Potrącenie w kredycie hipotecznym z 2008 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę banku

I CSK 3220/25

2

Wyrokiem z 30 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w sprawie

z powództwa E.W. i A.W. przeciwko Bankowi S.A. w W. o ustalenie i zapłatę, na

skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 24 lipca 2023

r., I C 573/21, oddalił apelację (pkt I) oraz zasądził od pozwanej na rzecz powodów

kwotę 8100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego wraz z

ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia,

którym je zasądzono (pkt II).

Pozwana wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji,

zaskarżając ten wyrok części tj. w zakresie w jakim Sąd Apelacyjny w Lublinie

wydając zaskarżany wyrok nie uwzględnił faktu, iż roszczenie powodów o zapłatę

tytułem umowy kredytu hipotecznego nr […] z dnia 19 sierpnia 2008 r. na skutek

złożonego przez nich oświadczenia o potrąceniu z 12 sierpnia 2024 r. wygasło w

zakresie kwoty (należności) głównej w wysokości 124 306,42 zł oraz odsetek

ustawowych za opóźnienie naliczanych od tych kwot za okres od 26 lipca 2021 r.

do 14 sierpnia 2024 r. (dzień doręczenia oświadczenia o potrąceniu) oraz w

zakresie, w jakim Sąd Apelacyjny w Lublinie, przy wyrokowaniu zastosował teorię

dwóch kondykcji zamiast teorii salda, której słuszność potwierdził TSUE w wyroku z

dnia 19 czerwca 2015 r. wydanym w sprawie C-396/24. Na wypadek uwzględnienia

sformułowanego w skardze zarzutu nierozpoznania istoty sprawy pozwana wniosła

o uchylenie zaskarżonego wyroku w części objętej zaskarżeniem i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżąca wskazała, że w sprawie występuje potrzeba wykładni art. 498 i 499 k.c. w

zw. z art. 2031 k.p.c. oraz potrzeba wykładni art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.

jako przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Powodowie złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wnieśli

o odrzucenie skargi, ewentualnie odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania,

ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz

kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

I CSK 3220/25

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona przez pozwaną podlegała odrzuceniu.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a zarazem

kwalifikowanym pismem procesowym o ściśle określonej przez ustawę treści. Poza

spełnianiem ogólnych wymagań dla pisma procesowego, skarga kasacyjna

powinna również zawierać prawidłowo sformułowane elementy konstrukcyjne

określone w art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c. Jednym z tych elementów jest oznaczenie

orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w

całości czy w części. Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych skargi skutkują

odrzuceniem skargi a limine bez uprzedniego wezwania o usunięcie dostrzeżonych

braków (postanowienie SN z 24 października 2022 r., I CSK 3656/22). Wniosek taki

wynika z porównania treści art. 3986 § 2 k.p.c. in medio oraz art. 3986 § 1 k.p.c.

Tylko drugi z przywołanych przepisów dopuszcza sanowanie określonych braków

skargi kasacyjnej; nie dotyczy to jednak elementów konstrukcyjnych określonych w

art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c. (postanowienie SN z 24 czerwca 2022 r., I CSK

2657/22).

Zakres zaskarżenia został w skardze kasacyjnej wniesionej przez pozwaną

opisany w sposób, który nie pozwala jednoznacznie ustalić, w jakim zakresie wyrok

Sądu drugiej instancji został zaskarżony. Nie jest jednocześnie rolą Sądu

Najwyższego dokonywanie interpretacji i dekodowania zakresu zaskarżenia, a tym

samym poszukiwanie rzeczywistych intencji autora skargi co do zakresu, w jakim

zamierzał on zaskarżyć dane orzeczenie. Prawidłowo skonstruowana skarga

kasacyjna powinna bowiem obejmować w pełni jasne, jednoznaczne i zrozumiałe

określenie elementów określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z 20

czerwca 2024 r., III CZ 344/23). Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana,

aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych, a zakres zaskarżenia i jej

wnioski nie mogą być określane przez Sąd Najwyższy na podstawie wykładni

użytych przez skarżącego sformułowań. Znaczenie tych wymagań i bezwzględny

obowiązek precyzji w oznaczaniu zakresu zaskarżenia i wniosków skargi powoduje,

że braki skargi w tym zakresie nie podlegają usunięciu w ramach procedury

I CSK 3220/25

4

naprawczej stosowanej przy usuwaniu braków formalnych (postanowienie SN z 3

czerwca 2016 r., IV CSK 796/15).

Ponadto, w niniejszej sprawie wnioski skargi zostały sformułowane jedynie

na wypadek uwzględnienia sformułowanego w skardze zarzutu nierozpoznania

istoty sprawy. Skarżąca nie wskazała natomiast, w jaki sposób miałby orzec Sąd

Najwyższy w razie nieuznania powyższego zarzutu za zasadny.

Z przytoczonych względów należało odrzucić skargę kasacyjną wniesioną

przez pozwaną (art. 3986 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1, art. 391 §

1 i art. 39821 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 118).

Kamil Zaradkiewicz

[M.O.]

[SOP]