Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku w sprawie kredytu hipotecznego

Pozwany Bank S.A. w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Krakowie z 6 października 2023 r., zaskarżając ten wyrok

częściowo i wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonym zakresie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającej

się w błędnym uznaniu, że łącząca strony umowa o kredyt hipoteczny jest

I CSK 927/24

2

nieważna, a w konsekwencji błędnym oddaleniu apelacji pozwanego na podstawie

założenia, iż zakwestionowane przez powoda postanowienia umowne stanowią

postanowienia abuzywne w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c., a jednocześnie odnoszą

się do przedmiotu świadczenia głównego określonego w umowie, zatem po ich

eliminacji nie jest możliwe dalsze jej wykonywanie.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi do

rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Wymagania te nie zostały przez skarżącego spełnione.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona, gdyż zagadnienie dotyczące art.

3851 § 1 i 2 k.c. we wskazanym w skardze zakresie w aktualnym orzecznictwie

Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości wobec uchwały składu całej Izby Cywilnej

Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz.

118), w której rozstrzygnięto, że w razie uznania, iż postanowienie umowy kredytu

indeksowanego lub denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu

waluty obcej stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej wynikający

z przepisów prawa lub zwyczajów. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego

strony kursu waluty obcej w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego

umowa nie wiąże także w pozostałym zakresie.

I CSK 927/24

3

Ponadto postanowienia kształtujące prawa i obowiązki konsumenta

w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy,

z reguły powinny zostać także uznane za sprzeczne z zasadami

współżycia społecznego (zob. uchwałę SN z 28 kwietnia 2022 r., III CZP 40/22).

Kluczowa kwestia ryzyka kursowego została szeroko opisana m.in. w wyrokach

Sądu Najwyższego z 29 maja 2024 r., II CSKP 1048/23, i z 19 grudnia 2024 r., II

CSKP 243/24.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym

innych

przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art.

391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

(M.M.)

[SOP]