Skarga na przewlekłość w sprawie o przeliczenie emerytury oddalona

W dniu 9 lipca 2026 r. W. S. wniósł osobiście do Sądu Apelacyjnego w

Poznaniu skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w

Poznaniu w sprawie III AU 53/26. Skarżący domagał się: 1. Stwierdzenia

przewlekłości postępowania w sprawie oznaczonej tą sygnaturą; 2. Przyznania

od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwoty

5000 zł; 3. zasądzenia od Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

kosztów postępowania.

I NSP 426/26

2

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że ponownie domaga się ustalenia wysokości

emerytury (przeliczenia jej wysokości) od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd

Okręgowy w Zielonej Górze wyrokiem z 26 listopada 2025 r. zobowiązał Zakład

Ubezpieczeń Społecznych do ponownego ustalenia emerytury wnioskodawcy. Od

tego wyroku ZUS wniósł apelację informując skarżącego pismem z 2 lutego 2026 r.

o tej okoliczności. Skarżący podkreślił, że sprawa jest prosta i ważna.

Prezes Sądu Apelacyjnego w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi,

podkreślając, że sprawa wpłynęła do Sądu Apelacyjnego 14 stycznia 2026 r.

i jest rozpatrywana zgodnie z kolejnością wpływu. Podkreślił, że skarżący nie złożył

wniosku o przyspieszenie terminu rozpoznania sprawy ani o rozpoznanie

na rozprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego za naruszenie

prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki uznaje się

wielomiesięczną bezczynność sądu, trwającą co najmniej 12 miesięcy

(por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 maja 2005 r., III SPP 96/05;

z 18 maja 2016 r., III SPP 53/16; z 14 lipca 2016 r., III SPP 55/16; z 7 marca 2017 r.,

III SPP 6/17; z 21 lutego 2018 r., III SPP 3/18; z 12 grudnia 2018 r., I NSP 6/18; z 18

października 2022 r., I NSP 256/22; z 26 lutego 2026 r., I NSP 1/26). Nie jest to

sztywna cezura czasowa, ani jedyne kryterium oceny sprawności postępowania

cywilnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że

stwierdzenie przewlekłości postępowania jest dopuszczalne wtedy, gdy zwłoka jest

nie tylko nadmierna, ale nie znajduje też uzasadnienia w okolicznościach sprawy

(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 kwietnia 2010 r., III SPP 6/10; z

16 czerwca 2011 r., III SPP 14/11; z 27 marca 2012 r., III SPP 8/12; z 8 listopada

2017 r., III SPP 46/17; z 4 października 2023 r., I NSP 142/23; z 26 lutego 2026 r., I

NSP 1/26). Sama ustawa zobowiązuje wprost do ustalenia, czy i jaki wpływ na

sprawność postępowania ma m.in. „zachowanie się stron, a w szczególności strony,

która zarzuciła przewlekłość postępowania” (art. 2 ust. 2 in fine ustawy z dnia 17

czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

I NSP 426/26

3

postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, tekst jedn. Dz.U.

2023 r., poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”).

Jak wynika z akt sprawy, akt postępowania zostały przekazane

do Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. Już w dniu 16 stycznia

2026 r. został wylosowany sędzia referent, a 23 stycznia 2026 r. doręczono

skarżącemu odpis apelacji. Od chwili wniesienia apelacji i przekazania akt Sądowi

Apelacyjnemu w Poznaniu oraz zarządzonej przez Sąd wymiany pism procesowych,

upłynął zatem zaledwie okres 6 miesięcy. Słusznie też zauważył Prezes Sądu

Apelacyjnego w Poznaniu, że skarżący nie podjął działał zmierzających do

przyspieszenia rozpoznania sprawy, w szczególności nie wnioskował o rozpoznanie

sprawy poza kolejnością wpływu. Nie ulega zatem wątpliwości w świetle

przytoczonego wyżej utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, że skarga nie

jest uzasadniona.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

JW.

[r.g.]