Roboty spoza zamówienia publicznego w sporze spółki z gminą. SN odmówił przyjęcia skargi

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 2099/24

2

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą

spośród wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Sformułowane przez skarżącą istotne zagadnienie prawne odnosi się do

zakresu robót, które nie były wskazane wprost w zamówieniu publicznym, z

założeniem, że to wykonawca ma je – jako zawierające się w przedmiocie umowy o

roboty budowlane – przewidzieć, uwzględnić i objąć wyceną, a nie dochodzić

bezpodstawnego wzbogacenia za wykonanie robót dodatkowych. Problematyki tej

nie można jednak uznać za istotne zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie

miałoby przysłużyć się rozstrzyganiu innych podobnych spraw.

Jak wyjaśniono w orzecznictwie, określenie robót dodatkowych, które nie

były objęte umową nie jest możliwe w sposób generalny, odbiegający od

okoliczności konkretnej sprawy, a zatem nie można wypracować abstrakcyjnego

rozwiązania; co więcej ta problematyka należy także do sfery podstawy faktycznej

I CSK 2099/24

3

rozstrzygnięcia (postanowienie SN z 6 września 2018 r., IV CSK 158/18, nie publ.).

Wyjaśnienie zaprezentowanego przez skarżącą problemu wymagałoby poczynienia

przez Sąd Najwyższy rozważań co do zakresu dokumentacji projektowej pod kątem

wiedzy technicznej oraz kazuistycznej – właściwej tylko dla niniejszej sprawy –

oceny możliwości przewidzenia przez wykonawcę ilości robót dodatkowych czy ich

szczegółowych parametrów technicznych, o których wspomina skarżąca.

Ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., że w postępowaniu

kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd

Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę

zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów – art. 3983 § 3 k.p.c., Sąd

Najwyższy nie jest więc sądem faktu.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez

skarżącą przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób

właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[a.ł]