Skarga na przewlekłość postępowania apelacyjnego pozostawiona bez rozpoznania

S. H. pismem z 22 czerwca 2026 r., które wpłynęło do Sądu Apelacyjnego 7

lipca 2026 r., a do Sądu Najwyższego 8 lipca 2026 r. działając przez profesjonalnego

pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłość postępowania w sprawie toczącej się

przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie II Wydziałem Karnym o sygn. akt VIII AKa

84/24 żądając: stwierdzenia przewlekłości ww. postępowania, zlecenia sądowi

prowadzącemu postępowanie podjęcia odpowiednich czynności w wyznaczonym

terminie, zasądzenia kwoty 20 000 zł. słusznego zadośćuczynienia wraz z odsetkami

od dnia uprawomocnienia się postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W dalszej części pisma zawarł opis podstawy prawnej żądania.

I NSP 360/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania podlegała pozostawieniu

bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,

poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie,

że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa

dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych

albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).

W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga

na przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane

dla pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Należy podkreślić,

że jest to wymóg bezwzględny w świetle w/w ustawy. Ponadto, skarga może

zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi

prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie

podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia

odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga

podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2

pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać

musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego

I NSP 360/26

3

2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości,

na czym ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte

przez sąd wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego: z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22).

Bez wskazania powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny

czynności sądu w oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p.

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20;

z 19 stycznia 2022 r., I NSP 264/21).

Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić

w odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy

i który objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy

nie został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia

ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa

skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem

zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.

Pismo skarżącego nie zawiera właściwego uzasadnienia odnoszącego się

do okoliczności sprawy, co sprawia, że Sąd Najwyższy pozbawiony jest możliwości

merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi.

Nie jest bowiem w ocenie Sądu Najwyższego wystarczające

wskazanie jedynie daty przyjęcia apelacji i sygnatury, pod którą postępowanie

odwoławcze przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie zostało zarejestrowane.

Takie uzasadnienie w odniesieniu do okoliczności tej konkretnej sprawy

tj. VIII AKa 84/24 lub jedynie stwierdzenie „tj. od końca marca 2024 r.” nie jest

wystarczające dla rozważenia przez Sąd Najwyższy zarzutów związanych

z ewentualną przewlekłością postępowania.

Nie można też jako zarzutu potraktować stwierdzenia, że „pomimo

wyznaczenia sędziego w toku postępowania odwoławczego skarżący nie otrzymał

nawet informacji o powodach zwłoki w wykonaniu czynności”. Sąd Najwyższy

szczegółowo przenalizował akta sprawy i stwierdził, że w sprawie były

podejmowane czynności, których w opisie skargi pełnomocnik nie uwzględnił,

podobnie jak nie wskazał szczegółowych okresów, w których dopatrzył się

I NSP 360/26

4

bezczynności ani nie zauważył, że zarządzeniem z 2 września 2024 r. sprawę

o sygn. VIII AKa 84/24 zakreślono nadając jej nową sygnaturę tj. II AKa 233/24.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona

przez S.H. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych

określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p.

podlega odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do

jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

JW.

[a.ł]