Skarga na przewlekłość apelacji w Katowicach odrzucona, bo nie wskazano czynności sądu

Pismem z 29 czerwca 2026 r. A. P. wniósł skargę na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym w Katowicach o sygn. I ACa 330/26.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga na przewlekłość postępowania uregulowana została w ustawie z dnia

17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy

w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym

przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.

Dz.U.2023 r. poz. 1725, dalej: ustawa o skardze na przewlekłość).

I NSP 367/26

2

Stosownie do art. 6 ust. 2 tejże ustawy, skarga powinna zawierać: (1) żądanie

stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;

(2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano, że skarga

spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze

na przewlekłość, o ile skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskaże,

w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy,

tj. w sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu

rozpoznającego sprawę, które w konsekwencji doprowadziły do zwłoki

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05;

z 15 stycznia 2008 r., III SPP 46/07, z 21 lutego 2007 r., III SPP 5/07; z 19 stycznia

2022 r., I NSP 264/21; z 19 lutego 2026 r., I NSP 19/26). Wskazanie powyższych

okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć,

na jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym

ona polegała (jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd

wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle) i czym została spowodowana

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca

2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania powyższych okoliczności sąd rozpoznający

skargę nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu w oparciu o kryteria

wskazane w art. 2 ust. 2 ustawą o skardze na przewlekłość (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r.,

I NSP 264/21).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto pogląd, zgodnie z którym sąd

rozpoznający skargę na przewlekłość nie ma obowiązku badania z urzędu

sprawności postępowania w sprawie, a powinien ograniczyć się jedynie

do okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwała składu siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2022 r., I NSP 53/22).

Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania

do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość).

Skarżący nie wskazał w skardze na konkretne działania bądź zaniechania

sądu rozpoznającego sprawę, które w jego ocenie doprowadziły do zwłoki. Brak jest

w skardze informacji o jakichkolwiek czynnościach czy zaniechaniach podjętych

w sprawie przez sąd rozpoznający sprawę do momentu wniesienia skargi.

I NSP 367/26

3

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.

[a.ł]