienie ruchome w szczególności kurtkę bez angażowania policji, co jest rzeczą normalną w środowisku osób pokroju oskarżonych i pokrzywdzonego.

Kontynuując przedmiotowe rozważania zgodzić się należy ze stanowiskiem sądu rejonowego, w zakresie, w jakim akcentuje (odwołując się do wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego), iż w kulminacyjnym momencie zdarzenia, oskarżeni przemocą ściągnęli pokrzywdzonemu kurtkę, z zawartością kwoty pieniężnej w kwocie nie mniejszej niż 430 zł, dowodu osobistego oraz karty bankomatowej (...). W krytycznym momencie pokrzywdzony spożywał z oskarżonymi alkohol w jednej z bram przy ulicy (...) (co jest okolicznością bezsporną), jak również bezpośrednio przed zdarzeniem sam zdjął kurtkę demonstrując zarys tatuaży na swoim ciele. Należy jednak zauważyć, iż po okazaniu tatuaży, pokrzywdzony ponownie założył na siebie kurtkę, mając na uwadze porę zimową i związaną z tym niską temperaturę otoczenia (nie ma tu znaczenia argument, iż pokrzywdzony mógł mieć zaburzone poczucie odczuwania zimna, jak utrzymuje jeden ze skarżących). Powyższego nie zmienia zaakcentowana przez skarżących okoliczność, iż nikt z przesłuchanych świadków (w tym świadek K. R.) nie potwierdza tej okoliczności. Należy bowiem zaakcentować, iż w kulminacyjnym momencie zdarzenia, poza oskarżonymi i samym pokrzywdzonym, nie były obecne inne osoby. Przede wszystkim należy zauważyć, iż jak wynika, iż z depozycjami pokrzywdzonego koresponduje jak najbardziej obiektywny dowód, jakim jest protokół oględzin monitoringu. Z przywołanego dowodu wynika jednoznacznie (k. 133 akt sprawy), iż o godz, 19:32:18 obydwaj oskarżeni biegną w stronę ulicy (...), a S. I. zabiera od Ł. R. jaką rzecz (zapewne kurtkę pokrzywdzonego), zaś o godz. 19:32:24 (k. 134 akt sprawy) oskarżeni przekazują sobie jakieś rzeczy, a za nimi biegnie pokrzywdzony, który na sobie nie posiada kurtki, po czym wraca do kamienicy. W tak zaistniałej sytuacji procesowej podzielić należy pogląd sądu rejonowego, iż depozycje oskarżonych, w zakresie w jakim nie przyznają się do popełnienia przypisanego mu czynu, mają charakter przyjętej przez nich linii obrony obliczonej na uniknięcie odpowiedzialności karnej. Nawet pobieżna ich analiza wskazuje, że są ze sobą sprzeczne, a nawet wewnętrznie sprzeczne. I tak oskarżony S. I. w toku śledztwa twierdził (k. 192 akt sprawy), iż przedmiotową kurtkę zakupił w „Taniej odzieży”, a więc miała stanowić jego własność, podczas gdy w toku rozprawy utrzymywał (k. 381 – 382 akt sprawy), iż w kulminacyjnym momencie zdarzenia kurtkę ściągnął pokrzywdzony, celem zademonstrowania tatuaży, odrzucił ją do Ł. R., który położył ją na leżącą obok reklamówkę, po czym oskarżony Ł. R. zabrał tą kurtkę i ją upuścił, gdy obydwaj zaczęli się oddalać z miejsca zdarzenia, zaś on sam zabrał tą kurtkę, zaś jeszcze później wspólnie z Ł. R. mieli zweryfikować zawartość kurtki, znajdując w niej tylko pieniądze. A więc stwierdzić należy, iż w toku rozprawy S. I. zaprzeczał swojej wersji pierwotnej. Z kolei, oskarżony Ł. R., twierdził w toku rozprawy (k. 380 akt sprawy), iż pokrzywdzony rzeczywiście demonstrował tatuaże, położył ją na ziemi, jednak uciekając z miejsca zdarzenia to S. I. miał ją ze sobą zabrać. Wreszcie nie sposób podzielić argumentu, iż to pokrzywdzony G. I. miał użyć przemocy wobec oskarżonego S. I., zaś S. I. miał działać w ramach dozwolonej obrony koniecznej. Taki argument w ogóle nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w przedmiotowej sprawie materiale dowodowym i w ogóle nie miał miejsca. Nie sposób bowiem pogodzić tego faktu z faktem ucieczki oskarżonych z miejsca zdarzenia, podczas której Ł. R. przekazuje kurtkę S. I. (co jak podniesiono wcześniej, wynika z protokołu oględzin monitoringu). Poza tym, jak wynika z zeznań partnerki pokrzywdzonego Ł. Ł. (k. 39 akt sprawy), oskarżony oznajmił jej, że został okradziony z kurtki, dowodu osobistego, karty bankomatowej i pieniędzy.

Obrońca oskarżonego Ł. R. sam w swojej apelacji wskazuje na to co mówiła świadek – K. R. na temat kurtki. Twierdziła ona, iż pokrzywdzony G. panek zdjął kurtkę i położył ją na schodach. Nie zauważa jednak tego, że ta wersja nie pasuje do twierdzeń oskarżonego Ł. R., według których pokrzywdzony kurtkę miał położyć na ziemi, a nie na schodach. Nie pasuje również do wersji oskarżonego S. I.. Według niego G. panek miał odrzucić kurtkę w stronę Ł. R., który ją na reklamówce. Ten przykład ewidentnie świadczy o tym, że ich wersje dotyczące tego co G. I. miał zrobić z kurtką, nie tworzy logicznej całości, z uwagi na to, że ich wyjaśnienia i zeznania świadka K. R. są ze sobą sprzeczne – obrońca silnie eksponuje stan nietrzeźwości pokrzywdzonego, nie zauważa tego, że także i oskarżeni byli nietrzeźwi. Pomija zeznania aptekarki, która w rozmowie z G. I. nawet nie dostrzegła i nie była w stanie określić czy był on w stanie nietrzeźwości. Pomija fakt, że po wyjściu od siostry z osiedla (...), oskarżony zdołał się przenieść na ul. (...), gdzie został zatrzymany oraz to, że będąc nietrzeźwym był w stanie gonić sprawców co widać na zapisie monitoringu. Obrońca – zwraca uwagę na to, że na temat kurtki G. I. co innego mówił do policjanta H. A., a całkowicie pomija np. wersję oskarżonego S. I. wedle której miał on nabyć kurtkę na bazarach. Na temat stanu nietrzeźwości G. I., a konkretnie tego jaki miał on wpływ na możliwość zapamiętywania i odtwarzania szczegółów wypowiedziała się biegła psycholog. Opinia ta jest jasna, pełna i niesprzeczna. Nie koresponduje z twierdzeniami obrońcy. Nierozpoznanie wniosku wobec faktu poprawienia protokołu (k. 382 akt sprawy), nie miało wpływu na treść wyroku. Z kolei to, że pokrzywdzony posiadał faktycznie gotówkę wynika z zeznań Ł. Ł. (k. 39 akt sprawy), która mu ją dała.

Konkludując stwierdzić trzeba, że Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do tego aby nie dać wiary zeznaniom oskarżonego, a wszystkie zarzuty zawarte w apelacjach obrońców należało uznać za bezpodstawne.

Reasumując, brak jest podstaw do uwzględniania żądania skarżącego w powyższym zakresie w sposób wskazany przez niego we wniesionych apelacjach.

Na marginesie powyższych rozważań nadmienić wypada, iż wymierzona oskarżonym sankcja karna w postaci 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (w odniesieniu do oskarżonego Ł. R.) oraz 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności (w odniesieniu do oskarżonego Ł. R.) uwzględnia wszystkie wskazane w treści art. 53 kk dyrektywy wymiaru kary tj. stopień społecznej szkodliwości, motywy działania oskarżonych, a nadto cele w zakresie prewencji ogólnej oraz cele wychowawcze, jakie mają zostać osiągnięte wobec osoby oskarżonego.

Sąd Okręgowy uwzględnił natomiast argumentację obrońcy oskarżonego S. I. – adw. C. G. w przedmiocie wysokości jej wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wynagrodzenie to wynosi 3 596,68 zł i obejmuje następujące pozycje:

- 900 zł - wynagrodzenie za obronę oskarżonego w śledztwo

- 2 016 zł – wynagrodzenie za obronę oskarżonego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym obliczone w ramach 8 terminów rozpraw jako (840 zł plus 168 x 7)

- 670,68 zł – stawka podatku VAT ((900 zł plus 840 zł plus 1176 zł) x 23%)

Mając na uwadze powyższe, sąd okręgowy stosownie do treści art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku.

Wniosek obrońcy oskarżonego Ł. R.:

- zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu

Wniosek obrońcy oskarżonego S. I.:

- zmianę punktu I wyroku co do S. I. i przyjęcie, iż w określonym dniu

dopuścił się wyłącznie 'przestępstwa przywłaszczenia kurtki 'l należącej do

pokrzywdzonego oraz gotówki w wysokości nie większej niż 100 zł, zaś w

pozostałym zakresie uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu,

orzeczenie kary pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze i zastosowanie

warunkowego zawieszenia jej wykonania

- zmianę punktu II poprzez nałożenie na S. I. obowiązku naprawienia

szkody względem G. I. w 'wysokości nie większej niż 50 zł,

- uchylenie punktu III, IV i VI wyroku jako skutek zmiany punktu I wyroku

- zmianę punktu VII wyroku poprzez zasądzenie kwoty 3630,96 zł, w tym 678,96 zł tytułem podatku VAT w miejsce kwoty 3 424,32 zł (w tym 640,32 zł)

Częściowo zasadny

Wniosek częściowo zasadny, szczegółowe rozważania w tej materii przedstawiono jak wyżej

Rozstrzygnięcie sądu odwoławczego

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego Wydział IX w Kielcach z dnia 27 lutego 2025r. wydany w sprawie IX K 516/24 – częściowo utrzymany w mocy

Szczegółowe rozważania w tej materii przedstawiono w rubryce 3.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego Wydział IX w Kielcach z dnia 27 lutego 2025r. wydany w sprawie IX K 516/24 – częściowo zmieniony

Szczegółowe rozważania w tej materii przedstawiono w rubryce 3.1.

Koszty procesu

Punkt III wyroku

Stosownie do treści art. 619 § 1 kpk Sąd Okręgowy w Kielcach zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obecnego obrońcy oskarżonego S. I. – adw. N. M. kwotę 1 033,20 zł z uwzględnieniem stawki podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu S. I. z urzędu w postępowaniu odwoławczym

Punkt IV wyroku

Stosownie do treści art. 624 § 1 kpk Sąd Okręgowy w Kielcach zwolnił oskarżonych: Ł. R. i S. I. od kosztów sądowych za II instancję

SSO Anna Szeliga SSO Andrzej Ślusarczyk SSO Krzysztof Sójka

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego Ł. R.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżący kwestionuje stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu sprawstwa w zakresie przypisanego mu czynu

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana

Granice zaskarżenia

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego S. I.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Skarżący kwestionuje stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu sprawstwa w zakresie przypisanego mu czynu

Kierunek i zakres zaskarżenia

Na korzyść

W całości

Podniesione zarzuty

Art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

Art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

Wnioski

Zmiana