Wynagrodzenie dyrektora przedszkola z zaniżonej dotacji. SN nie przyjął skargi

Powódka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Białymstoku z 18 września 2025 r., w sprawie I ACa 512/23.

Pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo

jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane

jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może

być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i

dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały składu

siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój

prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99,

OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

I CSK 1830/26

3

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

Skarżąca upatruje oczywistej wadliwości zaskarżonego wyroku przede

wszystkim w tym, że Sąd Apelacyjny pominął, że granice szkody wyrządzonej

poprzez wypłatę dotacji w zaniżonej wysokości wyznacza nie tylko szkoda

rzeczywista, lecz również naprawienie szkody obejmuje korzyści, które podmiot

prowadzący placówkę oświatową mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody

nie wyrządzono. Utraconą korzyścią jest niewypłacone wynagrodzenie za pełnienie

przez osobę prowadzącą przedszkole niepubliczne funkcji dyrektora.

Argumentacja ta nie znajduje jednak potwierdzenia w motywach

zaskarżonego orzeczenia. Sąd Apelacyjny wyraźnie odwołał się do obu postaci

szkody przewidzianych w art. 361 §2 k.c. i wskazał, że obowiązkiem powódki było

wykazanie zarówno rzeczywistego uszczerbku majątkowego, jak i ewentualnych

korzyści, których nie osiągnęła wskutek wypłacenia dotacji w zaniżonej wysokości.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zaskarżony wyrok pozostaje

w sprzeczności z art. 361 k.c. albo uchwałą III CZP 46/23. Uchwała ta przesądza,

że w razie wypłacenia zaniżonej dotacji oświatowej osobie prowadzącej niepubliczne

przedszkole może przysługiwać w graniach określonych w art. 361 §2 k.c. roszczenie

odszkodowawcze na podstawie art. 471 k.c. stosowanego per analogiam z tytułu

szkody spowodowanej wydatkowaniem własnych środków na realizację zadań

podlegających dofinansowaniu dotacją. Nie wynika z niej natomiast, że każda

różnica pomiędzy dotacją należną, a wypłaconą stanowi szkodę. Dla przyjęcia

szkody konieczne jest wykazanie, że gdyby zdarzenie szkodzące nie nastąpiło,

określona korzyść rzeczywiście weszłaby do majątku poszkodowanego.

Sąd Apelacyjny przyjął, że nawet przy przyjęciu możliwości uznania niewypłaconego

wynagrodzenia dyrektora za szkodę polegającą kompensacie, powódka

nie wykazała, że w okresie objętym żądaniem to ona faktycznie i wyłącznie pełniła

funkcję dyrektora przedszkola. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano

przy tym, że część dokumentów została podpisana w charakterze dyrektora przez

inną osobę, czemu powódka nie zaprzeczyła.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

I CSK 1830/26

4

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,11 i 3

k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

(K.W.)

[SOP]