Skarga na przewlekłość bez pełnomocnictwa, wniosek o przywrócenie terminu odrzucony

Skargą datowaną na 24 czerwca 2026 r. M.C., zastępowana

przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie przewlekłości

postępowania toczącego się przed Sądem Apelacyjnym w Białymstoku w sprawie

o sygn. I ACa 2237/25.

Pismem z 8 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany

do uzupełnienia braków formalnych powyższej skargi poprzez przedłożenie

oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem egzemplarza

pełnomocnictwa (wraz z odpisem), z którego treści będzie wynikało umocowanie

pełnomocnika do zastępowania skarżącej przed Sądem Najwyższym – w terminie

tygodniowym od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na ww. pismo przesłał potwierdzenie

dokonania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

I NSP 346/26

2

Postanowieniem z dnia 1 września 2026 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę

z uwagi na to, że pełnomocnik skarżącej nie przedłożył w terminie tygodniowym

oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa,

z którego wynikałoby, że jest uprawniony do zastępowania skarżącej

w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Pismem z dnia 22 września 2026 r. pełnomocnik skarżącej wniósł

o „przywrócenie terminu do złożenia oryginału lub poświadczonego za zgodność

z oryginałem odpisu pełnomocnictwa, wraz z jednoczesnym złożeniem

pełnomocnictwa”.

Na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. w zw. z art. 169 k.p.c., wniósł o:

1) przywrócenie uchybionego terminu do złożenia oryginału

lub poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu pełnomocnictwa

do reprezentowania Skarżącej przed Sądem Najwyższym, zakreślonego pismem

Sądu z dnia 8 lipca 2026 r.;

2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy I NSP 346/26 –

w szczególności z dziennika podawczego oraz koperty, w której nadesłano

odpowiedź na wezwanie z dnia 8 lipca 2026 r. – na okoliczność zawartości przesyłki

nadanej przez pełnomocnika Skarżącej w odpowiedzi na to wezwanie;

3) umożliwienie pełnomocnikowi skarżącej wglądu do akt sprawy celem

ewentualnego uzupełnienia niniejszej argumentacji dodatkowymi dowodami.

W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w odpowiedzi

na wezwanie Sądu z dnia 8 lipca 2026 r. przygotowała i nadała do Sądu Najwyższego

przesyłkę zawierającą jednocześnie potwierdzenie dokonania opłaty skarbowej

od pełnomocnictwa oraz poświadczony za zgodność z oryginałem odpis

pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej. Wskazała, że oba te dokumenty

zostały umieszczone w jednej kopercie i nadane łącznie. Następnie podniósł,

że za wiarygodnością powyższego oświadczenia przemawia również sama logika

procesowa podjętego działania: uiszczenie opłaty skarbowej od pełnomocnictwa

i przedłożenie Sądowi wyłącznie dowodu tej opłaty, bez jednoczesnego złożenia

samego dokumentu pełnomocnictwa, byłoby czynnością pozbawioną sensu

procesowego - to bowiem samo pełnomocnictwo, nie zaś dowód uiszczonej od niego

opłaty, stanowi podstawę wy kazania umocowania do działania przed sądem.

Nie sposób zatem zakładać, by profesjonalny pełnomocnik, świadomy rygoru

I NSP 346/26

3

odrzucenia skargi, celowo ograniczył się wyłącznic do przesiania dowodu opłaty,

pomijając dokument, którego dotyczyła ta opłata.

Do wniosku załączono odpis pełnomocnictwa oraz odpis ww. wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlega odrzuceniu.

W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o przywrócenie

terminu jest niedopuszczalny, jeśli czynność, która ma być dokonana w wypadku

jego uwzględnienia nie jest już aktualna. Taka sytuacja zachodzi zaś w razie

zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych

lub fiskalnych środka odwoławczego po jego prawomocnym już odrzuceniu

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2017 r., V CZ 83/16

oraz wskazane tam orzecznictwo: orzeczenie Sądu Najwyższego z 5 listopada

1957 r., 2 CR 1100/56, OSPiKA 1959, Nr 3, poz. 71; uzasadnienie uchwały

Sądu Najwyższego z 31 maja 2000 r., III ZP 1/2000, OSNC 2001, Nr 1, poz. 1).

Wobec tego, że postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2026 r.

o odrzuceniu skargi jest prawomocne, wniosek należało odrzucić.

[a.ł]