Skarga na przewlekłość dotycząca dwóch sądów przekazana do Sądu Apelacyjnego

Pismem z 7 sierpnia 2026 r. A. S. wniósł do Sądu Najwyższego skargę na

przewlekłość postępowania domagając się stwierdzenia przewlekłości postępowania,

wydania Sądowi rozpoznającemu wskazaną sprawę zalecenia podjęcia czynności w

sprawie, przyznania kwoty 10.000 zł oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

w Warszawie.

Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym

prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez

I NSP 439/26

2

nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze

na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem

okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd

apelacyjny”. Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na

przewlekłość postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art.

4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).

Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do

rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze

kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. m.in.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24

października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24; z 30 lipca

2025 r., I NSP 146/25).

Analiza uzasadnienia skargi wskazuje, że skarżąca kwestionuje w istocie

sprawność całego postępowania, zarówno przed Sądem Okręgowym w Warszawie,

jak i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (k. 3).

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka utrwalił się pogląd,

że rozpatrując skargę na przewlekłość należy wziąć pod uwagę całość

postępowania w sprawie (zob. wyrok ETPC: z 7 lipca 2015 r., Rutkowski i inni

przeciwko Polsce, skarga nr 72287110z 6 czerwca 2024 r., skarga nr 45960/21,

Terczyński i inni przeciwko Polsce; z 6 czerwca 2024 r., Pluciński i inni przeciwko

Polsce, skarga nr 56092/22; z 11 kwietnia 2024 r., Stań i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 56287/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paradowski i inni przeciwko Polsce,

skarga nr 18706/22; z 11 kwietnia 2024 r., Paliccy i inni przeciwko Polsce, skarga

nr 32837/20). Polska ustawa o przewlekłości postępowania dzieli postępowanie

na fazy i stosownie do tego wyznacza właściwość sądów zobowiązanych do oceny

skargi na przewlekłość. Wskazuje, że jeżeli przewlekłość dotyczy postępowania

przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, sądem właściwym do rozpoznania

skargi jest sąd apelacyjny (zob. przepis szczególny art. 4 ust. 1b ustawy o skardze

na przewlekłość).

Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania

prowadzonego przed Sądem Okręgowym i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie,

właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c.

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z art. 397 §

I NSP 439/26

3

3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł,

jak w sentencji.

JW

[r.g.]