Skarga kasacyjna od pełnomocnika bez umocowania w dniu wniesienia. SN odrzucił ją w sporze z bankiem

I CSK 2003/25

2

Wyrokiem z 5 listopada 2024 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zmienił

zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Legnicy z 25 stycznia 2023 r., oddalając

powództwo o zapłatę, zaś w pozostałym zakresie oddalił apelację pozwanego

i rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Powód wniósł 28 stycznia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego, zaskarżając ten wyrok w części. Wobec tego, że pełnomocnik

powoda legitymował się umocowaniem do reprezentowania go jedynie przed

sądami powszechnymi, zarządzeniem z 28 kwietnia 2025 r. Sąd Apelacyjny wezwał

go do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez załączenie

pełnomocnictwa procesowego obejmującego postępowanie przed Sądem

Najwyższym. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik powoda przedstawił

pełnomocnictwo odpowiedniej treści, datowane jednak na 19 maja 2025 r.

Pełnomocnictwo zawierało także oświadczenie powoda, że zatwierdza wszystkie

czynności dokonane przez pełnomocnika dotychczas w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł m.in. o jej odrzucenie

i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego,

w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z przedstawionej sekwencji zdarzeń wynika, że ani w dniu, na który była

datowana skarga kasacyjna (28 stycznia 2025 r.), ani w dniu, w którym upływał

termin do jej wniesienia (29 stycznia 2025 r.) pełnomocnik powoda nie był

umocowany do wniesienia skargi kasacyjnej, a odpowiednie pełnomocnictwo

zostało udzielone dopiero 19 maja 2025 r. W rezultacie skarga kasacyjna musi

podlegać odrzuceniu jako sporządzona przez osobę nieuprawnioną (zob.

postanowienia SN: z 27 listopada 2009 r., II CSK 399/09; z 16 kwietnia 2014 r.,

II CSK 587/13; z 28 sierpnia 2019 r., III CSK 61/19, i z 30 października 2019 r.,

V CSK 316/18).

Pełnomocnik powinien być umocowany do wniesienia skargi kasacyjnej

w chwili jej wnoszenia, a nie w dacie późniejszej. W przypadku czynności

procesowych, dla których przewidziano przymus adwokacko-radcowski, nie jest też

dopuszczalne potwierdzenie przez mocodawcę czynności, których dokonał

I CSK 2003/25

3

nieumocowany pełnomocnik (podobnie SN w postanowieniu z 28 grudnia 2022 r.,

I CSK 6187/22, zob. też uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów SN z 23 stycznia

2009 r., III CZP 118/08, OSNC 2009, nr 6, poz. 76). Oceny Sądu Najwyższego nie

mogło zatem zmienić zawarte w odpowiedzi na wezwanie Sądu Apelacyjnego do

przedstawienia odpowiedniego pełnomocnictwa oświadczenie wnioskodawców, że

zatwierdzają wszystkie dokonane dotychczas w sprawie czynności pełnomocnika.

Z tych przyczyn skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na podstawie art.

3986 § 2 i 3 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11, 3 i 4 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 oraz § 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych.

Marcin Krajewski

(E.M.)

[a.ł]