Pismo prezesa z innej sprawy nie uzasadnia skargi na przewlekłość. SN odrzucił skargę

Pismem z 20 lipca 2026 r. osadzony w Zakładzie Karnym R. A. P. wniósł do

Sądu Apelacyjnego w Katowicach o stwierdzenie „nieuzasadnionej bezczynności w

rozpoznawaniu środka odwoławczego”. Jednocześnie skarżący wniósł o zwolnienie

z opłaty od skargi na przewlekłość.

W uzasadnieniu powołał się na pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego

w Katowicach z 17 lutego 2026 r., złożone w sprawie I NSP 21/26. Zdaniem

skarżącego pismo to stanowi „potwierdzenie wadliwości funkcjonowania tego urzędu”

„z powodu braku sędziów i zaległości”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

I NSP 411/26

2

Artykuł 6 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa

strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym

lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym

bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa

o skardze na przewlekłość”) zalicza do konstrukcyjnych elementów skargi

sformułowanie żądania i przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

„Przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa

w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość oznacza m. in. wskazanie

konkretnych czynności procesowych, których sąd nie podjął lub dokonał wadliwie,

powodując w ten sposób nieuzasadnioną zwłokę w postępowaniu (por. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 15 stycznia

2008 r., III SPP 46/07). Wskazanie tych okoliczności jest niezbędne

dla merytorycznej oceny skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego:

z 7 czerwca 2005 r., III SPP 95/05; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 113/05, z 15 stycznia

2008 r., III SPP 46/07; z 11 grudnia 2013 r., III SPP 256/13; z 10 czerwca 2020 r.,

I NSP 69/20; z 21 lipca 2020, I NSP 93/20). W orzecznictwie Sądu Najwyższego

utrwalił się pogląd, zgodnie z którym sąd rozpoznający skargę na przewlekłość

nie ma obowiązku badania z urzędu sprawności postępowania w sprawie, a powinien

ograniczyć się jedynie do okoliczności wskazanych przez stronę (por. uchwałę

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13).

Skargę niespełniającą tych wymagań sąd odrzuca bez wzywania

do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość).

Odnosząc powyższe do niniejszej skargi na przewlekłość należy stwierdzić,

że nie spełnia ona tych wymagań.

Po pierwsze, skarżący nie podjął nawet próby wykazania, co decyduje w jego

ocenie o przewlekłości postępowania w sprawie I ACa 1463/26. Przedłożone pismo

nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia. Skarżący nie podał żadnej okoliczności

dotyczącej przebiegu postępowania w tej sprawie I ACa 1276/26, nie opisał

czynności procesowych, których zaniechanie lub wadliwe wykonanie

przez Sąd Apelacyjny w Katowicach miało – w ocenie skarżącego – doprowadzić

do przewlekłości.

Po drugie, za „okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa

w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o skardze na przewlekłość nie sposób uznać

powołania się na pismo Prezesa Sądu Apelacyjnego w Katowicach złożone w innym

I NSP 411/26

3

postępowaniu. Rolą Sądu Najwyższego nie jest zastępowanie skarżącego

w formułowaniu podstaw skargi i ich uzasadnienia.

Konsekwencją niedopuszczalności skargi na przewlekłość

jest bezprzedmiotowość postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego

o zwolnienie go od kosztów sądowych (odpowiednio art. 1262 § 2 k.p.c.).

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

JW

[a.ł]