Bank nie dostał przyjęcia skargi kasacyjnej w sporze o kredyt frankowy

Wyrokiem z 24 stycznia 2022 r., I C 130/21, Sąd Okręgowy w Krakowie

zasądził od pozwanego banku solidarnie na rzecz powodowych kredytobiorców

120 580, 90 zł z odsetkami od 16 grudnia 2020 r. tytułem zwrotu zapłaconych rat

kredytu.

Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił

apelację banku.

Sąd drugiej instancji ustalił, że 4 lipca 2008 r. powodowie zawarli

z poprzednikiem prawnym pozwanego banku umowę kredytu w wysokości

350 000,00 zł denominowanego do franka szwajcarskiego (CHF), na okres 360

miesięcy, do 2 lipca 2038 r. W umowie określono, że wysokość kredytu w CHF

zostanie określona według kursu kupna CHF, zgodnie z „Tabelą kursów”

obowiązującą w banku w dniu wypłaty. O wysokości wykorzystanego kredytu w CHF,

wysokości odsetek w okresie karencji oraz wysokości rat kapitałowo - odsetkowych

w wyżej wymienionej walucie bank miał informować kredytobiorców w terminie 7 dni

od dnia całkowitego wykorzystania kredytu na zasadach określonych w umowie.

Kredyt był wypłacany w złotych, przy jednoczesnym przeliczeniu na CHF według

kursu kupna obowiązującego w banku w dniu wykorzystania kredytu. Wysokość rat

kapitałowo-odsetkowych określona została w CHF, a ich spłata następować miała w

złotych po uprzednim przeliczeniu rat i należnych odsetek według kursu sprzedaży

dewiz dla CHF zgodnie z „Tabelą kursów” obowiązującą w banku w dniu spłaty. Od

15 lipca 2008 r. do 27 października 2020 r. kredytobiorcy uiścili na rzecz pozwanego

banku i jego poprzednika prawnego z tytułu zwrotu kapitału, odsetek oraz opłat

w sumie 289 490,75 zł.

Sąd drugiej instancji uznał, że postanowienia umowy nie były indywidualnie

uzgodnione, gdyż swoboda kredytobiorców sprowadzała się do określenia kwoty

potrzebnego im kredytu i jego przeznaczenia. Treść umowy została przygotowana

jednostronnie przez bank, co stwarza domniemanie faktyczne, iż brak było tu

jakichkolwiek indywidualnych negocjacji. Umowa zawiera postanowienia

wprowadzające mechanizm indeksacji i wyznaczające kursy walut, które określają

główne świadczenia stron, jednak te postanowienia nie zostały sformułowane w

I CSK 1928/25

3

sposób jednoznaczny. Instytucje finansowe muszą zapewnić kredytobiorcom

informacje wystarczające do podjęcia przez nich świadomych i rozważnych decyzji,

tymczasem bank nie udowodnił, że zrealizował ciążący na nim obowiązek

informacyjny.

Sąd Apelacyjny ocenił, że postanowienia umowy odwołujące się w zakresie

ustalania kursu waluty CHF do wewnętrznych tabel kursów banku są niedozwolone.

Usunięcie abuzywnych postanowień z umowy skutkuje brakiem możliwości ustalenia

kursu wymiany i oprocentowania, a w konsekwencji brakiem możliwości

wykonywania umowy w obowiązującym dotychczas kształcie. Łącząca strony

umowa, po wyeliminowaniu z niej postanowień niedozwolonych, które określają

główne świadczenia stron i są elementami przedmiotowo istotnymi umowy

kredytowej, nie może być w dalszym ciągu wykonywana, zaś w polskim systemie

prawnym nie ma przepisu, który nadawałby się do uzupełnienia luki powstałej

wskutek eliminacji abuzywnego postanowienia wprowadzającego do umowy

klauzulę indeksacyjną. Wobec uznania umowy za nieważną, świadczenia spełnione

przez kredytobiorców na postawie tej umowy są nienależne. Kredytobiorcom

przysługuje roszczenie o zwrot spłaconych środków pieniężnych, jako świadczenia

nienależnego (art. 410 § 1 w związku z art. 405 k.c.) niezależnie od tego, czy

i w jakim zakresie są dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty

kredytu. Bank wprawdzie podniósł zarzut potrącenia, jednak nie wykazał, by jego

roszczenie przedstawione do potrącenia było wymagalne. Brak też podstaw do

uwzględnienia zarzutu zatrzymania, gdyż umowa kredytu nie jest umową wzajemną.

Pozwany bank wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze

względu na występowanie w sprawie następujących istotnych zagadnień prawnych:

1) czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu

postanowienia abuzywnego, tj. na etapie, poprzedzającym etap zastępowania

postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, dopuszczalne jest ustalenie

treści umowy (stosunku prawnego) w zakresie, który był regulowany przez abuzywną

normę, na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 41 ustawy - Prawo

wekslowe lub art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. ze wskazanymi

w przypisie kilkudziesięcioma przepisami, z których na zasadzie analogii iuris lub

analogii legis wynika, że w polskim prawie obowiązuje generalna norma, zgodnie z

którą wartość waluty obcej określa się według kursu średniego NBP;

I CSK 1928/25

4

2) czy oceniając możliwości obowiązywania umowy kredytu indeksowanego

do franka szwajcarskiego, po usunięciu postanowienia abuzywnego zgodnie

z prawem krajowym, należy brać pod uwagę stan prawny z dnia zawarcia umowy,

dnia powstania sporu, czy dnia orzekania;

3) czy jeżeli bez abuzywnego postanowienia umowa kredytu indeksowanego

do franka szwajcarskiego nie może obowiązywać, to dochodzi do automatycznej jego

substytucji normą dyspozytywną, o ile tylko zastosowanie środków krajowych

zapewnia doprowadzenie do sytuacji jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie

zawierała tego abuzywnego postanowienia;

4) czy art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis dyspozytywny, który

znajduje zastosowanie z mocy prawa (automatycznie) w miejsce abuzywnej Klauzuli

Kursowej określającej sposób ustalenia kursu franka szwajcarskiego, na potrzeby

operacji związanych z indeksowaniem przy wypłacie i przy spłacie kredytu;

5) czy rozważając unieważnienie umowy o kredyt indeksowany do waluty

obcej na skutek uznania, że postanowienia odsyłające do tabeli kursów (klauzula

kursowa) mają charakter niedozwolony, należy mieć na względzie wyłącznie

oświadczenie kredytobiorcy, czy badać również, czy określone rozstrzygnięcie

prowadzi do zrealizowania celu dyrektywy 93/13;

6) czy w przypadku orzeczenia o bezskuteczności umowy kredytu

indeksowanego do waluty obcej w oparciu o przepisy o postanowieniach

abuzywnych (art. 3851 k.c. i n.) bank pozostaje w opóźnieniu wobec kredytobiorcy co

do zwrotu kwot uiszczonych w wykonaniu umowy w okresie przed złożeniem przez

kredytobiorcę, po pouczeniu przez Sąd, oświadczenia w przedmiocie woli utrzymania

w mocy umowy wobec abuzywności postanowień umownych a w konsekwencji czy

dopuszczalne jest naliczanie odsetek za opóźnienie (art. 481 § 1 k.c.) za okres do

chwili złożenia przez prawidłowo poinformowanego o skutkach bezskuteczności

umowy kredytobiorcę oświadczenia w przedmiocie woli utrzymania umowy w mocy.

Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

pozwany bank wskazał również, że w sprawie zachodzi potrzeba wykładni art. 3851

§ 1 i 2 k.c. wywołujących rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

dotyczące tego, które postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu

indeksowanych do franka szwajcarskiego są abuzywne w przypadku stwierdzenia

przez sąd, że uprawnienie banku do ustalania kursu franka szwajcarskiego narusza

I CSK 1928/25

5

rażąco interesy konsumenta i jest niezgodne z dobrymi obyczajami: czy abuzywna

jest wówczas wyłącznie Klauzula Kursowa określająca sposób ustalenia wartości

franka szwajcarskiego, czy też wszystkie postanowienia dotyczące indeksacji

kredytu, tj. Klauzula Kursowa i Klauzula Ryzyka Walutowego stanowiąca, że

wysokość zobowiązań z umowy kredytu zależna jest od zmiennej na przestrzeni

obowiązywania umowy wartości waluty obcej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Bank nie objął wnioskiem o przyjęcie skargi do rozpoznania zagadnienia

abuzywności postanowień umowy przewidujących dokonywanie przeliczeń złotych

na CHF i odwrotnie kursami ustalanymi jednostronnie przez bank. Natomiast

uchwałą pełnego składu Izby Cywilnej SN z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22, do

rangi zasady prawnej podniesiono tezy, iż:

1) w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub

denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi

niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie

prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób

określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów;

2) w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej

w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także

w pozostałym zakresie.

Powyższe tezy, wiążąc w niniejszej sprawie (art. 88 u.s.n.), uniemożliwiają

przyjęcie skargi kasacyjnej, gdyż wykluczają trwanie stosunku prawnego po

usunięciu z treści umowy źródła kursu walutowego. W celu uwzględnienia wniosku

o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący musiałby zakwestionować tezę Sądu

drugiej instancji o nieuczciwym charakterze przeliczników walutowych

ustanowionych w umowie lub zakwalifikowaniu umowy jako umowy kredytu

indeksowanego do waluty obcej (sam bank umowę mylnie określił jako umowę

kredytu denominowanego w CHF, co jednak nie ma znaczenia).

Nie ma podstaw do pozbawienia kredytobiorcy odsetek za okres przed

potwierdzeniem przez kredytobiorcę woli upadku umowy. Możliwość przywrócenia

mocy prawnej niedozwolonemu postanowieniu umowy oświadczeniem konsumenta,

I CSK 1928/25

6

ze skutkiem ex tunc, nie pozbawia wymagalności roszczenia konsumenta o zwrot

nienależenie spełnionych świadczeń. Jeżeli konsument żąda od przedsiębiorcy

świadczenia z powołaniem się na niedozwolony charakter niektórych postanowień

umowy, to dostatecznie wyraża swoje stanowisko co ważności umowy lub jej części,

a jego roszczenie staje się wymagalne zgodnie z art. 455 k.c., tj. z upływem czasu

koniecznego do oceny przez przedsiębiorcę zasadności żądania zapłaty. Artykuł

3851 § 1 k.c. nie ustanawia wyjątków od zasady z art. 455 k.c., ponieważ reguluje

inne zagadnienie – przesłanki uznania postanowienia umowy za niedozwolone i

skutek prawny takiego uznania w postaci niezwiązania konsumenta tym

postanowieniem; nie odnosi się do terminu spełnienia świadczeń powstających na

skutek nieważności postanowienia umowy lub całej umowy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Na podstawie art. 98 k.p.c. powodom przysługuje łącznie od skarżącego zwrot

kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki

minimalnej wynikającej ze stosowanego odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Skoro

wierzyciel może rozporządzić wierzytelnością czynnością prawną dokonaną bez

udziału dłużnika, to dwóch wierzycieli, z których każdemu przysługuje połowa

kosztów, mogło bez udziału strony przeciwnej uczynić swoje wierzytelności

wspólnymi i zażądać kosztów łącznie.

(G.G.)

[SOP]