KRS chciała wyłączyć sędziego SN od sprawy. Wniosek odrzucono, bo Rada nie jest stroną

9 lutego 2026 r. (data prezentaty Sądu Najwyższego) Przewodniczący

Krajowej Rady Sądownictwa działający w imieniu Krajowej Rady Sądownictwa

(dalej także: KRS lub Rada) wniosła o wyłączenie SSN Władysława Pawlaka

od orzekania w sprawie I NB 8/23.

W uzasadnieniu wskazano, że SSN Władysław Pawlak w niniejszej sprawie

wydał orzeczenie o zawieszeniu postępowania w oparciu o nieistniejącą podstawę

I NB 8/23

2

prawną co uchybia obowiązkowi podejmowania czynności w sprawie bez zbędnej

zwłoki i narusza prawa obywateli do sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 49 § 1 k.p.c., niezależnie od przyczyn wskazanych

w art. 48 k.p.c., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony,

jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną

wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Z przepisu tego wynika,

że podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o wyłączenie sędziego w danej

sprawie jest strona postępowania. Wyłączenia może żądać także sam sędzia.

Z kolei w myśl art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie

Sądownictwa (dalej także: u.KRS) prawo wniesienia odwołania od uchwały KRS

przysługuje uczestnikowi postępowania, a art. 29 ust. 1 u.KRS precyzuje,

że uczestnikiem postępowania w sprawach indywidualnych, co do zasady

jest osoba, której praw lub obowiązków dotyczyć ma uchwała Rady.

Z powyższego wynika, że KRS nie jest stroną (uczestnikiem)

w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od uchwały wydanej w sprawie

indywidualnej; mimo, że zajmuje stanowisko co do odwołania wniesionego

przez uczestnika, to nie jest dysponentem postępowania wywołanego wniesieniem

odwołania od uchwały KRS i nie może zastępować uczestnika tego postępowania

przy korzystaniu z przysługujących jej praw procesowych. Celem takiego

postępowania nie jest bowiem rozstrzygnięcie sporu między stronami, ale kontrola

legalności aktu wydanego przez Radę.

Zauważyć dodatkowo należy, że w Kodeksie postępowania cywilnego,

do którego odsyła ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa, brak jest odpowiednika

art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2026, poz. 143) określającego organ, którego

działalnie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

jest przedmiotem skargi, jako stronę postępowania.

Wobec przywołanych wyżej okoliczności wniosek podlegał odrzuceniu

jako pochodzący od pomiotu nieuprawnionego do jego złożenia.

I NB 8/23

3

Sk

[r.g.]