Spór o zasiedzenie służebności na gruncie Lasów Państwowych. SN nie przyjął skargi spółki

Wnioskodawczyni, P. spółka akcyjna w K.-J., wywiodła skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 13 marca 2024 r.,

I CSK 3291/24

2

wydanego w sprawie przy udziale Skarbu Państwa – Państwowe Gospodarstwo

Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo B. o zasiedzenie służebności.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wnioskodawczyni

wskazała na oczywistą zasadność skargi polegającą na niewłaściwym uznaniu

przez Sąd II instancji, że Spółka nie spełniła przesłanek do zasiedzenia

nieruchomości w obszarze korzystania przez wnioskodawcę z nieruchomości

uczestnika postępowania pokrywającą się z obszarem określonym notarialną

umową o ustanowienie służebności przesyłu za repertorium A nr […]

z 29 października 2014 r. oraz umową dzierżawy nr […] z 20 sierpnia 2015 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób, sprzeczną

z jednolitą i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Wnioskodawczyni pod pozorem

I CSK 3291/24

3

oczywistej zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Okręgowego

wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawiła

wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niej

rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.

W istocie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest ściśle

związane z podstawami kasacyjnymi, które opierają się na zarzutach dotyczących

oceny materiału dowodowego. Skarżąca kwestionuje bowiem ocenę materiału

dowodowego przeprowadzoną przez Sądy pierwszej i drugiej instancji.

Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń

faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem

się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że

w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu

instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Nie jest rzeczą Sadu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego

i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżąca błędnie traktuje skargę

kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że Sądy meriti nie

stwierdziły zasiedzenia.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

pozostawia wątpliwości co do tego, że w istocie skarżąca oparła swoją skargę

prawie wyłącznie na podważaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego i poczynionych na tej podstawie przez Sąd drugiej instancji ustaleń

faktycznych. Znamienne przy tym, że wnioskodawczyni błędnie upatruje oczywistej

zasadności skargi kasacyjnej polegającej na naruszeniu przepisów prawa

materialnego i procesowego, powtarzając przy tym szereg przepisów, które

wskazała w apelacji. Tego rodzaju zarzuty są w skardze kasacyjnej

niedopuszczalne, a co za tym idzie odwoływanie się do nich nie może uzasadniać

przyjęcia skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

I CSK 3291/24

4

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia

15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej przy

uwzględnieniu § 10 ust. 4 pkt 2 i § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Adam Doliwa

(P.H.)

[a.ł]