Skarga J. W. na przewlekłość przekazana Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie

Pismem z 20 marca 2026 r. J. W. wniósł do Sądu Najwyższego skargę na

przewlekłość postępowania domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania,

wydania zaleceń w sprawie, przyznania na rzecz skarżącego kwoty 20.000 zł oraz

zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Prezes

Sądu Apelacyjnego w Warszawie wniósł o oddalenie skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

w Warszawie.

I NSP 304/26

2

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy

przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –

właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”.

Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość

postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4

ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego

do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19;

z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24;

z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25).

Analiza skargi wskazuje, że skarżący kwestionuje zarówno sprawność

rozpoznania apelacji obarczonej brakami formalnymi przez Sąd Apelacyjny

w Warszawie, w postępowaniu oznaczonym sygnaturą V ACa 2329/24,

jak i przez Sąd Okręgowy w Warszawie, w postępowaniu oznaczonym sygnaturą

II C 94/24 (k. 3). Z uzasadnienia skargi wynika nadto, że postępowanie prowadzone

było także przez Sąd Rejonowy w Pruszkowie do momentu, gdy „dokonano

modyfikacji powództwa, polegającej na przedmiotowej zmianie powództwa.” (k. 3).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka utrwalił się pogląd,

że rozpatrując skargę na przewlekłość należy wziąć pod uwagę całość postępowania

w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 72287/10z 6 czerwca 2024 r., skarga nr 45960/21,Terczyński i inni

przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r., Pluciński i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r., Stań i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 32837/20). Polska ustawa o przewlekłości postępowania dzieli jednak

postępowanie na fazy i stosownie do tego wyznacza właściwość sądów

zobowiązanych do oceny skargi na przewlekłość. Wskazuje, że jeżeli przewlekłość

I NSP 304/26

3

dotyczy postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym,

sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd apelacyjny (zob. przepis

szczególny art. 4 ust. 1b ustawy o skardze na przewlekłość).

Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy postępowania prowadzonego

przed Sądem Okręgowym w Warszawie i Sądem Apelacyjnym w Warszawie,

właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397

§ 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,

jak w sentencji.

JW

[a.ł]