Powód walczył o 120 tys. zł od spółki. SN nie przyjął jego skargi kasacyjnej

A.G. wniósł przeciwko P. sp. z o.o. w Ż. o zapłatę 120 207,90 zł wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 24 marca 2020 r. do dnia zapłaty.

Wyrokiem z 22 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo.

Wyrokiem z 30 maja 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację

powoda.

W skardze kasacyjnej powód, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c.

Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje

wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia

rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

I CSK 1104/26

3

może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie

zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania

w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca

2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK

326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).

Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka

nie została wykazana. Uzasadnienie wniosku jest pobieżne, niemal zdawkowe i nie

powołano w nim argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie spełniona

została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do rozpoznania. Należy wskazać, że

nie jest rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna powinna być

przyjęta do rozpoznania, doszukiwanie się jurydycznej argumentacji mającej

wykazać istnienie istotnego zagadnienia prawnego. Samo zaś sformułowanie

zagadnienia prawnego, bez przedstawienia argumentacji służącej wykazaniu, że to

zagadnienie rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy, nie

jest wystarczające.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i

99 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

[S.J.]

[SOP]