Jednoosobowy skład apelacji nie dał podstaw do skargi kasacyjnej spółki w sporze o zapłatę

I CSK 2046/24

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o trzecią i

czwartą z wymienionych przesłanek.

Nieważność postępowania skarżąca upatrywała w sprzeczności składu Sądu

drugiej instancji z przepisami prawa jako orzekającego w składzie jednego

sędziego – art. 379 pkt 4 k.p.c.; odwołała się przy tym do uchwały Sądu

Najwyższego z 26 kwietnia 2023 r., III PZP 6/22, OSNP 2023, nr 10, poz. 104.

Skład Sądu drugiej instancji był w niniejszej sprawie jednoosobowy, ale zaskarżone

skargą orzeczenie zapadło 22 lutego 2024 r., a z dniem 28 września 2023 r. – na

mocy art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy -

Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw – dodano art. 3671

k.p.c., w którego § 1 za zasadę przyjęto rozpoznawanie sprawy przez sąd drugiej

instancji w składzie jednego sędziego, z określonymi w nim wyjątkami, które w

niniejszej sprawie nie zachodzą. Skład Sądu drugiej instancji był zatem prawidłowy

i nie doszło do nieważności postępowania.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

I CSK 2046/24

3

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Zdaniem skarżącej jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż

treść apelacji i jej zarzutów, a następnie lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku

Sądu drugiej instancji prowadzi do wniosku, że Sąd ten pobieżnie rozpoznał

zarzuty, nawet ich nie wymieniając. Skarżąca podjęła niedopuszczalną w

postępowaniu kasacyjnym polemiki z oceną dowodów w zakresie zeznań prezesa

zarządu pozwanej spółki. Należy zatem przypomnieć, że w art. 39813 § 2 k.p.c.

wyraźnie zastrzeżono, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne

powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą

skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny

dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c. Analiza dokonana przez Sąd drugiej instancji w tym

zakresie jest wystarczająca, skoro zaaprobował on ustalenia faktyczne Sądu

pierwszej instancji, mając prawo do przyjęcia ich za własne (zob. wyrok SN z 18

października 2017 r., II CSK 65/17, postanowienie SN z 5 lipca 2019 r., IV CSK

43/19 – nie publ.).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołane przez

skarżącą przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały w sposób

właściwy wykazane.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[a.ł]