Telefon oskarżonego przestał logować się w dniu wydania nakazu aresztu. SN utrzymał areszt

Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie, po rozpoznaniu z urzędu kwestii

stosowania wobec oskarżonego M.M. środka zapobiegawczego w postaci

tymczasowego aresztowania, postanowieniem z dnia 8 października 2025 r., sygn.

akt So.12/25, utrzymał i przedłużył stosowanie tymczasowego aresztowania wobec

ww. na okres 3 miesięcy – do dnia 6 stycznia 2026 r. do godz. 16.05 na podstawie

art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 263 § 3 k.p.k.

I KZ 60/25

2

Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł obrońca oskarżonego, który

zaskarżył je w całości, zarzucając mu:

1. „obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść

orzeczenia, a to art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z art. 257 § 1 k.p.k. w zw. z

art. 258 § 4 k.p.k. poprzez pozbawione podstaw przyjęcie, iż na

obecnym etapie postępowania przygotowawczego spełniona została

przesłanka szczególna stosowania tymczasowego aresztowania w

postaci grożącej wysokiej kary, albowiem podejrzanemu

przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa zagrożonego karą

pozbawienia wolności, którego górna granica wynosi 12 lat o

niewskazanym jednak na ten moment choćby w przybliżeniu

wymiarze, a nadto zupełnie niezrozumiałe i błędne wskazanie w

treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, iż podejrzanemu

zarzucono popełnienie czynu z art. 62 ust 2 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii, w sytuacji gdy umknęło uwadze sądu,

iż czyn ten został ostatecznie zakwalifikowany przez prokuratora w

akcie oskarżenia jako czyn z art. 62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii

podczas gdy:

w świetle powszechnie przyjmowanej wykładni normy procesowej z

art. 258 § 2 k.p.k., powołanie się na przesłankę stosowania

tymczasowego aresztowania jaką jest grożąca surowa kara wymaga

zrelatywizowania takiej oceny do prognozowanej w realiach

zindywidualizowanego przypadku kary, która może w rzeczywiście

zostać orzeczona wobec konkretnego podejrzanego w toku

postępowania sądowego za określony, zarzucany czyn zabroniony,

czego w niniejszej sprawie zaniechano, a nadto całkowicie pominięto

przy ocenie tej przesłanki szczególnej okres dotychczasowego

pozbawienia podejrzanego wolności w ramach tymczasowego

aresztowania, która winna zostać wzięta pod uwagę przy ocenie

grożącej surowej kary;

I KZ 60/25

3

2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,

a to art. 258 § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 257 § 1 k.p.k. i art. 258 § 4

k.p.k., poprzez pozbawione podstaw przyjęcie, iż na obecnym etapie

postępowania spełniona została przesłanka szczególna stosowania

tymczasowego aresztowania w postaci obawy matactwa

procesowego, wynikająca z przypuszczenia, że podejrzany będąc na

wolności mógłby podejmować próbę podjęcia bezprawnej

aktywności ukierunkowanej na osobowe źródła dowodowe, a także

w kontekście możliwości wytworzenia fikcyjnych dokumentów, a

nadto przyjęcie, iż próby bezprawnego wpływania na świadków czy

współoskarżonych mogą dotyczyć również procesu jurysdykcyjnego

podczas gdy:

obawa matactwa jako podstawa do stosowania środków

zapobiegawczych musi być realna, tj. poparta okolicznościami

występującymi w realiach sprawy i odnosić się do postawy

konkretnego podejrzanego, wobec którego ów środek ma być

stosowany, nie zaś do specyfiki samego postępowania, co oznacza,

że wymagane jest wskazanie takich, konkretnych, rzeczywiście

przedsięwziętych przez podejrzanego zachowań, które mogłyby

uprawdopodobniać, że będzie podejmował działania bezprawnie

wpływające na tok postępowania karnego pomimo niezastosowania

środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania,

albo wymaga przedstawienia takich okoliczności, na podstawie

których można byłoby wnioskować o wysokim prawdopodobieństwie

tego, że w przyszłości podejrzany będzie podejmował zachowania,

polegające na bezprawnym wpływaniu na tok postępowania

przygotowawczego w razie niezastosowania w dalszym izolacyjnego

środka zapobiegawczego, czego w niniejszej sprawie zaniechano, a

nadto kierując się, w ślad za Sądem meritii, zupełnie blankietową i

nie przystosowaną do realiów konkretnego przypadku argumentacją

o tym, iż próby bezprawnego wpływania na świadków czy

współoskarżonych mogą dotyczyć również procesu jurysdykcyjnego,

I KZ 60/25

4

należałoby dojść do wniosku, że w praktyce w każdej sprawie, każdy

podejrzany a następnie oskarżony powinien pozostawać do końca

procesu tymczasowo aresztowany, z która to argumentacją nie

sposób jest się zgodzić.

3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,

a to art. 258 § 1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 258 § 4 k.p.k., poprzez brak

wykazania, że zagrożenia związane z ewentualną obawą matactwa

procesowego ze strony podejrzanego mogą zniweczyć lub istotnie

utrudnić dalszy przebieg postępowania, a tym samym, że

stosowanie tymczasowego aresztowania jest w realiach

przedmiotowej sprawy celowe i konieczne,

podczas gdy:

zastosowanie tymczasowego aresztowania w zaistniałym układzie

procesowym nie jest ani konieczne, ani celowe dla zabezpieczenia

prawidłowego toku postępowania, a to z uwagi na fakt, że na

obecnym etapie postępowania został zebrany i zabezpieczony cały

materiał dowodowy;

4. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia,

a to art. 257 § 1 k.p.k. w zw. z art. 251 § 3 k.p.k. w zw. z art. 258 § 4

k.p.k. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez rezygnację z

zaniechania w oparciu o te przepisy dalszego stosowania względem

podejrzanego tymczasowego aresztowania,

podczas gdy:

na podstawie okoliczności niniejszej sprawy, poddanych ocenie w

kontekście wyrażonych w powołanych przepisach dyrektywy

subsydiarnego i wyjątkowego stosowania środka zapobiegawczego

w postaci tymczasowego aresztowania, dyrektywy minimalizacji

środków zapobiegawczych, dyrektywy optymalizacji stosowanych

środków zapobiegawczych oraz zasady proporcjonalności w

ustanawianiu ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych

wolności i praw, należy stwierdzić, że nawet w wypadku uznania za

konieczne zabezpieczenia prawidłowego toku prowadzonego

I KZ 60/25

5

przeciwko podejrzanemu postępowania poprzez stosowanie wobec

niego środków zapobiegawczych, dla osiągnięcia tego celu

wystarczające są inne niż izolacyjne środki tego typu, w

szczególności zaś: dozór połączony z zakazem kontaktowania się z

osobami, które organy postępowania przygotowawczego zamierzają

przesłuchiwać jako świadków oraz poręczenie majątkowe w

wysokości 30.000 zł, biorąc również pod uwagę ewentualne

osłabienie z biegiem czasu nasilenia istnienia przesłanek

szczególnych”.

W konkluzji autor zażalenia wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia

poprzez uchylenie stosowania wobec M.M. środka zapobiegawczego w postaci

tymczasowego aresztowania i zastosowanie w jego miejsce środków

wolnościowych w postaci poręczenia majątkowego w wysokości 30.000 zł, dozoru

policji, zakazu opuszczania kraju oraz zakazu kontaktu z pozostałymi podejrzanymi

i świadkami w sprawie, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia

poprzez zastrzeżenie, że środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego

aresztowania zostanie uchylony w przypadku złożenia kwoty 30.000 zł tytułem

poręczenia majątkowego i po jego spełnieniu, zastosowania w miejsce

tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego środków zapobiegawczych w

postaci dozoru Policji z zobowiązaniem do stawiennictwa we właściwej dla jego

miejsca zamieszkania jednostce Policji dwa razy w tygodniu, wraz z zakazaniem

podejmowania przez oskarżonego kontaktu bezpośredniego lub pośredniego ze

świadkami i współpodejrzanymi oraz zakazu opuszczania kraju połączonego z

zatrzymaniem paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia

granicy i zakazem wydania paszportu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Wszystkie podniesione w nim

zarzuty okazały się bezzasadne.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że wprawdzie obrońca w zażaleniu

nie podnosił naruszenia art. 249 § 1 k.p.k., niemniej jednak Wojskowy Sąd

Okręgowy w Warszawie w sposób należyty wykazał zaistnienie przesłanki ogólnej

stosowania środków zapobiegawczych określonej w powyższym przepisie.

I KZ 60/25

6

Niewątpliwie wymienione w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia

dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez M.M.

zarzucanych mu czynów, o czym w dalszej części uzasadnienia.

Jednocześnie kontrola odwoławcza wykazała, że w zaskarżonym

postanowieniu trafnie przyjęto, iż w aktualnym stanie sprawy występuje szczególna

przesłanka stosowania tymczasowego aresztowania, o której mowa w art. 258 § 2

k.p.k. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie

wskazał okoliczności, które pozwalają prognozować surową karę, jaka w

przedmiotowej sprawie może zostać orzeczona wobec M.M. W pierwszej kolejności

należy zauważyć, że ww. zarzucono m.in. popełnienie czynu art. 56 ust. 3 w zw. z

art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, który

sam w sobie zagrożony jest karą pozbawienia wolności od lat 2 do 12. Dodatkowo,

na co słusznie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zwrócił uwagę

Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie, występek ten miał zostać popełniony w

warunkach art. 65 § 1 k.k., co obliguje sąd do uwzględnienia przy wymiarze kary

przepisów dotyczących multirecedywy określonych w art. 64 § 2 k.k. Nie bez

znaczenia jest również fakt, iż M.M. zarzuca się popełnienie także dwóch innych

przestępstw, co będzie skutkowało koniecznością orzeczenia kary łącznej. Godzi

się przy tym zauważyć, że jedno z nich – występek z art. 263 § 2 k.k. – także

zagrożone jest karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi 8 lat.

Wszystkie te okoliczności brane pod uwagę łącznie prowadzą do wniosku, że

wymierzenie M.M. surowej kary nie jest jedynie hipotetyczną ewentualnością, lecz

jawi się jako realne i to nawet przy uwzględnieniu jego uprzedniej niekaralności i

dotychczasowego okresu pozbawienia wolności w ramach tymczasowego

aresztowania. Nie ma zatem znaczenia „błędne wskazanie w treści uzasadnienia

zaskarżonego postanowienia, iż podejrzanemu zarzucono popełnienie czynu z art.

62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii”. Zwłaszcza, że jak słusznie

zauważył autor zażalenia, zawarta w treści uzasadnienia kwalifikacja prawna

została wskazana podczas jego redagowania omyłkowo. Powyższej okoliczności

dowodzi fakt, iż Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie prawidłowo opisał zarzuty

postawione oskarżonemu M.M., zawierając właściwe ich kwalifikacje przyjęte przez

prokuratora w akcie oskarżenia (k. 4160-4161, t. XXI). Tym samym nie ma racji

I KZ 60/25

7

skarżący, iż zmiana kwalifikacji prawnej jednego z czynów zarzuconych M.M.

umknęła uwadze tego sądu.

Ponadto przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie i

judykaturze poglądem, przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 249 § 1 k.p.k.

oraz art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych wskazanych w art. 259

§ 1 i 2 k.p.k., a tak jest w analizowanym przypadku, przepis art. 258 § 2 k.p.k. może

stanowić samoistną podstawę zastosowania tymczasowego aresztowania, bowiem

wprowadza szczególny rodzaj domniemania co do istnienia obawy, że oskarżony, z

uwagi na grożącą mu surową karę, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie (por.

uchwałę składu 7 sędziów SN z dnia 19 stycznia 2012 r., I KZP 18/11;

postanowienie SN z dnia 2 października 2024 r., II KZ 47/24; postanowienie SN z

dnia 20 lutego 2020 r., I KZ 6/20). W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje

się tym samym, że przesłanka z art. 258 § 2 k.p.k. ma charakter autonomiczny i

może być podstawą stosowania środka zapobiegawczego niezależnie od podstaw

wskazanych w art. 258 § 1 k.p.k. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu pierwszego

z powołanych orzeczeń „gdyby chcieć przyjąć, że dla zastosowania tymczasowego

aresztowania na podstawie art. 258 § 2 k.p.k. konieczne było wykazanie istnienia

uzasadnionej obawy matactwa lub uzasadnionej obawy ucieczki, ukrycia się

oskarżonego, czy też innego bezprawnego utrudniania postępowania karnego (a

więc podstaw stosowania tymczasowego aresztowania określonych w art. 258 § 1

k.k.), to przepis § 2 okazałby się zupełnie zbędny”. Także Europejski Trybunał Praw

Człowieka stwierdził, iż wynikające z art. 258 § 2 k.p.k. domniemanie utrudniania

prawidłowego toku postępowania z powodu grożącej oskarżonemu surowej kary

nie jest sprzeczne z art. 5 ust. 3 Konwencji o Ochronie Prawa Człowieka i

Podstawowych Wolności (sprawa Stettner przeciwko Polsce, skarga nr 38510/06,

wyrok ETPCz z dnia 24 marca 2015 r.). Stąd też zastosowanie tymczasowego

aresztowania na tej podstawie prawnej nie wymaga dowodowego wykazywania

okoliczności, które przemawiałyby za tym, że oskarżony w warunkach

wolnościowych będzie podejmował działania godzące w prawidłowy tok

postępowania (zob. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2021 r. V KZ 7/21).

Niezależnie od powyższego Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie trafnie

uznał, że na aktualnym etapie sprawy w dalszym ciągu zachodzi uzasadniona

I KZ 60/25

8

obawa matactwa ze strony M.M., która nie wynika wyłącznie z surowości grożącej

mu kary. W tym kontekście zauważyć należy, że ww. jedynie częściowo przyznał

się do popełnienia zarzuconych mu czynów. I tak, podczas pierwszego

przesłuchania w prokuraturze w dniu 12 marca 2015 r. podejrzany przyznał się

jedynie do posiadania substancji psychotropowych, środków odurzających oraz

innych substancji narkotycznych w postaci grzybków, negując jednak czynienie

przygotowań celem wprowadzenia ww. narkotyków do obrotu i co istotne w

kontekście dalszym rozważań nie przyznał się do uczestnictwa w obrocie

znacznymi ilościami substancji psychotropowych i środków odurzających (k. 1329-

1330, t. VII). Ponownie przesłuchany przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-

Krowodrzy w Krakowie w dniu 13 marca 2025 r. o ile nie negował, że w jego domu

ujawniono narkotyki, to jednak kwestionując ich wagę stwierdził, iż była to zbyt mała

ilość, aby wprowadzić ją do obrotu. Nadto po raz kolejny zaprzeczył, by doszło do

zakupu mefedronu oraz aby udzielał substancji M.G. lub M.B., dodając, że nie

wyklucza jedynie takiej sytuacji, w której osoby te, po zapytaniu go o możliwość

udzielenia substancji, faktycznie ją od niego otrzymały, jednak zrobił to nie w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, lecz z uwagi na jego znajomość ze

współoskarżonym S.S. (k. 1987-1988, t. X). Podczas trzeciego przesłuchania w

dniu 11 sierpnia 2025 r. ponownie nie przyznał się popełnienia przestępstwa z art.

56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., w zakresie występku z

art. 62 ust. 1 w zw. z art. 57 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005

r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. kolejny raz wyjaśnił, że

narkotyki posiadał na własny użytek, a także zanegował, by wypełnił znamiona

przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. twierdząc, że broń znalazł, nigdzie jej nie chował,

lecz pozostawił w widocznym miejscu, mając zamiar zgłoszenia tej okoliczności, ale

czego ostatecznie z uwagi na brak czasu w ostateczności nie zrobił (k. 3551-3552,

t. XVIII). Jednocześnie na okoliczność popełnienia przez M.M. czynu z art. 56 ust. 3

w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. zeznawali świadkowie M.G. oraz

M.B. Z relacji M.G. wynika, że M.M. „również kupował narkotyki od S.S., nie wiem

czy akurat marihuanę ale mefedron na pewno. On nie raz mi to mówił. Ja wiem, że

I KZ 60/25

9

on robił to nie tylko na własny użytek ale również odsprzedawał to dalej innym

osobom, również z naszej jednostki wojskowej. Narkotyki zakupił od niego między

innymi szer. M.B. – żołnierz zawodowy z kompanii ochrony. Ja również zakupiłam

od niego narkotyki, co miało miejsce jeden raz, to było około 2 lata temu i wówczas

ja zakupiłam od niego mefedron za kwotę 50zł, które płaciłam gotówką. On miał

również swoje własne źródło z którego uzyskiwał narkotyki (…)” (k. 1634, t. IX). Z

kolei M.B. zeznał, że M.M. miał „związek z narkotykami, to jest z ich sprzedażą,

starałem się go przekonać by tego nie robił” (k. 2825v, t. XIV). Wprawdzie świadek

starał się przekonywać, że nigdy za narkotyki oskarżonemu nie płacił to jednak

zeznał, że „kilkukrotnie, przy okazji naszych spotkań na mieście, do których

dochodziło prawie codziennie, M.M., nieodpłatnie udzielił mi mefedronu”, „udzielił

mi mefedronu około 8 razy, w okresie od grudnia 2023 do listopada 2024 r., i miało

to miejsce w m. K., przy okazji wspólnych wyjść oraz imprez. Przy tych samych

okazjach M.M. nieodpłatnie udzielił mi grzybów halucynogennych, co miało miejsce

1 raz, oraz ziele konopii indyjskiej – 2 razy” (k. 2825v-2826, t. XIV). Z zeznań wyżej

wymienionych świadków wynika zatem, że M.M. uczestniczył w obrocie znacznymi

ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, nabywając je od

współoskarżonego S.S. w celu ich dalszej odsprzedaży, działając w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz

czyniąc sobie z tej działalności stałe źródło dochodu, zaś zakupione w ten sposób

środki udzielał m.in. M.G. oraz M.B. Istnieje więc uzasadniona obawa, że M.M.

przebywając na wolności mógłby podejmować próby bezprawnego wpływu na ww.

świadków, kluczowych z punktu widzenia zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 3 w

zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w

zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., choćby poprzez ustalenie z nimi

wspólnej, korzystnej dla niego wersji wydarzeń, chcąc tym samym dążyć co

najmniej do minimalizacji grożącej mu odpowiedzialności karnej. Zwłaszcza, że

doskonale zna nie tylko dane osobowe, ale i dane teleadresowe tych osób. Jak

trafnie wskazuje się w judykaturze „Przesłanką obawy matactwa (art. 258 § 1 pkt 2

k.p.k.) nie jest to, czy podejrzany podjął już próbę nakłonienia do składania

fałszywych zeznań. Gdyby ją podjął, nie byłoby już obawy matactwa, lecz matactwo

zostałoby dokonane. Oceniając tę przesłankę, sąd ma badać (zgoda, że na

I KZ 60/25

10

podstawie racjonalnych przesłanek) czy istnieje właśnie obawa matactwa, i czy jest

ona zasadna. Chodzi więc o ustalenie czy podejrzany może w ten sposób się

zachować, a nie o to czy już tak postąpił” (zob. m.in. postanowienie SA w Krakowie

z 13 października 2005., sygn. II AKz 366/05, KZS 2005/10/29, z aprobatą P.

Hofmańskiego (red.), E. Sadzik i K. Zgryzka, Kodeks postępowania karnego.

Komentarz, t. I, Warszawa 2007, s. 1167). Tym samym okoliczność, iż oskarżony

dotychczas nie podejmował żadnych działań, które zmierzałyby do destabilizacji

prawidłowego toku postępowania, aktualnie nie pozwala na pewne przyjęcie, że w

przyszłości takiego zachowania się nie dopuści. Bez znaczenia jest również to, czy

M.M. stawił się dobrowolnie do Żandarmerii Wojskowej celem jego osadzenia w

areszcie śledczym w związku z zastosowaniem przez Sąd Okręgowy w Krakowie

postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV KZ 318/25

środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, choć okoliczność

ta nie wynika z akt sprawy. Nie budzi jednak wątpliwości, że w związku z wydanym

przez Sąd Okręgowy w Krakowie nakazem, został on ponownie zatrzymany w dniu

11 kwietnia 2025 r. (k.2221-2226, t. XI). Co więcej, w związku z zarządzeniem sądu

Wydział Dochodzeniowo-Śledczy Oddziału Żandarmerii Wojskowej w K. w okresie

poprzedzającym zatrzymanie podejmował czynności zmierzające do ustalenia

miejsca pobytu M.M. m.in. na podstawie danych telekomunikacyjnych (k. 2206-

2213, t. XI). Wynika z nich, że numer telefonu użytkowany przez ww. przestał

logować się do sieci w dniu wydania postanowienie o jego tymczasowym

aresztowaniu (7 kwietnia 2025 r.) i to prawie o tej samej godzinie co telefon

drugiego z podejrzanych. Zatem okoliczność ta wspiera stanowisko co do obawy

matactwa ze strony M.M. Jednocześnie podkreślić należy, że dla stosowania

środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania nie jest istotny

aktualny etap procesu, gdyż służy on zabezpieczeniu prawidłowego toku całego

jego przebiegu. W tym czasie zakłócanie prawidłowego toku postępowania może

przybrać różną formę bezprawnego wpływu także na dowody już przeprowadzone i

inwencja w tym zakresie zależy w głównej mierze od oskarżonego, który

niewątpliwie posiada osobisty interes w tym, by uniemożliwić ustalenie faktycznej

skali przestępczego procederu narkotykowego, w którym brał udział, tym bardziej,

że do zarzuconego mu przestępstwa, o czym mowa była wyżej, się nie przyznaje.

I KZ 60/25

11

Zauważyć przy tym należy, że kwestia udziału M.M. w zarzucanym mu procederze

nadal będzie podlegać weryfikacji na dalszym etapie postępowania – już

jurysdykcyjnym i prowadzić będzie do oceny jego zachowania aż do wydania

wyroku, stąd zeznania kluczowych świadków w zakresie jego odpowiedzialności za

zarzucony mu czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca

2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

wciąż będą na znaczeniu.

Bezzasadny okazał się także ostatni z podniesionych zarzutów, dotyczący

obrazy art. 257 § 1 k.p.k. w zw. z art. 251 § 3 k.p.k. w zw. z art. 258 § 4 k.p.k. w zw.

z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie słusznie

zauważył bowiem, że z uwagi na grożącą M.M. surową karę oraz realną obawę

matactwa z jego strony, dalsze stosowanie środka zapobiegawczego w postaci

tymczasowego aresztowania jest aktualnie jedynym środkiem, który właściwie

zabezpieczy prawidłowy tok postępowania, co nie byłoby możliwe w przypadku

zastosowania innych środków o charakterze wolnościowym.

Odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonych przez obrońcę na

posiedzeniu zażaleniowym zauważyć należy, że pozbawienie wolności M.M.

niewątpliwie nie ułatwia egzystencji jego najbliższej rodziny. Niemniej jednak ani

fakt choroby ojca, ani też spadek dochodów gospodarstwa rodziców nie

uzasadniają uchylenia tymczasowego aresztowania. Zwłaszcza, że nie wykazano,

aby to właśnie M.M. zajmował się na co dzień prowadzeniem tego gospodarstwa.

W tej sytuacji o zaistnieniu negatywnej przesłanki stosowania tymczasowego

aresztowania z art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k. nie może być mowy.

Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.

[WB]

[a.ł]

I KZ 60/25

12